انجمن مجازی

اول

نقد و نظرها تنها با نام و نام خانوادگي مطرح خواهند شد . لطفا از گذاشتن پيام با نام وبلاگ يا نام مستعار پرهيز فرماييد.

دوم

۲

غزل رسید به تو ، واژه ها بلند شدند
و از زلالی ِچشم تو بهره مند شدند

به سوی روح ِتو معنا گریخت چون آهو
شکارچی شدم و بیتها کمند شدند

دو گوشواره شدند و به گوش ات افتادند
به دور دست تو پیچیده ، دستبند شدند

مداد و کاغذ و میز و اتاق رقصیدند
و گرم شادی و شور و بگو بخند شدند

نخند ! قصهء تشخیص و استعاره جداست 
قسم به تو !...به خدا !... عاشقت شدند !...شدند

معلم ِهمهء عشقها تویی ...خانم

بگو که این همه شاگرد ِزبده چند شدند ؟

بیا و رونق این محفل صمیمی باش
که از حضور ِتو این جمع ، سربلند شدند

سوم

حسین وفائی ( آرمان )   سه شنبه 20 آذر1386 ساعت: 22:19

در خصوص شعر دوم باید عرض کنم که ایشان از توان خوبی در نوع آوری برخوردارند و این را در استعاره و تشبیه و تمثیل خوب به کار گرفته اند . واژه هاي تازه با احترام برمي خيزند و همچون شاگردي متين در دروس فراگرفته معلم به جستجو مي پردازند. چهره ي معشوق شاعر در معلم و خانم و مادر به گونه اي متفاوت ترسيم شده است .

رجب بذر افشان     چهارشنبه 21 آذر 1386 ساعت:1:12 

غزل یا غزل مثنوی کارکرد برخی از ابیات بصورت طبیعی بود که این امر موجب می شد تا کم تر حس شاعرانه بر متن غلبه کند. اما با این که در غزل دوم چینش قافیه ها در پایان بندی مصرع احساس می شد با این حال از منظر تکنیک جاذبه ی بیش تری نسبت بکار او داشت.
البته از نمونه کارها مشخص است که با شاعر جا افتاده و توانایی روبرو هستیم که مفردات و گزارها بدون دلیل شاعرانه وارد جهان شعر نمی شوند.

بهرام کمالی         چهارشنبه 21 آذر1386 ساعت: 11:20

در مورد شعر دوم باید گفت : این غزل از شیله پیله بازی به دور است و با جمع و جور شدن کلمات ساده و روان یک غزل خوب درست شده است... برای من چیزی که در این غزل مهم بود ارتباط عمودی و سوژه ی آن بود که به این موضوع پی بردم اما حرف عطف زیادی به کار رفته ، بطوریکه دوازده بار حرف ( واو ) تکرار شده ایت که فکر میکنم کمی من مخاطب را اذیت می کند... در هر حال لذت خواندن این دو شعر عالی بود.

داوود بيات             چهارشنبه 21 آذر1386 ساعت: 14:17

حس شاعرانه و بیان تغزلی به راحتی و روان در هردو اثر دیده میشه و این دو کار موئد اینه که دکتر عزیز از حس و حال شاعرانه سر شاری بر خوردارن که جای تبریک داره
درخصوص کار اول :
با اینکه از حس زیبایی سر چشمه گرفته ولی اطناب در کار (و طولانی شدنی که می تونست کوتاه تر هم باشه )با عث شده که سرعت انتقال اثر کم شده و به زیبایی کار لطمه وارد بشه و از نظر بیانی و شیوه و تکنیک ارائه مطلب به نظر میرسه شتاب زده تر از کار دوم عمل شده
اما در غزل دوم :
زیبایی بیت اول چنان خیره کننده است که مابقی اثر رو خصوصا ابیات نخستین رو شدیدا تحت الشعاع قرار داده بطوریکه استفاده از شکارچی و کمند نه تنها کلیشه ای به نظر نمیرسه بلکه با هم پوشانی بیت اول جهشی برای تبدیل شدن به معنای دیگه ای هم پیدا میکنه ذر بیت :
نخند ! قصهء تشخیص و استعاره جداست
قسم به تو !...به خدا !... عاشقت شدند !...شدند

مصرع دوم ولی نتونسته مثل ابیات قبل به زیبایی اثر کمک کنه و تقریبا به ضرورت بیت شدن بیشتر شبیه تا کشف هنری مثل مصرع نخست
تقریبا اوج اثر از همین بیت رو به افول میذاره و بیشتر در یک کفه و منحنی خطی طی مسیر میکنه استفاده از معلم و مادر کمی به تغییر فضا و پایان بندی کمک کرده اما درخشش مصرع نخست بیشتر نمود داره که اگه همین درخشش یا بیشتر رو هم در پایان بندی داشتیم قطعا هنری تر میشد
کل غزل با قیام کلمات و کمند شدن و گوشواره شدن و دستبند شدن گره می خوره با فضای معلم و کلاس و شاگرد
که تقریبا همه در یک سو هستند الا شکارچی و کمند که از این دید همسو نمی شن اما با بیت واسطه که نقش پاساژی (مانند مو زیک) بر عهده گرفته که کمند تبدیل به گوشواره و ..شده تلطیف شده
در کل غزل دوم زیباتر و هنرمندانه تر سروده شده و از خوندنش لذت بردم

کیمیا تاج نیا           چهارشنبه 21 آذر1386 ساعت: 21:38

"پرنده باش جهان بی پرنده می میرد"...کلمه تمام بود و معنی تمام.چند بیت بعد توضیح آزار دهنده ی معنایی است که برای مخاطب بس است.
وسواس در خرج کردن کلماتت از تو نشانه های معنی دارتری به جای می گذارد.

غزل قشنگ بود.

یاسر قنبرلو               پنجشنبه 22 آذر1386 ساعت: 22:8

 کار اول میتوانست با قوافی ای مستحکم تر و موضوعی اشتیاق آور تر سروده شود
مخصوصا که در اوایل یک کار طویل جذابیت یکی از عناصر مهم به حساب می آید ...

کار دوم هم اگر چه غزل سالمی بود ولی آهنگ و نحوه ی بیان در همه ی مصاریع زوج اذیتم میکرد .

کیوان براهنگ         پنجشنبه 22 آذر1386 ساعت:22:27

 هر دو کار جناب بهرام پور بسیار زیبا و فنی بود. از نظراستفاده از
تکنیک و خلق مضامین جدید و معنا گرایی تسلط بسیار زیادی بر شعر
دارند، محوریت آثار تا انتها حفظ شده و در هر مصراع جاذبه ای برای
جذب مخاطب وجود داره در بیت:
شبيه آهوي زخمي به بند مي افتد
و روي صافي ِخطي بلند مي افتد
(خط بلند) تصویر مبهمی به وجود آورده که یکدفعه وارد
فضای شعر میشه و در ادامه هم هیچ تصویر و اندیشه ی
مرتبطی با (خط بلند) به چشم نمی خوره فکر میکنم اگر
جای(خط) واژه ی دیگری استفاده میشد بهتر می نشست
شعر دوم بسیار زیبا شروع شد و با پرداخت بسیار خوبی
تا انتها رسید اما به نظرم بیت آخر در اندازه ی پایان بندی
چنین شعری نبود خصوصا مصراع آخر که جز وزن، فاکتور
شعریت زیادی درش وجود نداره...
درکل هر دو کارقوی بودو از خوانش اشعار جناب بهرام پور
خیلی لذت بردم

 مهردادسنجابی       جمعه 23 آذر1386 ساعت: 0:28

کار اول رانپسندیدم . ایرادات کوچک فنی به چشم میخورد و هجاهای جاافتاده ای که گاها خودنمایی میکرد . اطناب در شعرکاملا محسوس وآزاردهنده بودبه نحویکه مخاطب سردرگم وخسته میشدازاین همه تکرار. ارتباط معنایی اثرراهم نپسندیدم .اما کار دوم باآن شروع زیبایش قابل قبول تربود البته اگرواژه ها کمی نو تر بودند شعرزیباترمیشد . نمی توانم باکمندوآهودرغزل امروزین کناربیایم . بیت آخراین غزل ضعیفترین بیتش بود. در کل اما با شاعر توانایی مواجه هستیم که شعررامی شناسد وقادراست با واژه زیبایی بیافریند.

 انجمن مجازی(نقد ادبی ) جمعه 23 آذر1386 ساعت: 1:22

با سلام و تشکر از همه ی دوستان . از آن جایی که علایم نگارشی شعر اصلی که از وبلاگ ایشان برداشته بودیم در این جا به هم می ریخت مجبور به تایپ دوباره ی آن شدیم . متاسفانه در بیت اول یک واو و در یک بیت دیگر هم ی جا افتاده بود . البته پیدا بود که اشکالات فقط و فقط تایپی است وگرنه جناب سیامک بهرام پرور فراتر از این افتادگی های هجایی است و ایشان خود استاد این فن می باشند . بدینوسیله از ایشان و دیگر دوستان عذر می خواهیم .

محمد فرخ طلب           شنبه 24 آذر 1386 ساعت:12:45

کار اول رو ترجیح می دهم درباره اش صحبت نکنم و این نشان بی مهری نیست ...
کار دوم
بیت اول خوب است و احساس می کنم در هم تنیدگی تصویر در دو مصراع می توانست بیش تر باشد .
مصراع بیت دوم کمی سخت تاویل می شود (کمی احساس می کنم ضعف تالیف دارد)
در کل این کار ساده سروده شده و شاعر مدت کمی را برای سرایش این کار سپری کرده (البته حدس می زنم) که هم می تواند خوب باشد و هم ما را به این فکر بیندازد که می شد کلمه هایی را تکرا نکرد حتی برای تاکید مگر این که جای حرفی باقی نمی ماند و بر اساس یک فرم از قبل طرح ریزی شده مورد قبول واقع می شد . اما از سوی دیگر ساده گفتن تصاویر و مفهوم ها در بستر خیالی آرام و روشن با زبانی ساده اما دقیق از مواردی است که به شخصه به آن ها می اندیشم . اما در این کار جا داشت که تعدادی از کلمه ها نباشند و یا در قافیه کمی بیش تر به تازگی برسیم . من احساس می کنم در کارهای کوتاه توان و قوت بیش تری را می توان ارائه داد .
البته در کار قبلی بیت های زیبایی وجود داشت امام می شد چندیدن بیت را در راستای بیت های قبل و بعد حذف کرد . البته و صد البته که این دو شعر تمام شاعرانگی سیامک بهرام پرور نیست.

میترا سرانی اصل          شنبه 24 آذر1386 ساعت: 23:39

هجوم واژه ها و متعاقبا مدلولهای بر گرفته در این منظومه چنان مخاطب را با پریشانی و سر در گمی روبرو می کند که قبل از ادامه تا پایان خوانش با کلافگی خود را کنار می کشد و ......
چه لزومی برای ادامه ی حرفی که تا همیشه می توانیم آن را ادامه دهیم، تازه اگرحرفی برای گفتن باشد. ولی پیامد آن با یک ساختار درهم و مغلطه ای روبرو می شود که به هیچ وجه تصفیه شده و درونه شده نیست. و شاعر چنان دچار خود شیفتگی که اگر این متن بلند خود او را هم خسته نمی کرد پایانی برای آن قایل نمی شد.شعری که از ساختار به دور است، از عدم ارتباط طولی و عرضی رنج می برد محتوا و بیان گسسته ای دارد و اگر سطر برجسته ای مانده به زیر آوار زیاده
گویی دفن شده است و به صرف موسیقیایی بودن و برخورداری از وزن عروضی آنرا باید شعر بگوییم. این متن از فقدان لازم برای جوهره ی شعر بودنش رنج می بردو بهتر است آن را به چرک نویسها سنجاق کرد.
شعر دوم موجز است ،اما چندان حرفی برای گفتن و نشان دادن ندارد جز زمینه سازی برای آمدن غزلی که همیشه دستمایه ی شاعران غزلسراست.

فرهاد صفريان            يكشنبه 25 آذر 1386 ساعت:10:51

عرض شود که من هم غزل مثنوی و هم غزل را با دقت خوانده بودم و همانطور که اکثر دوستان نوشته اند هر دو کار ؛کارهای قوی و مستحکمی هستندو البته جای حرف هم هست و مثلن اگر من شاعر غزل مثنوی (شعر اول) بودم یکی دو بیت را نمی آوردم نه به خاطر اینکه زیادی اند نه ! فقط برای تاثیر بیشتر و سرعت انتقال حس . با این حال برخلاف نظر بعضی از دوستان من گم گویی و یا پراکنده گویی و زیاده گویی را در این کارها ندیدم.فقط گلایه ام از بعضی از دوستان کلی گو است بخصوص خانم سرانی اصل و متعجبم از این حرف که :(مخاطب) با ساختار درهم و مغلطه ای روبرو می شود که به هیچ وجه تصفیه شده و درونه شده نیست.و دیگر حرفهایی که بدون هیچ اشاره ای به خود شعر نوشته شده اند. نظراتی که برای هر شعر دیگری هم می تواند باشد و فقط چون پای شعر بهرام پرور نوشته شده اند متوجه می شویم که برای این شعر است. به نظر حقیر اگر این انجمن می خواهد هدف وجودی خود را دنبال کند دوستان باید با دقت بیشتری نظرشان را بنویسند.اگر ارتباط طولی را بعنوان یک مولفه پسندیده قبول کرده ایم چطور ممکن است این ارتباط را در این شعر نبینیم؟! ویژگی ای که خصیصه بارز هم شعر اول است و هم شعر دوم!و اصلن این چه طرز برخورد با یک شعر است و این چه حکم صادر کردنی است که باید آن را به چرک نویس ها سنجاق کرد. اگر نظری هست باید مستدل و منطقی باشد .اگر به هم ریخته است بفرمایید بنویسید مقصودتان کجای شعر است؟! اگر ساختار است توضیح بفرمایید ؟! و اگر محتواست همینطور! شاید تعریف تازه ای از ساختار ارائه شده است که ما بی خبریم. به هر حال متن شعر موجود است چه خوب و چه بد. نمی شود که با استفاده از چند جمله کلی و تکراری که ای بابا ساختار ندارد و تکراری است با شعر برخورد کرد...

محمد حسين بهراميان   يكشنبه 25 آذر 1386 ساعت:21:3

سروده های ارجمند دوست عزیزم جناب دکتر بهرام پرور را با شوق تمام خواندم و بهره ها بردم. نکاتی چند در باب این دو سروده عزیز در در کامنت های بعد تقدیم خواهم داشت. بدون شک بهرام پرور از چهره های اشنای غزل امروز به شمار می رود و غزلیات ایشان دارای شاخصه های ویژه ی است که سروده های او را از برخی اشعار امروز متفاوت یا متمایز تر جلوه می دهد. نگاه متفاوت شاعر به کلمات از یک سو و از سوی دیگر توجه تام و تمام شاعر به رعایت برخی از معانی عاشقانه در عین حال عمیق و اندیشه ور سروده های او را از بسیاری از اشعار امروز متمایز کرده است....ضمن احترام به نظرات ارزشمند دوستان برخی از نقدها را با نگاهی انتقادی تر نگریسته ام که در کامنت های بعد نظرات خود را در این باب تقدیم خواهم داشت...

محمد رضا تركي     يكشنبه 25 آذر 1386 ساعت:22:45

کار نخست بی شک منظومه ای بسیار خواندنی و استوار و دلنشین است. البته کار دوم در میان آثار جناب دکتر بهرام پرور حسن انتخاب محسوب نمی شود.بدین معنی که کارهای درخشان تری در میان سروده های ایشان می توان یافت.
جناب صفریان حق مطلب را در پاسخ برخی دوستان ادا کرده اند و از ایشان جز این انتظار نمی رفت چرا که خود شاعری هستند دست اندرکار ابن گونه سرودنهاو آشنا با دشواریهای این عرصه.

حامد داراب                  يكشنبه 25 آذر 1386 ساعت:23:4

برای کار اول :
یکی از مسائل مهمی که باید در توجه یک شاعر باشد آن هم به طور بسیار زیاد و همیشگی این است که نقطه راس ارتباط یک مخاطب با یک شعر (البته از قالبهای کهن) ردیف و قافیه میباشد . در دوران ما به علت تکرار بسیار بعضی قوافی که قریب به 85 در صد راهم شامل میشود . مخاطب از شعر حتی اگر با بیان روایی و توصیفی نو و جدیدی روبه رو باشد از کار به علت همان موضوع قوافی زده میشود این کار نیز خارج از این مهم نمی باشد به طور مثال : میماند. نمیخواند/ مرگ. برگ/ شمالی . شالی/ البته نه اینکه شاعر چرا اینهارا آورده مهم اینجاست که شاعر در کنار این قوافی ها سعی نکرده است که منظور جدیدی ارائه دهد باز هم برای مثال : اگر این بیت از حسین معززی را بیان کنم خیلی خوب است زنده یاد معززی میگوید که :
به گرم تابی خورشید مبتلای غروب
نشسته ام همه شب را در انزوای جنوب(کتاب شب قطبی / انتشارات / سخن)
و این معنا درست در بیت هشتم دیده میشود که شاعر حتی زحمت آفرینش جدیدی را در شعر به خود نداده است . ((((البته این نقطه ضعف شعر نیست)))) . دوم این است که شاعر میتواند در بسیاری از سطرها حتی بیت را به دار بی آویزد یعنی حذف کند . چرا که تکرار زیاد در کار برای نشان دادن جلوه های متفاوت یک تصویر یا یک روایت زیاد جالب نیست مثلا: در بیت 12 شکسته شدن بغض یا همان عشق با تصویری زیبا ارائه میشود و نیاز به توصیف دوباره آن در بیت 13 نیست و مواردی بسیار مشابه همین که میتواند از زیاد شدن کار پرهیز کند.

برای کار اول :
همچنین تکرار زیاد کلمه شکسته از بار هرمی شعر کم کرده است . شکسته در تکراری چند بیتی روح خود را به اختتام شعر بخشیده تا جایی که حتی در بیت 19 شکستن میآید. باز هم نه اینکه تکرار باعث بدی باشد دمیدن روح تکرار در روح کار باعث این امر میشود حتی زنده یاد حسین منزوی البته در امر قافیه میگوید تکرار یک قافیه در غزل اگر لازم باشد ایرادی ندارد . من درست برایم واضح بود که شاعر در حالتی این شعر را گفته که بسیار در گیر احساس درونی بوده است و باز تاکید کنم که احساس درونی . شوق آفرینش مصراع در شاعر آنچنان موج میزند که اگر در میان کار کسی قافیه های باب میل شاعر را به او یاد اور میشد حتما هم اکنون با ابیات زیاد تری روبه رو بودیم کما اینکه پر واضح است شار در اخر کار خسته شده و سعی میکند شعر را سری ببندد و پایانش دهد . چرا که از سطر های بسیار قوی و قدرتمندی که تصویری زیبا را به ما میداد چنین پایان بندی باز هم تکراری اش انتظار نمی رفت .

برای کار دوم :
تنها میتوانم بگویم که :
بله این بیتها پسند شدند . دوست شاعر موفق باشی
----------------------------------------------------------