انجمن مجازی

آغاز به کار دوباره

anjomanmajazi — Mon, 14 Sep 2009 03:52:32 GMT

به زودی و با شکلی بهتر برمی گردیم .

تغییرات

anjomanmajazi — Wed, 15 Oct 2008 17:00:18 GMT

به نام خدا

به اطلاع عزیزان می رساند که انجمن مجازی به منظور تغییرات در شکل و شیوه اجرا

تا اطلاع ثانوی تعطیل است

لازم می دانم در این جا از همکاران عزیز برزو علیپور ؛ مهرداد اشتری و رویا ابراهیمی که در این مدت در راه برگزاری این انجمن دلسوزانه همراهی نمودند ، تشکر نمایم .

امیدوارم به زودی بتوانیم در خدمت عزیزان باشیم.

محسن رضوی

نقد اشعار کیوان برآهنگ1

anjomanmajazi — Wed, 01 Oct 2008 18:19:18 GMT

به نام خدا

اول

برای شرکت در گفت و گو ها می بایست ابتدا با قرار دادن لینک «انجمن مجازی ایران» در وب سایت خود و اطلاع به ما،به اعضای انجمن بپیوندید .عضویت و ارایه نقد و نظر ها تنها با نام و نام خانوادگی انجام خواهند شد؛بنابراین از شرکت دادن نظرات با نام وبلاگ یا نام مستعار معذوریم .

همه ی ما بارها در انجمن های مختلف شرکت کرده ایم و می دانیم که هیچ کس منتظر دعوت نیست .هر که به انجمنی دلبستگی داشته باشد خودش طبق قرار معین به آن جا می رود .این جا را هم از این امر مستثنا ندانید .بنابراین از اعضای محترم خواهشمندیم با توجه به برگزاری منظم انجمن ، بدون نیاز به خبر رسانی در جلسات شرکت فرمایند و دوستان دیگر را هم با این انجمن آشنا کنند.

دوم

موضوع این جلسه : نقد اشعار کیوان برآهنگ

خواهشمندیم که برای هر شعر مطلبی جداگانه بنویسید .

سوم

چهار رباعی

۱

بر خاک بخواب نازنین تختی نیست

آواره شدن حکایت سختی نیست

از پاکی اشکهای خود فهمیدم

لبخند همیشه راز خوشبختی نیست

یک دسته کبوتر از کنارش پرزد

او کنج قفس نشسته و می لرزد

تحریر صدای هر قناری یعنی

ای مرگ سگت به زندگی می ارزد

نقد رباعی اول و دوم:

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

آزاده نجفیان چهارشنبه 10 مهر1387 ساعت: 23:5

دو رباعی با اینکه از نظر ساختار ، واژگان و حتی مضمون نوگرایی در آنها نشده اما نگاه جدید به موضوعات آنها را دلنشین و شاعرانه کرده است.

نادر نظامی چهارشنبه 10 مهر1387 ساعت: 23:46

رباعي اول : ساختار خوبي داشت ولي من از دو مصرع اول بجاي وا‍ژه پاكي واژه مظلوميت را مي شنوم و در ضمن استعاره لبخند كمي بافت رباعي را قديمي كرده است .
رباعي دوم : منظور از پرواز كبوترها چيست ؟ اگر منظور معنوي است بيان سگ در مصرع چهارم خوب نيست اگر منظور بيان يك حسرت است رباعي بافت ساده و تكراري مي گيرد .

شیکا اویلی پنجشنبه 11 مهر1387 ساعت: 16:2

رباعی این روزها به همت دوستان جوان رونق بیشتری می گیرد و این اتفاقی بزرگ است که بعد از انقلاب 57-به غیر ازدوره جنگ -در اواخر دهه هشتاد رخ داده است. اما رباعی های اقای بر اهنگ در بخش نخست تمام تلاش برای انتقال مفهوم نهایی به مصرع آخر است این تعریف درست یا نادرست در همه رباعی ها اتفاق می افتد اما هر مصرع به تنهایی می تواند انقدر قوی باشد که لذت شنیدن ان همیشه ماندگار باشد به نظرم در دورباعی اول خصوصن در مصاریع 3و4 رعایت نشده است .سادگی زبان نوعی لطافت دوبیتی گونه به رباعی ها داده و فکر می کنم رباعی قالب مفاهیم عالی است اگر احساسی نباشد زیباتر است اما اگر زبان سلیس تر باشد بهتر است پیشنهاد: در این مصرع جای قناری می تواند پرنده :
تحریر صدای هر قناری یعنی
ای مرگ سگت به زندگی می ارزد

حامد آرین جمعه 12 مهر1387 ساعت: 11:20

رباعی اول دید تازه به پیرامون دارد و شاید نکته ای را مطرح کرده باشد که به شخصه به آن توجهی نکرده بودم.اما این مسئله تنها در مورد بیت اول صادق است و در دومین بیت دوباره شاهد همان مضامین تکراری (به اصطلاح متجددین smsi ) گذشته ایم.

رباعی دوم شاید بهتر ولی کاربرد ادبیات غیر شاعرانه منسوخ (به طور عام ) و پذیرش این نوع کلمات ( سگ . . ) اگرچه به درک سخن افزوده اما خواننده را متعجب و (اگر این شعر ادامه داشت) از خواندن ادامه آن منصرف می سازد !

و در مورد نظر شاعر هم بایستی عرض کنم :
دوست عزیز شاید ساختار شعری ما میراث گذشتگان است و نمی توانیم تغییر عمده ای در آن پدید آریم ولی واژگان قدیمی غیر قابل انکارند.
اگر توجه کرده باشید واژگان و کلمات روزگار ما در قالب شعر بیشتر مورد توجه قرار گرفته تا گذشتگان.(ادبیات غنی و پربار شاعرانی همچون حافظ . سعدی و از این دست را در این جرگه قرار نمی دهم.)

مهدی صدیقی جمعه 12 مهر1387 ساعت: 17:27

زیبا بود و دلنشین اگر چه در رباعی ها همگرایی معنایی وجود نداشت و مثلا در رباعی دوم بیت و اول و دوم سنخیتی با هم نداشت اما نگاه شاعرانه در دو اثر اول کار را در نگاه اول شنیدنی و بعد نقد پذیر کرده ست.
نگاه و استفاده از وزن در رباعی ها خیلی سنتی بود ، کمی مدرن تر باشید دوست من!

مرمر الفت جمعه 12 مهر1387 ساعت: 18:43

رباعیات بسیار خوب و دلنشینی هستند... و از نظر محتوایی قوی...

در مورد سگ در این مصرع رباعی دوم... ای مرگ سگت به زندگی می ارزد... یک اصطلاح است و به نظر من در مقابل لطافت صدای قناری فضای عاطفی جالبی را ایجاد و خواننده را به درک مفهوم مورد نظر شاعر بیشتر نزدیک می کند...

سولماز برزگر شنبه 13 مهر1387 ساعت: 12:23

نقد دو رباعی اول:
1: ضرب معنایی ضعیفی در ابیات آخرین این دو رباعی وجود داشت که بر خلاف طبیعت ذاتی رباعی ست
چه اصولن مصرع آخر رباعی می بایست ضربه ی نهایی شعر است و انتظار می رفت از این محکم تر و قوی تر باشد
2:« تحریر صدای هر قناری یعنی ای مرگ سگت به زندگی می ارزد» شاعر انگار سعی در ترجمه ی صدای قناری به زبان آدمی زاد دارد که به اعتقاد من حرکت زیبا و قابل توجهی بود.

مرضیه کامکار شنبه 13 مهر1387 ساعت: 15:41

در مورد رباعی های اول و دوم:
از خوندن اونها لذت بردم.
من فکر میکنم بیان شفاف و بکار بردن اصطلاحات قابل درک برای مخاطب از ویژگی بارز
این رباعی ها باشد که البته من اینهارو حسن کار میدونم .
رباعی دوم را بیشتر دوست داشتم ..
اتفاقا بر خلاف نظر دوستان من ارتباط معنایی خوبی را در این کار میبینم .
من هم چون شما با اصطلاحاتی چون نوگرایی و زبان امروزه مخالفم ..
ببینید اگر در شعری کلمات کهنه ایی که هم اکنون مورد استفاده قرار نمیگیرند بکار رود میشود آن را نقد کرد!
یا حتی زمانی که زبان یک شعر یکدست نباشد!
ولی اینکه شعری را بخاطر کلماتی که صحیح است و تنها مساله ی آن کاربرد کم آنها در امروزه است نقد کنیم صحیح نمیدانم!

موسی در گاهی ملکی شنبه 13 مهر1387 ساعت: 16:29

همانطور که دیگر دوستان نظر دادند و فرمودند قالب رباعی برای شعر گفتن خیلی سخته
در رباعی اول که حکایت از آوارگی دارد قطعا تختی هم وجود نخواهد داشت برای خوبیدن شاعر تناسب زیبایی ساخته است و با گفتن نازنین نشان داده بهترین و عزیز ترین کسش را در مقطعی از زمان یا از دست داده یا به تناسبی با همدیگر فراق دارند در مصرع دوم یک پارادوکس انتزاعی از اشک و خوشبختی به چشم می آید که به شعر زیبایی داده اما اوج کار در مصرع چهارم است که بدون وابستگی به مصرع سوم هم می تواند یک ضرب المثل از آن ساخت گگ دیگر اینکه واج آرایی حروف خ و شین در کل رباعی و کلمات تختی و سختی برای جناس نمادین است
اما رباعی دوم
اولین زیبایی که به چشم می زند عدم استفاده شاعر از ردیف است
مراعات النظیر توام با طباق یا تضاد کلمات قنری و پر زدن و قفس و کبویتر و لرزیدن و صدا که زیباست
و باز به نظر حقیر بر عکس بعضی از دوستان آوردن یک کلام عامیانه و اصطلاحی با بیان کنایه دار بر گرفته از صدای قناری که از قفس بیزار استزیبایی مصرع چهارم را می رساند همراه هدف شاعر
عین این جمله یا مصرع "ای مرگ بیا که زندگی مارا کشت

محمد شعبانی یکشنبه 14 مهر1387 ساعت: 2:7

چند پیشنهاد در باره ی رباعی 4:
زیبا بود. فقط اگر می شد نوعی ایهام مفهومی به وجود آورد مثلن در چین افتادن چهره و شاخه با سقوط کشور چین یا در بستر تیغ افتادن با تیغ زدن یا خودکشی یا بازی با مفهوم زمان یا...
هر چند معتقدم رباعی مجالی به این پرداخت ها نمی دهد و نوعی شعر فشرده و مناسب برای مشتریان قرن بیست و یکمی است.
احساس می کنم واژه ی (فقط) در مصرع سوم نا به جاست. نمیدانم چه کلمه ای باید جایش گذاشت ولی چنین مفهومی: سروی که تا چند لحظه پیش داشت به آسمان می خندید
البته باز به همان نتیجه ی قبلی می رسیم در باب رباعی و نباید از 2 بیت شعر انتظار یک قصیده را داشت.

مهدی تقی نژاد یکشنبه 14 مهر1387 ساعت: 17:2

رباعي اول: رباعي امروز و رباعي ديروز در چند چيز اشتراك دارند: 1. وزن 2. حفظ ساختار و همچنين پايبندي به الزامات شعر كلاسيك فارسي 3. مقيد به محكم بودن مصراع چهارم. اما از رباعي امروز يك انتظار ويژه وجود دارد و آن اين كه خلاقيت و نوآوري در زبان، پيام و كلام بايد مشهود باشد. يعني مهم ترين وجه بارز رباعي امروز خلاقيت و نوآوري آن است. مخاطب بايد شيفته و فريفته نوآوري در رباعي امروز شود و به نظر مي رسد اگر چنين نباشد رباعي موفق نيست.
در مصراع نخست رباعي اول ما با سه كلمه متوالي مواجه مي شويم كه در هر سه كلمه از مصوت بلند (آ) استفاده شده (خاك، خواب و نازنين) و اتفاقاً هر سه كلمه نيز در انتها داراي علامت ساكن هستند و همين دو مساله خوانش شعر را با دشواري همراه مي كنند و اين شروع بدي براي اين رباعي است. ضمن اين كه (ن) انتهايي نازنين را به زحمت بايد تلفظ كرد كه با وزن روان رباعي چندان مأنوس نيست.
در مصراع سوم شايد به جاي كلمه (خود) كه نوعي (خود شيفتگي) شاعر را تداعي مي كند بهتر بود از كلمه (تو) استفاده شود تا به نوعي به مصراع اول معطوف شود.
مصراع چهارم رباعي اگرچه به صورت مجرد مصراع خوبي است اما هم ايجاد ارتباط ميان آن با بيت اول قدري سخت است و هم شايد قدرت مورد انتظار مصراع چهارم را برآورده نمي كند.
رباعي دوم: شايد جدي ترين مشكل اين رباعي نداشتن رديف است. رديفي كه بتواند به همراه قافيه اي خوب، موجب انسجام شعر شود. نبود رديف در اين رباعي نوعي گسيختگي معنايي و ساختاري را بر شعر تحميل كرده و مانع لذت بردن خواننده مي شود. ضمن اين كه مصراع دوم نقش جدي در اين شعر ندارد و به راحتي مي توان از آن صرف نظر كرد.
مصراع سوم نيز چندان انتظارات را برآورده نمي كند. اما مصراع چهارم اين شعر نقش خود را به خوبي به عهده گرفته و شاعر توانايي خود را با آوردن اين مصراع نشان داده است.

سروین پرویز یکشنبه 14 مهر1387 ساعت: 19:59

در رابطه با رباعی دوم متاسفانه یک مقدار به مشکل بر خودم.تحریر صدای هر قناری یعنی مرگ سگت به زندگی می ارزد؟پرنده ها که مشکلی ندارن.یا حداقل تو این شعر نه.درسته که یکی از پرنده ها در قفسه ولی بقیه چی؟تحریر صدای هر قناری (یا همه ی قناری ها)به نظرم مفهومش این نیست.
برعکس شعر قبلی به نظرم ارتباط طولی مصراع ها کمتر بود.بود ولی گمی کمتر بود یا شاید هم ایراد از من باشه که این طور فکر میکنم!
اخرش با این که به قول دوستان چندان شاعرانه نیست به نظر من خوبه و خوب تموم شده.فکر میکنم اشکال از جای دیگریست...شما با تصاویر تکراری و جملات تکراری
حرفی زدید که نه چندان قدیمی و نه خیلی جدید بوده.اگر تصاویر قوی تر بود(هر چند که باید مصرع اخر ضربه بزنه)خواننده بیشتر جذب میشد.حالا شما ممکنه بگید که به دلیل ضربه ی نهایی ولی خوب..قوی بودن تصاویر یا جدید بودنشون فکر نمیکنم به پایان کار لطمه بزنه که هیچ به اون حتی کمک میکنه،درک شعر و بالا میبره و شعر و زیباتر هم میکنه.البته این هم فقط نظر منه...
در کل خوب بود....(همیشه می تواند بهتر باشد!)

سید حمیدرضا موسوی سه شنبه 16 مهر1387 ساعت: 9:39

در رباعی اول با یک شروع قدرتمند روبرو هستیم که توقع ما را بالا می برد و مصرع دوم هم ما را مجاب می کند که با شعر خوبی روبرو هستیم اما ناگهان در مصرع سوم شاعر! به صورت انتزاعی و ذهنی پاکی اشکهای خود را می فهمد !
و مصرع پایانی که حسن تعلیلی ندارد به زیبایی در ذهن ما نقش می
بندد وکار عاقبت به خیر می شود
رباعی دوم با اینکه کم پیش می اید یکدسته کبوتر از کنار قفس قناری یا هر پرنده_ِی_ دیگر پر بزند اما دور از ذهن نیست و ما را یاد داستان طوطی و بازرگان می
اندازد تحریر صدای قناری ترکیب فوق العاده ایست اما دلیل اوردن "هر" را از هیچ راهی نمیتوانم درک کنم و درنهایت شعر با ضربه ای به یاد ماندنی پایان می یابد
تذکر: اقای براهنگ نگاهی به کتاب عروض اقای صدر الدین زمانیان یا کتابهای عروضی دیگر یا شعرهای بزرگان بیاندازند متوجه می شوند که هم "پرنده" و"قناری" قابل جایگزینی هستند هم "خود" و "تو" و در وزن هیچ مشکلی پیش نمی اید.

شادی خوشدل سه شنبه 16 مهر1387 ساعت: 16:50

آنچه که به نظر میرسد این است که دوست خوبمان قالب را به خوبی فرا گرفته است و بر آن تسلط دارد رباعی اول بسیار زیبا است و باید بگویم آنقدر مفهوم را به خوبی میرساند که نیازی نیست درموردش صحبت کرد گاهی اوقات برخی از اشعار نیاز به بحث کردن ندارند بلکه خودشان گویای همه چیز هستند این رباعی نیز از این دست میباشد و همین که با خواندنش در ذهن مینشیند و به دل میچسبد خود نشانه درجه خوب بودن شعر است.
اما باید بگویم که رباعی دوم از نظر معنا غنی تر از رباعی اول است چرا که درک مفهوم آن هرچند سخت نیست اما انسان را به تامل وا میدارد تا بیاندیشد آیا زندگی خودش هم همینگونه است؟
و این شعر میتواند حتی محرک انگیزشی باشد من فکر میکنم از نظر نتیجه اثری که این شعر میتواند به جا بگذارد از سایر رباعی های شاعر قوی تر است و بابت آن به کیوان تبریک میگویم.
باید بگویم که من شعرهای کیوان را تنها از بعد مفهومی نقد میکنم چرا که دوستان کم تر به این حیطه توجه میکنند و اکثریت به دنبال این هستند که فقط به تکرار مکرراتی بپردازند که سایر دوستان عنوان میکنند و این ضعف عمده ی این انجمن است.

آرزو غفوری جمعه 19 مهر1387 ساعت: 2:23

در ادبیات رباعی وقتی نوشته می شود "همیشه رباعی می ماند"چیز تازه و جدیدی ندارد تنها استعداد خلاق شاعر است که می تواند شعر خود را از تکرار اشعار در سبک رباعی متمایز سازد که من این تمایز را در 2 رباعی اول می بینم.شعر اول حکایت درایت و پیری از گذر فصل تجزبه هاست قالب اندرز و پند گونه اما سبک کنار هم قرار دادن کلمات با هم بسیار زیباست نمی توان گفت شعر قوت شعر بالائی دارد اما شعور شعر در آن لبریز است.
در شعر 2 روایت آزادی و فلسفه بودن و نبودنش داشتن و نداشتنش و در نهایت مرا به یاد مصرعی از غزل حافظ انداخت که"کجا دانند حال ما سبکساران ساحل ها"شاید ترکیب و آوردن کبوتر و قناری در این شعر نمادی باشد اما نمی تواند شخصیت هر یک را در حد خود به تصویر بکشد و در پایان زبان تحریر چیزی که ما انسان ها آن را نمی فهمیم و ترجمان آن تنها بر اساس قوانینی است که خود وضع و در آن می تابیم...در مجموع زبان شعر همانی بود که باید باشد اما سلیقه متفاوت در موضوع و انتخاب و عمل از شاعر به جای خود زیباست.

سمانه میر جمعه 19 مهر1387 ساعت: 23:39

من با نوشته های آقای براهنگ، شاعر توانا، آشنا هستم و همیشه از اشعارشان لذت برده و می برم.
دو رباعی اول ،هم از نظر ساختار و هم از لحاظ مفهوم بی نقصند. به گونه ای که مخاطب( صرف نظر از عام و خاص بودن) با خواندنش از درک ساده شعر لذت میبرد(شاید لذتی غمگین). هر چند در شعر دوم نا امیدی موج میزند، اما خوب، دنیای شاعر همیشه دنیای خاصی است و این ایراد نیست، نه بر شعر و نه بر شاعر.
..............
نا امیدی ای که در مورد شعر دوم بیان شد، در مورد دو شعر اخیر هم صادق است، این دو کمی به زبان امروزیتری بیان شده اند. به هر حال هر چهار شعر انتخابی زیبا هستند .

امین احراری یکشنبه 21 مهر1387 ساعت: 13:0

یک دسته کبوترازکنارش پرزد اوکنج قفس نشسته و می لرزد
تحریر صدای هرقناری یعنی ای مرگ سگت به زندگی می ارزد

پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی ...
اما پرنده ی این رباعی باهوش تر و زیرک تر از آن است که عمرخود را کزکند کنج قفس وبا آسمان غریبه باشد. زبان این شعر زبان منفعلی نیست
گو اینکه در هیئت قناری ، آزادی دسته کبوتری را که ازکنارش پرمی زند به تحریر می نشیند و ازماندن در کنج قفس دادخواهی می کند آنگونه که مردن در دهان سگ را آزادمنشانه تر از زندگی در قفس می داند.نگاه اعتراض آمیزونوعی خشم نهفته درکلمات را می توان قسمتی ازخصیصه های زبانی کیوان براهنگ دانست.
رنگ آمیزی شعرکیوان براهنگ همیشه در یک فضای سیاه و سفید صورت می گیرد که این نیز به نوبه ی خود نشان دیگری ازاعتراض به محیط پیرامون است.
با این همه در پس این رباعی ها به شاعری می اندیشم که هر چند خود را اسیر وزن و قافیه می کند اما نگاه عصیانگری دارد که درونمایه ی شعری او را تضمین می کند . او با کاربرد زبان در رسانه ی رباعی آگاهانه به دنیای مدرن، به خود و زندگی دهان کجی می کند و اساس زندگی را به چالش می کشاند. ( ای مرگ سگت به زندگی می ارزد!)

محمدرضا احمدی فر دوشنبه 22 مهر1387 ساعت: 9:12

من هم مانند شاعر این چند رباعی زیبا مدتی رباعی می سرودم رباعی سرایان امروز یک نقطه مشترک دارند وآن سعی در استفاده از اصطلاحات وجملات محاوره ای
کوچه بازاری است که انصافآ در بسیاری از موارد زیباست ولی کلمه "سگ"در مصرع ای مرگ سگت به زندگی می ارزد به دلیل بعد معنوی مرگ ومعاد تعبیر قشنگی نیست. در حالی که به عنوان مثال سهراب در عبارت من الاغی دیدم یونجه را می فهمید بسیار بجا از کلمه الاغ استفاده کرده است هرچند این کلمه در نگاه عموم زیبا نیست....

نقد اشعار کیوان برآهنگ2

anjomanmajazi — Wed, 01 Oct 2008 18:10:18 GMT

مبهوت سکوت آن حوالی برگشت

با خستگی و شکسته بالی برگشت

از کشتی غم کبوتر آزادی …

هر دفعه پرید دست خالی برگشت

۴

در بستر تیغ آهنین می افتد

بر چهره ی شاخه هاش چین می افتد

سروی که فقط به آسمان می خندید

یک ثانیه بعد بر زمین می افتد

نقد رباعی سوم و چهارم:

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

نادر نظامی چهارشنبه 10 مهر1387 ساعت: 23:52

رباعی سوم- به نظر من این رباعی با وجود احساس خوبش ولی بیانش تکراری بود !
رباعی چهارم- بهترین رباعی انتخابی شماست و بیان نو و بدعت جدیدی داشت . هر چهار مصرع ساختار متناسب و خلاقانه ای داشت .
ولی به هرحال به نظرم قالب دوبیتی برای بیان احساست خوب شما که در ان نشان داده اید کوچک است و به نظرمن بخاطر وزن رباعی خیالتان را تا حدی اسیر کرده اید . شما با زبان سلیس و خوبی که دارید در قالب های شعر سپید موفق خواهید شد !

سولماز برزگر شنبه 13 مهر1387 ساعت: 12:23

نقد دو رباعی آخر :

زبان به تازگی و پیشرفت رسیده و قوام بیشتری یافته است ؛ این دو رباعی به رباعی هایی با ربان معاصر نزدیک می شود و می توان آن ها را در قالب « نئو کلاسیک » با تعریف در قالب« تن تتن»« طرحی نو در انداختن» به حساب آورد.
2: «سروی که فقط به آسمان می خندید یک ثانیه بعد بر زمین می افتد» طنزی نهفته در خود داشت که به قوام شعر کمک می کرد ؛ و البته شهودی در شهر به چشم می خورد که هر چند بحث «تبر و سرو » در شعر فارسی در حال تبدیل شدن به کلیشه است ؛ د این شعر نمود زیبایی یافته بود.

مرضیه کامکار شنبه 13 مهر1387 ساعت: 15:41

ویژگی رباعی سوم و چهارم هم چون رباعی های اول و دوم است .
با این تفاوت که رباعی چهارم نوع بیان قوی تر و مفهومی بکر تر را ارائه میکند.
در کل نوع پرداخت شاعر را پسندیدم و از خواندن اشعارشان لذت بردم.

رامین خواجه پور یکشنبه 14 مهر1387 ساعت: 14:34

رباعی آخر به نظرم چیز قابل تاملی ست
صرفا به خاطر آخرین مصرعش
به چند دلیل واضح :
شروع رباعی شروع خوبی نیست
((بستر تیغ آهنین)) به نظرم گیرایی خاصی ندارد ...به خصوص به خاطر بازتاب روانی ((آهنین)) که من دست انداز می دانمش!!
من زیر تیغ افتادن را ترجیح میدادم(به لحاظ مفهومی هر دو یکی ست اما از لحاظ بیانی نه!!)
مصرع دوم ادامه رو به زوال بیان در زبان و سیر قههقرایی ناتوانی شاعر است در بیان مفاهیم
((بر چهره ی شاخه های درختی چین افتادن)) فکر می کنم نه تنها بی رمق بلکه تا حدودی بی ربط هم هست و ما باز هم شاهد همان سیر قهقرایی هستیم
اما مصرع سوم:
شخصا در شعر به دنبال منطق زمینی نیستم اما عقیده دارم کلمات نباید بی قاعده کنار هم چیده شوند یا حداقل مخاطب باید رابطه ای (از هر نوعی) بین انها کشف کند
با توجه به قافیه شعر شاعر با آوردن کلمه ((آسمان)) در مصرع سوم به روشنی مشخص می کند که میخواهد با یک کلک کهنه و نخ نما شده ((زمین)) را به عنوان قافیه در مصرع چهارم بیاورد و در همان حال که از زمین استفاده ی موسیقیایی می برد یک تقابل نیز با ((آسمان)) ایجاد کند و لذت مضاعفی در مخاطب و خودش!! به وجود اورد ...اما این شیوه لااقل برای من دیگر جذابیتی ندارد... از طرف دیگر چه لزومی دارد ناگهان سرو فقط به آسمان بخندد ... اگر منظور بلند بودن سرو باشد من خندیدنش را درک نمی کنم!!! چرا مثلا به آسمان متلک نمی گوید ... یا با آسمان توپ بازی نمی کند ... یا حتی گرگم به هوا
تا اینجای کار شاهد یک رباعی بی رمق بودیم و در مصراع سوم هم مطلع شده ایم که این سیر قهقرایی در مصرع چهارم(نمی گویم آخر و شما دلیلش را بعدا می فهمید) با زمین افتادن سرو ادامه خواهد داشت
مصرع چهارم را هم به زور میخوانیم و هیچ افتاقی نمی افتد.

بعد یکهو تصویر افتادن یک سرو را به صورتی مجسم می بینیم . حتی صدایش را هم می شنویم:
قییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییژ
تالاپ!!
چرا؟
بر می گردیم رباعی را دوباره میخوانیم
این رباعی یک تناقص اساسی دارد در سه مصرع اول به وضوح شاهد ضعف تالیف هستیم. جالب اینکه در این مصراعها سرو هنوز روی پایش ایستاده و ما مثلا از افتادن ان در یا بعد از مصرع چهارم خبر نداریم... در مصراع چهارم چیزی که غافلگیرت می کند ((یک ثانیه بعد)) است. شاعر دقیقا یک محدوده ی زمانی برای افتادن درخت تعیین می کند و درخت را مجبور می کند درست یک ثانیه بعد روی سر مخاطب بیفتد...دقیقا یک ثانیه نه یک ثانیه و صد و بیست پنج هزارم ثانیه... در واقع مصرعی دیگری بعد از مصرع چهارم وجود دارد که ما نه می بینیمش و نه میخوانیم بلکه فقط احساسش می کنیم و این همان چیزی ست که در کمتر شعری وجود دارد.در مصرع چهارم شعری که مثل جنازه ی یک درخت پوسیده روی زمین افتاده بود ناگهان از جا بلند میشود و در یک ثانیه دوباره روی زمین می افتد و این رقص بسمل به ظاهر مضحک ما را تکان می دهد به تعجب وا میدارد و بعد لذتی را که از ما می گیرد به ما می دهد.

مهدی تقی نژاد یکشنبه 14 مهر1387 ساعت: 21:23

رباعي سوم: اين رباعي هم از قافيه خوب و هم از رديف خوب برخوردار است. انتخاب کلمات نيز به جز دو مورد حساب شده تر به نظر مي رسند. مصراع چهارم نيز نقش تاريخي خود را به خوبي ايفا مي کند. اما مصرع هاي اول و سوم شعر نه آن چيزي است که بايد باشد. به نظر مي رسد ابتدا مصراع چهارم نوشته شده و بعد مصرع هاي ديگر براي خود فضايي باز کرده اند. در مصراع اول دليل آمدن (مبهوت سکوت) مشخص نيست همان گونه که در مصراع سوم مشخص نيست (کشتي غم) از کدام افق دوردست پيدا شده است.
رباعي چهارم: در اين رباعي انتخاب واژه ها به درستي صورت نگرفته است. کلمه بستر به عنوان محل آرامش، لطيف و دوست داشتني است. به جاي اين کلمه بايد از واژه اي استفاده مي شد که نشان دهنده خشونت، زبري و ... بود.
در مصرع دوم به جاي شاخه هاش بايد چيز ديگري باشد. آيا چهره درخت را در شاخه هاش مي بينيم يا بر تنه درخت. به نظر مي رسد اين کلمه بيشتر خلاء وزني شعر را پر کرده است تا انتخابي هوشمندانه و دقيق باشد. در مصرع سوم کلمه (مي خنديد) همين وضعيت را دارد. شايد جايگزيني کلمه (رو مي کرد) به جاي (مي خنديد) بتواند قدري غرور و سر به هوا بودن سرو را نمايان کند اما خنديدن چه چيزي را عيان مي کند.

سید حمید رضا موسوی سه شنبه 16 مهر1387 ساعت: ۱۰:۴۰

رباعی سوم:یکدست و روان است و به زعم من هیچ ایرادی نمی توان به ان گرفت جز انکه فوق العاده نیست
اما حق رباعی را ادا کرده است. زبان و بیان مفهوم ومنظور وتصویر همه در سلامت کامل به سر می برند
رباعی چهارم موافقم که ضعف تالیف دارد ومی دانم جناب شاعر با کمی تامل و پرداخت تصاویر در ذهن و در بیان متواند این رباعی را به یاد ماندنی کند
به نظر من اهنین حشو است مصرع دوم مفهوم نیست مصرع سوم چشم نواز است اما فقط همین!

آرزو غفوری جمعه 19 مهر1387 ساعت: 2:23

شعر 3///

:مبهوت سکوت آن حوالی برگشت:
شروع شعر با تعجیل است درک بکارگیری یک مطلع آگاه بیرون است و شعر با شتاب می رود تا فقط به خط پایان برسدو مزمون شعر هم تکرار در ناامیدی هاست و نکاه تازه ای برای من ندارد می توان در جمله کوتاه نوشت"شعر دستش تهی است"

شعر 4///پایانی...
کار ضعیفی است و در وزن ایرادمند معنی زیبائی دارد اما متاسفانه نمی توان در ردیف یک شعر قوی و اصولگرایانه و منسجم جایش داد.اشعار هم برای خود از طبقه بندی هائی برخوردارند و این شعر با شتاب نوشته شده در جایگاه یک شعر خوب نمی نشیند...

در مجموع

فاطیما حکمت پنجشنبه 11 مهر1387 ساعت: 19:38

اول از همه این را بگویم که به زعم من صرف خواندن یک نوع شعری از مجموعه کارهای یک شاعر کلاسیک و حرف زدن در مورد کلیت کارش فقط قضاوت خواننده را محدود می کند . مگر اینکه خود شاعر ادعایی در قوالب دیگر نداشته باشد که علی الاصول محال می نماید و یا خود ، خویشتن را محدود به حرکت در یک مسیر خاص کرده باشد!!!که آن هم با شناختی که من از کارهای جناب براهنگ دارم این طور نمی نماید .کاش لااقل در قسمت دوم چیز دیگری غیر از رباعی می خواندیم !!!
اما چیزی که به نظر من در قلم کیوان براهنگ نمود بیشتری دارد این است که به ساده ترین شکل ممکن ،پیچیده ترین حرفهایش را می زند و ارتباط مخاطب را تا آنجا با اثر پیش می برد که شاید گاه احساس می کند چیز تازه ای نخوانده است!و همین امر به دوباره خوانی و بعضا چند باره خوانی وادارش می کند .خب مگر از یک اثر هنری چه انتظاری بیش از این می رود که مخاطب را به تفکر وادارد ؟!!!

علیرضا آذر جمعه 12 مهر1387 ساعت: 6:40

آنچه خوانده ام آیا از خروار مشتی است .. یا انتخاب بهترین گزینه ها محل بحث است ... آنچه که بیش از هر چیز مرا با خود درگیر کرده است این است که شاعر در در هر کدام از آثاربدون در نظر گرفتن نقاط ضعف مخاطب در تاویل پذیری یا به گویشی بهتر دست نگذاشتن بر احساس درد پذیر مخاطب .. بدون آنکه نیتی در گول زدن چشم نسبت به درک داشته باشد به صراحت به محتوا می پردازد .. درشت نمایی ضربه در صورت شعر آنهم اشعار کوتاه هنرمندی خاص خود را میطلبد که باطنا شاعر از آن سود جسته است . من تمام چهار اثر را در همین پست به نقد مینشینم .. 1- اینکه چرا این چهار اثر را در دو بخش تفکیک کرده اید سوال بر انگبز است .. اما در کلیت میشود به این پرداخت که بسیاری از شعرای امروز در هنگام سرایش به دلیل آنکه قصد همراه کردن مخاطب را دارند آثارشان را در نقاط آسیب پذیر مخاطب فرو میکنند .. این دسته اشعار بدون آنکه ارزشی آنچنانی داشته باشند پس از ایجاد گرهی آنی در اندک مدتی به آثاری فراموش شونده بدل میشوند .. برآهنگ از این ایراد فاصله دارد که این برجسته ترین نقطه قوت اوست .. اما در رباعی اول انشای بیت نخست را نمیتوان در کنار بیت دوم بالاخص مصرع سر انجام پذیرفت . چرا که اجزای یک اثر پر قدرت در کنار هم همزیستی میکنند .. از هر خوانشی که میطلبید بهره بجویید نهایت برداشت در حکم انتهای اثر است .. این مساله در زیبایی این رباعی بی اثر بوده است رباعی شماره یک به نظر می آید پس از الهام مصرع پایانی تشکیل گردیده و شاعر دست به چینشی البته حرفه ای زده است اما نمیشد با نخاطب بیش از حد بازی کرد و گاهی فنون رندانه نویسی لو میروند و این یک واقعیت است . رباعی دوم بسیار خوب بسته شده .. تصویر آزادی بی ارزش! آنچنان در مصرع نخست کلمات درست چفت و بست دارند که تعلیق را موجب میشوند نه شما میتوانید انتهای رباعی را حدس بزنید نه میتوانید به هیچ کدام از شک هایتان بی محل باشید .. حتی زرنگی شاعر در بیت دوم نیز نمک خود را از دست نمی دهد .. جالب اینکه در مصرع سوم هم شما همچنان وسوسه پایان دارید که در نهایت بی محلی قناری را که صدایش در ابتدای امر موجب اسارت است و بعد رضایت به قفس حتی مرگ نسبت به در به در ی احتمالی مقصود را به بهترین شکل باز گو نموده است .. آفرین..

در راعی سوم ..اوج هنرمندی برآهنگ را میبینم .. کدام برداشت درستی از این رباعی میتواند ایراد بگیرد ؟یا کدام تابلو میتواند وحشت کبوتری که همراه کشتی به اقیانوس آمده است را میتواند تصویر کند .. تصورش را بکنید قفس برای پرنده متواند یک درد بزرگ باشد حالا در کشتی قفسی نیست پرنده بیش از توان بال خود آب میبیند کسی او را اسیر نکرده است و آنچه اسارت را بر وی تحمیل میکند نداشتن زور پریدن و رسیدن به خشکی است غمگین بار ها کشتی را ترک میکند تا از قفس کشتی نجات پیدا کند اما قفس اقیانوس بزرگتر است .. و خشکی در بی نهایت قرار گرفته پس به ناچار بر میگردد .. اما بی هیچ آزادی ! خب .. درک تک برداشتی خواهیم داشت .. همه .. اما آیا این چیزی نیست که بتوان بر آن فکر کرد ؟ و آیا به صرف آنکه شاعر از کلمه دوچخه ! استفاده نرکده است باید او را متهم به کهنه پردازی کرد ؟ شما از دوبیت پیز بیشتری میطلبید ؟ ماجرای کبوتر را به کدام انسان معاصری نمیشود تشبیه کرد ؟؟؟ و یا دغدغه چیزی غیر از این است ؟! ولی رباعی چهارم .. کاش چیز دیگری بود تا بیشتر عرق میکردم . آنچه از این رباعی به دست آمد ساده به دست آمدن محصول است .. بی پیچش خاص و بدون حکت های عرضی خوب ! حتی سرو هم مرا به فکر نیانداخت .. حتی بستر تیغ آهنین هم برایم جذابیتی نداشت .. و نه سقوط .. شهودی همگانی بود که کشفی آنچنانی نداشت .. یک بازی انفرادی با جمعیتی که به قصد فکر یا آمده اند یا نیامده اند .. در جمع چهار اثر قابل قبول خواندم که بر آهنگ را شاعری در خور معرفی کرد ..

علی رشوند جمعه 12 مهر1387 ساعت: 12:18

رباعی به طبع سخت ترین و مشکل ترین متد شعری است شاعر بایستی در چهار مصرع همه عقاید و اندیشه های خودرا بریزد بطوریکه مخاطب راضی و خرسند از برداشت مد نظر شاعر بشود البته بعضی رباعی ها از صنعت ایهام برخوردارند که خیام بزرگ در این زمینه چیره دست و پیشتاز است رباعی هایی که همواره مخاطب را به تفسیرهای گوناگون وامی دارند و همواره در طول زمان تازگی دارند رباعی است متعلق به همه زمانها و مکانها پس از این مقدمه بایستی در مورد رباعی شاعر کیوان براهنگ باید بگویم رباعی اول آنچه که در هر بار خواندن به ذهن متبادر می شود سخن از آوارگی است و اینکه مقوله خوشبختی نسبی است و همه اشکهاتداعی درد نیست وهمه لبخندها تداعی شادابی نیست
در مورد رباعی دوم بایستی بگویم تداعی این جمله زنده یاد نادرابراهیمی است برای پرنده ای که عاشق نباشد جهان قفس است و برای پرنده ای که عاشق باشد قفس به وسعت دنیاست رباعی دوم بازهم تلقی سعادت درباور درونی است
من به لحاظ اینکه شاعر نیستم و بیشتر نویسندگی می کنم شاعر از لحاظ مفهومی و انتقال بیان به مخاطب تواناست.

نادر نظامی جمعه 12 مهر1387 ساعت: 12:26

نظر بر آثار دوستان یک چیز سلیقه ای است که اگر به نظرات دوستان من در نقد اشعارم(در پست قبلي ) دقت کرده باشید این اختلاف سلیقه را به شدت مشاهده می کنید و این صاحب اثر است که باید با توجه به تفاوت مخاطبان این انجمن(با توجه به محيطي كه در آن هستند) با یک دید آماری به کارش بنگرد و برخلاف اینکه دوست من آقای برآهنگ فکر کرده من نگاهی روزنامه وار به آثارش نکرده ام ، ايشان مي توانند حرف ها را قبول نكنند و مي توانند از بعضي نكات استفاده نمايند . اثر پشت ويترين انجمن است و هركس به تناسب خودش از آن برداشت مي كند .

عارفه دهقانی جمعه 12 مهر1387 ساعت: 13:24

رباعی های زیباییست و ذوقی وکمی کوششی که این مقدار نیاز است
محورهای عمودی خوب کار شده و اینکه در زبان و واژه دستی توانا دارند.
در رباعی4اگر باشد(با ضربه ی تیغ آهنین می افتد) یا چیزی مثل این در ذهن مخاطب بهتر میتوانن نقش ببندد و از نظر تصویر سازی موفق تر باشد
در سایر کارها ایرادی نمیتوان بر ارتباط اجزا گرفت.

علیرضا عاشوری رودپشتی جمعه 12 مهر1387 ساعت: 13:38

خواندم هر چهار رباعی زیبای براهنگ را.دو نقدی که شده بود را هم خواندم.خواستم حالا که از اولین منتقدین این جمع نقد گذاشته هستم چیزی را عنوان کنم که جوانترها بیشتر حواسشان باشد.
معمولن بسیاری از دوستانی که نقد می گذارند یک مقوله ی تکراری به نام" ساختار"را دست آویز جملات خود می کنند و از چند جمله ی ادبی دیگر هم بهره می گیرند و به زعم خود با چند تراکنش تاویلی به نقد شعر شاعر دست می زنند که در صورتی که اگر همان نقد را نقد کنیم جز چند جمله ی کج و معوج دست نمی گیریم.
خوب رباعی یک شرط عروضی دارد به شرط سلامت.بدین معنی که:دو سوی تساوی یک معادله هست که باید حالت دو دویی خود را حفظ کند .هایکوی ژاپنی را هم به نظرم از همین قالب ما گرته برداشته اند.وقتی حالت تساوی در دو بیت کامل ومتمم به اتمام می رسد بنابراین نوع ساختاری آن مد نظر قرار نمی گیرد.معمولن ساختار رابرای یک سازمان تازه تاسیس بیان می کنند.مثلن یک شعر نویی که از نقطه ای شروع و در نقطه ی nام پایان می پذیرد.بنابراین نوع نگاه دوستان به این مقوله را گوشزد می کنم.اگر چه این نظر بنده می تواند مورد قبول هم واقع نگیرد و با کمال میل عدم پذیرش آن را از سوی دوستان را می پذیرم.بعد اینکه اینجا بعد از کنار زدن ساختار زبان جاری میشود و آن هم باز برمیگردد به شرط سلامت روحی رباعی و وقتی که می بینیم رباعی سرما نخورده و حرف می زند این موفقیت در آن واحد به ات دست می دهد .حالا چرا.اگر مخالفی هست بفرما.مثلن اگر به جای هرکدام از کلماتی که وجود دارد در این 4 رباعی کلمه ی دیگری بخواهیم بگذاریم آیا به بهتر شدنش کمک کرده ایم؟خوشبختانه رباعی هایی که من از این شاعر خوش آتیه خواندم از آن دست رباعی هایی بود که همه جامع الشرایطی شرایط مقبول من را داراست بنابراین می خواهم بنویسم که شعر براهنگ را در این 4 رباعی بسیار پذیرفتم .چرا که خوش نشسته و کلمه ای را برای تعویض نمی بینم.زیبا شطرنج رباعی را فهمیده .حرکت کردنش در راستای مهره های اصلیست و درست ضربه اش را می زند.امیدوارم همه ی کارهایش مثل همین 4 اثر روتوش شده و وزین باشد.

امیرعصارها جمعه 12 مهر1387 ساعت: 14:29

راجع به کلیت کارهای جناب برآهنگ، رباعی ها دلنشینند. بیان ایشون هم مطمئنا نوتر از اونه که مضمونها(که شاید کهنه باشند) رو بیش از حد تکراری جلوه بده. رباعی چهارم هم از نظر موضوع و هم ساخت و تعابیر به نظرم بسیار قویست.
فقط یه موضوع و اون اینکه گاهی با توجه به واژه ها و موضوع قالب رباعی نامناسب می شود. منظورم مشخصا اشعار جناب برآهنگ نیست، برخی رباعی های جدید رو دیدم که تو قالب غزل یا قالب های شعری دیگه بهتر و گویاتر به نظر می رسند.

نصیر رضایی نژاد جمعه 12 مهر1387 ساعت: 21:23

اول راجع به قالب رباعی بگم که شعریه مثل لوبیای سحر آمیز از یک نقطه کوچک شروع میشه و ناگهان به اوج میرسه از کوچکترین چیزها مخاطب رو به بزگترین کشفها میرسونه
کار های کیوان هم دقیقا همینه با یه چیز ساده مثل کبوتر شروع میکنه و به یه چیز متا فیزیک مثل مرگ میرسه
این کار کمک میکنه مخاطب با فضا حرکت کنه و اندیشه شاعر رو تا آخر دنبال کنه به عبارتی مخاطب تمام کار رو درک می کنه برعکس بعضی از کار ها که یه جایی مخاطب رو فراموش میکنن و اونو جا میذارن

اهمیت دادن به مخاطب نکته بعدیه که کار کیوان رو ملموس تر و قابل درک تر می کنه

نکته دیگه ای که توی این رباعی ها و کل رباعی هایی که من از کیوان خوندم هست اینه که مصراع سوم که نقطه اتصال بیت اول و دوم در رباعی هست خیلی استادانه و باظرافت کامل سروده شده به نحوی که سادگی بیت اول و اندیشه قوی مصراع آخر رو به بهترین شکلی به هم وصل میکنه طوری که نه از سادگی بیت اول کم میشه و نه از اندیشه قوی و ضربه مصراع آخر و کار کاملا یک دست در میاد

محسن طارمی جمعه 12 مهر1387 ساعت: 21:31

قبل از هر نظری که تنها می تواند نظر باشدت قلمت را آفرین می گویم
بخش دوم را تکرار همان حادثه ها دیدم و تکرار مکررات تازه با کلماتب که همگون نبوده و مدام از نگاه نوشته ات می زند بیرون و چشم را همچون تمرکز فکر خواننده می پراند
همان سوژه ی همیشگی و با همان پرداخت ها
کبوتری در قفس است که مرگ برایش بسی خوش تر از زندگی در قفس است
نه پرنده که هر موجودی مرگ را شیرین تر از زندگی در قفس می داند و این وقتی شعر می شود و تازه که با نگاهی نو گرایانه و از که پنجره ای تا به حال ندیده ایم نگاشته شود
دوست خوب اندیشم می شود و می توانی طرحی دیگر را با همین قصه نواخت که تا به حال ندیده ایم
شعر وقتی تاثیر گذار می شود که دریچه ای تازه به روی خواننده باز کند
مثلا شاملو در هایکویی از هایکوهایش می گوید :
سلاخی می گریست ... به قناری کوچکی دل باخته بود
قرض از این مثال نوع نگاه بود که عرض کردمت
اما در پاره ی اول کلماتی می شود یافت که نخ محکمی برای رساندن اهداف تو متولد شده اند
نازنین - آواره - اشک ها - لبخند
در کل کلمات قسمت اولت همگون تر و از یک جنس هستند و از نوشته چیزی بیرون نمی زند
البته من اینگونه دیدم و از پیوند زدن این کلمات بسی لذت بردم
هر کسی در نوشته ای که می خواند دنبال گره ای است که گم کرده است به دنبال رگه هایی از تفکری است که خود در ان غوطه ور است و من نیز از تازگی و گستردگی نوشته ی اولت لذت بیشتری بردم.

شیکا اویلی شنبه 13 مهر1387 ساعت: 10:7

پاسخ به پاسخ شاعر :قالب رباعی و تکنیکهای رباعی سرایی به گونه ای هست که سه مصراع زمینه یانتقال مفهوم نهایی در مصراع چهارم رو فراهم میکنند در صورتی که مصرعهای زمینه قدرتی رو که شما قلمداد کردید داشته باشند مخاطب رو از لذت ضربه نهاییمحروم می کنند(اين مرقومات با نوشته اين جانب منافاتي ندارد غير از اينكه بنده عرض كردم بايد به تنهايي هر مصرع قابل اعتنا باشد در غير اين صورت به نظرم در ذهن مخاطب شما -بخوانيد خوانده البته نه به معني آواز خوان!! -همانطور كه خود شما از قول من فرموديد به كنايه يا به جد همان اتفاق مي افتد (( رباعی بدون مصراع 3و4 در ذهن))((از نظر من عنصر عاطفه از اصلی ترین ارکان شعر هست در حدی که شعر فاقد احساس رو شعر نمی دونم)) بر منكرش لعنت اما در شعر قوالبي كه بتواند سر شار از عاطفه سروده شود كم نيست (( رابطه با پیشنهاد (پرنده) به جای (قناری) راستش تعجب کردم چون با توجه به تفاوت هجایی این دو واژه در صورت جایگزینی مشکل وزنی فاحشی به وجود میاد))من هم همينطور اما با استفاده از اختيارات حضرات شاعر و تلفظ دگرگونه هجا ها شايد بشود كاري كرد به فرض كه من اشتباه كرده باشم جابجايي يك هجاي كوتاه وبلند كه اتفاقن از نظر من در اين مصرع زياد فاحش نيست هشتاد نود سال بعد از نيما آنقدر جنايت بزرگي نيست كه گاهن منظوم كردن واژه ها و يا سرودن بيت هاي تكراري جنايت است در روزگار ما با وضعيت خراب بيمه و وضعيت مالي شعرا اگر كسي تعجب كند و سيستم عصبي اش مختل شود و خداي ناكرده راهي بيمارستان شود آن هم از نوع قلبي – عصبي به نظرم ...بگذريم خود كرده را تدبير نيست.

حیدر میرانی شنبه 13 مهر1387 ساعت: 13:44

فکر کنم ..آقای برآهنگ در رباعی هایش تا حدود زیادی موفق بوده است ... چرا که وقتی رباعی هایش را از نظر عناصر شعری با سایر رباعی سرایان مقایسه کنی خواهی دید که توانایی او در انتخاب ایماژ های در نار مضامین شعری در نو ع خودش جالب است و اتفاقن به نظر من برخلاف برخی دوستان ..ایشان با تمام قدرت رباعی ها را در بند پایانی به اتمام رسانده است
ای مرگ سگت بهزندگی ی ارزد و
لبخند همیشه راز خوشبختی نیست .
هرکدامشان خود شعری است که دنیایی از حرف برای مخاطب به ارمغان می آورد
همه ا این جور فکر کرده ایم و شاید این حرفها را در دلمان هم فته ایم .اما آقای برآهنگ آن را بر زبان شعر جاری ساخته ..

ماندانا ابری شنبه 13 مهر1387 ساعت: 14:44

خوشحالم ایندفعه با رباعی روبرو شدم !

رباعی نویسی تخصص خاص خودش رو می خواد ... آشنائی شاعر با کلمات و ارتباط اونها فقط در چهار مصرع ... که علاوه بر بیان نقطه نظر شاعر باید تلنگری اساسی به ذهن خواننده بزنه ... باعث شده حساسیت خوانندگان روی این نوع شعر بیشتر باشه ...

و به نظرم جناب برآهنگ از پس این مهم خوب برآمده ... و علاوه بر ارتباط قوی و زمینه چینی خوب در سه مصرع اول ... در مصرع آخر رباعی ها ضربه ی اساسی رو خوب به ذهن خواننده وارد می کنند ... و مهم تر اینکه زبان رباعی ها یک دست هست ...

نيلوفر رضوي شنبه 13 مهر1387 ساعت: 16:20

رباعي اول از همه بهتر بود و خيلي زيبا از قافيه كار كشيده بوديد.
رباعي دوم به نظر من با مصرع دوم به آسوني نميشه رابطه بر قرار كرد.يعني من نوعي از هم گسيختگي بين واژه ها حس مي كنم.
اما رباعي سوم در نظر من بي نظيره فقط يه موضوع تكراري داره.
و چهارمي مضمون بسيار دلنشيني دارد.

شهرزاد سرمست شنبه 13 مهر1387 ساعت: 21:41

چون در زمینه رباعی اطلاعات ندارم نمیتونم رباعی های زیبای استاد براهنگ رو نقد کنم .البته زیبایی رباعی های -4-1-2 به نظر من بیشتر بود.
مثل این میموند که توی یه سرا شیبی قلبت میریزه پایین و از این اتفاق بسیار لذت میبری
ممنون
در ضمن برایم جالب بود که جناب براهنگ تک به تک جواب دادند سوالات و نقد های دوستان رو
ممنون از ایشان بابت اینهمه ریز بینی.

منیره علیدوست یکشنبه ۱۴ مهر ۱۳۸۷ ساعت ۱۴:۱

رباعی شعریست که شاعر مجبور هست حرفش را در چهار مصرع آن هم خیلی قوی به پایان برساند. آن قدر محکم حرفش را به گوش من شنونده بخواباند که به تفکر باز دارد. هر دو رباعی معاصر بود ولی به نظر این بنده نوشتن بعضی کلمات در شعر خوب نیست (سگ) هرچند که در این مصرع خوب جا افتاده بود. ولی نمی دانم چرا این روزها شاعران از این هوای مسموم حرف می زنند.

سروین پرویز یکشنبه 14 مهر1387 ساعت: 19:50

در کل رباعی 1 و 4 رو بیشتر پسندیدم.
رباعی اول در عین سادگی و روانی ولحن (تقریبا)پند گونه ای که در اخر اورده بسیار دلنشین بوده و مفهوم بزرگی رو می رسوند و این یکی از چیز هایی است که در شعر حداقل برای من ارزش زیادی داره.و متاسفانه یا خوشبختانه چون از این شعر لذت بردم نمیتونم زیاد ازش ایراد بگیرم!حتی ارتباط بیت ها و مصراع ها هم خوب حفظ شده بود.در کل عمق شعرتون زیاد بود.

رویا ابراهیمی دوشنبه 15 مهر1387 ساعت: 11:14

فکرمیکنم رباعی اول ضعیفترین رباعی از بین این چهار شعر بود و همچنان که جلوتر میرویم به زیبایی اونها افزوده میشه . در رباعی اول حکایت سختی نیست یعنی چه؟ به نظرم سخت رو جناب براهنگ فقط به ضروروت قافیه انتخاب کردند . در رباعی دوم بهترین ترکیب به نظرم تحریر صدای قناری هست که در عین انتزاعی بودن میتوان زیبایی و عینیت را در آن همزمان تجربه کرد.در رباعی سوم فقط یک سئوال برایم پیش امده وآن اینکه چرا کشتی ؟ قطعا میشد به جای کشتی از مکان دیگری استفاده کرد که با کل کار همخوانی بیشتری داشته باشد.رباعی چهارم هم فکر میکنم بهترین رباعی بود ودیگر هیچ

فرشادباقری دوشنبه 15 مهر1387 ساعت: 19:37

به نظر من شعرهای شماره ی 3 و 4 قویتر از شعرهای 1 و 2 است.
در شماره ی 1 به نظر من به جای واژه ی "پاکی" واژه ی "خنده" بهتر جا می افتاد و ارتباط 2 مصرع ملموس تر و محسوس تر بود

محمد سیار دوشنبه 15 مهر1387 ساعت: 20:48

رباعی های بسیار زیبایی از کیوان براهنگ سراغ دارم. زبان انسجام یافته و جمع و جورش به جا افتادگی کارهاش کمک میکنه. تصویر های بکری رو پیدا میکنه. به نظرم موسیقی چیزیه که بیشتر باید بهش توجه کنه. در رباعی چهارم هم تصویری از یک رباعی دیگر از دوست دیگری دیدم. میدونم که خیلی موفق تر از این میشه.

سروین پرویز چهارشنبه 17 مهر1387 ساعت: 14:14

قصد چیز دیگری بود...شما منظور من را متوجه نشدید!
این که به نظر هر کس اهمیت میدید و پاسخ سوالات و ایراداتشون رو میدید صبر و حوصله ی شما رو میرسونه که خوبه...ولی فکر میکنم در این حد باز کردن شعر و دفاع و توضیح درست نباشد
جسارتی اگر شد در هر صورت عذر می خوام.

در هر صورت منظورتون رو متوجه شدم و شده بودم!و این رو هم قبول دارم که مدرنیسم...بله..اگر حافظ به این چیزها اهمیت میداد شاید الان اون زیبایی رو که شعراش واسه ما داره نداشت.عمق شعر باید طوری باشه که برای دوره های بعد دل انگیز باشه و جایگاه خودش رو در عصر های اینده هم حفظ کنه. در کل ممنون که این قدر به نظرات دوستان و شعر خودتون اهمیت میدید.

شیکا اویلی یکشنبه 21 مهر1387 ساعت: 13:0

پاسخ به پاسخ به پاسخ شاعر
من نه قصد دفاع از آثارم رو داشتم و نه ناراحت کردن شما رو(يكي از دوستان روانشناس مي گفت وقتي با كسي صحبت مي كنيد و ايشان در جواب شما اين جمله رو ميگن : من قصد ندارم با شما بحث كنم بدانيد دقيقن از همون نقطه مي خواد در مورد موضو ع به تفصيل بحث كنه و جملات مشابه من نمي خوام چيزي بگم نمي خوام از كسي دفاع كنم ...)
فقط دوست داشتم با نقد کاملتر شما به اشتباهاتم پی ببرم که توضیح شما متوجه شدم که کاملا اشتباه(شما مختاريد هر طور كه مي خواهيد فكر كنيد ... هيچ ايرادي نداره از كار تون دفاع كنيد دوست من در دفاعيات نظر شخصي خودتونو حكم مطلق ندونسته و در نظرات ديگران هم كمي تامل بفرمائيد):مثل ساير پاسخها شما بخشي از جمله را به نفع خود مصادره و باقي آن را حذف كرديد و سپس نقل قول :عرض كردم رباعي قالب بيان مفاهيم عاليست .منظور بنده از (( در شعر قوالبي كه بتواند سر شار از عاطفه سروده شود كم نيست )) اين بود در رباعي اگر بار عاطفي بارزترا زبار مفهومي ويا فلسفي ..آن باشد .با توجه به پاپندي جنابعالي به سنت گرايي ـ مشخصه هاي لازم براي رباعي بودن را نخواهد داشت .راهکار سرودن دوبيتي براي بيان مفاهيم احساسي است .(یعنی چی ؟ خب رباعی هم یکی از همین قالبهاست یعنی یک قالب کلاسیکو طبعا موزون که تغییر کوچکترین هجا میتونه ارزشش رو به حد صفربرسونه. به شعر زیر نگاه کني)-اينجا رو من هم متوجهمنظور شما نشدم اين چند سطررا در ادامه توضيحات بالا بخوانم يا نه.. اعتراضيه به پيشنهاد جايگزيني پرنده با قناري
یک دسته کبوتر از کنارش پرزد
او کنج قفس نشسته و می لرزد
تحریر صدای هر (پرنده ) یعنی
ای مرگ سگت به زندگی می ارزد

چند نفر میتونن این شعر رو درست بخونن( فكر مي كنم تقريبا همه )شکست وزنی رو احساس نکنن ؟ فرضا شما بانوع خوانش بتونید این شکست رو رفع کنید(اگر خواننده شما جزءخواص باشد كه مشكلش رو حل مي كنه اگر هم كه مثل بنده جزء عوام باشه تا سفارش شمارو انجام نده و مطالعه بر(با اجازه من مينويسم در ) اشعار كلاسيك و عروضي نداشته باشه به مشكل نمي خوره )کاری که از من برمیاد اینه که تعدادی سی دی از صدای شما تهیه کنم وهمراه هر کتاب یانشریه به مخاطب اشعارم تقدیم کنم !(البته باتوضيح چند سطر قبل نياز به زحمت اضافه نداريد اما من هم مثل چند تن از دوستان ديگر فكر مي كنم با جايگزيني واژه پيشنهاد شده مشكلي در وزن رباعي شما پديد نمي ايد والبته شما در اين خصوص -پذيرش و يا عدم پذيرش - كاملا مختاريد ... )رباعی تا هزار سال بعد از نیما رباعیه و قواعدخودش رو داره از نظر من بد نیست(اين جمله شاهكار جمله هاي شماست اما اين چهار رباعي كه شما اينگونه از آنها دفاع ميكنيد شاهكار ادبي نيست و جناب عالي خيام ... ) ]مطالعه ای بر اشعار کلاسیک و اوزان عروضی داشته باشید بعد به نقد بپردازید.(اما سخن آخر سفارش بسيار حكيمانه اي بود بي هيچ غرض و مرضي دوست من شما هم اول نقد پذير باشيد بعد شعرتان را به نقد بگذاريد با دقت تمامي نظرات دوستان و نظرات جنابعالي را مي خوانم هر چند دراسامي نام منتقد به نامي نيست اما نطرات دوستان براي من خواندني است خصوصن پاسخ جنابعالي كه اذعان داريد براي باز شدن بحث هاست )) امروزه بسیاری از اساتید نظر شخصی خودشون رو به قالبهای کلاسیک تزریق کردند..((اين اساتيد يا استادند كه به اندازه من و شما موي سپيد كرده شعر ند پس به اندازه بنده و يا مثل بنده اي اجازه صدور چنين احكامي رو دارند و يا نيستند كه خوب از اينجا موضع كلن عوض مي شود .. دوست عزيز اين چند سطر رو به حساب ارادت بنده به خود بگذارید.

۱.زبان برای مخاطب چه امروزی و چه دیروزی مهم نبوده و نیست
2.هیچیک از بزرگان ادبیات ما از زبانی با عنوان نوگرا که کاملا مختص زمان خودشون باشه استفاده نکردند
3.اوج شعری حافظ معادل باحمله ی مغول به ایرانه شما چند بیت سراغ دارید که درش کوچکترین اشاره ای شده باشه
4.اینکه در فلان کتاب عروض فلان اختیار رو به شاعر داده از نظر من مهم نیست
.5.شعر کلاسیک جابه جایی ارکان جمله یکی از ویژگیهاست
6.از نظر من عنصر عاطفه از اصلی ترین ارکان شعر هست
7.تنها محتواست که ارزش یک اثر رو تعیین میکنه.

۸.زبان ساده یکی از ویژگیهایی هست که حتی در شعر دیگران
عمده ی توجه من رو به خودش جلب میکنه

محسن رضوی دوشنبه 22 مهر1387 ساعت: 1:16

راستش خیلی سعی کردم بیاییم و بنویسم اما وقت نشد . حالا باید به طور خلاصه بگویم که این جا محل نقد است و داوری . داور باید تا مرز دانسته های خود بنویسد . چه طور می شود کسی که از وزن ـ از ملاک های اولیه شعر عروضی ـ بی خبر است بیاید و در این باره خطابه سر دهد آن هم اشتباه؟! همان ماجرای فیل در خانه ی تاریک می شود ...به زودی درباره ی این کارها می نویسم اما حالا که بعضی نوشته ها را می بینم به خودم می گویم که ما واقعا داریم راه را درست می رویم ؟ اگر این طور باشد که بهتر است در این جا را ببندیم و برویم پی کارمان ....

پاسخ شاعر

با تشکر از لطف و نظر دوستان
به نظر من چیزی به نام ساختار و واژگان کهنه وجود نداره چرا که واژه
و ساختار ابزارهایی هستند که شاعر به وسیله ی اونها با مخاطب ارتباط
برقرار میکنه و انچه که در نو گرایی اهمییت داره نوع استفاده از ساختار
و واژگان هست نه خود ابزار، هیچیک از بزرگان ادبیات ما از زبانی با
عنوان نوگرا که کاملا مختص زمان خودشون باشه استفاده نکردند ...
در رابطه با مضمون از نظر من مضامین جاودانی از قبیل عشق ، مرگ،
زندگی تا ابدیت کهنه نخوا هند شد و اگر منظور از مضمون نو امثال
(شکاف جدید هسته ای) هست شخصا علا قه ای به این مضامین ندارم ...

احساس میکنم دوست عزیزم نادر نظامی خوانشی روزنامه وارداشته اند
در رباعی اول ارتباط مصراعها بیشتر در محتواست تا ظاهر و زبان
پاکی به اشک بر میگرده وربطی به دو مصراع اول نداره و لبخند اصلا
استعاره نیست واژه لبخند رو نمی شه کهنه خطاب کرد چرا که هنوز در
زبان ما معادل امروزی تری نداره و حتی در زبان گفتاری مورد استفاده
عوام هست اگر واژه اهنین در رباعی چهارم رو مثال میزدندکاملا موافق بودم
در رباعی دوم کافیه خودتون رو جای قناری بذارید و از دید اون نگاه کنید.
کبوتر، قناری وسگ تعمدا با هم به کار برده شدند البته تصویر سگ در قالب
یک اصطلاح هست که فکر نمی کنم نیاز به توضیح داشته باشه
رباعی سوم و بیان تکراری :
از نظر من انچه در خلق اثر نو اهمیت زیادی داره زاویه دید جدید ی هست
که شاعر باید به یک موضوع داشته باشه وتعبیر بیان تکراری این هست که
کسی قبل از من آزادی رو به این شکل در رباعی افریده که در این صورت
ایراد از کار منه ...
از لطف و نظر شما خیلی ممنونم.

قالب رباعی و تکنیکهای رباعی سرایی به گونه ای هست که سه مصراع زمینه ی
انتقال مفهوم نهایی در مصراع چهارم رو فراهم میکنند در صورتی که مصرعهای
زمینه قدرتی رو که شما قلمداد کردید داشته باشند مخاطب رو از لذت ضربه نهایی
محروم می کنند از طرفی شما چند رباعی بدون مصراع 3و4رو در ذهنتون دارید ؟
از نظر من عنصر عاطفه از اصلی ترین ارکان شعر هست در حدی که شعر فاقد احساس رو شعر نمی دونم اگر نگاهی به اثار ماندگار معاصر و گذشته داشته
باشیم متوجه میشیم که همه از احساس نهایت استفاده رو کردند

در رابطه با پیشنهاد (پرنده) به جای (قناری) راستش تعجب کردم چون با توجه به
تفاوت هجایی این دو واژه در صورت جایگزینی مشکل وزنی فاحشی به وجود میاد.

ُ*

به حامد آرین عزیز
با تشکر از لطف و نظر شما
از نظر من هیچ واژه ای نمیتونه باعث منسوخ شدن یا
غیر شاعرا نه خواندن نوعی از ادبیات بشه قبلا هم اشاره
کردم اهمییت کار یک شاعر به نوع استفاده از واژه هاست
نه خود واژه ... چه در روزگار ما، چه گذشته و چه آینده
چیزی که باعث ماندگاری یک اثر میشه ورای چهار چوب
کلمات و واژگان هست و هیچ مخاطبی به صرف نو بودن
واژگان با شعر ارتباط بر قرار نمیکنه سالهاست که شاهد
خاکسپاری اشعاری هستیم که زبان زمان خود رو داشتند ولی
شعری که قرنها در ادبیات ودر اذهان عمومی جاویدان مانده
چیه ؟
(اتل ) (متل) توتوله
گاو حسن چه جوره؟
در رابطه با واژه( سگ) : شعر سعدی که شما به عنوان ادبیات
غنی و پربار مثال زدید سرشار از چنین واژه هایی هست
به یک نا تراشیده در مجلسی
برنجد دل هوشمندان بسی
اگر برکه ای پر شود از گلاب
(سگی) در وی افتد کند( منجلاب)
نوع استفاده ی سعدی و محتوای شعر هست که اهمییت داره
نه سگ و منجلاب ...

به مهدی صدیقی عزیز
از نقد و نظرتون کمال تشکر رو دارم
به نظر من در نظر گرفتن دو مصراع از رباعی بدون
توجه به کلیت اثر کار اشتباهیه چرا که شاید کلید پیوند
مصراع یک و دو در مصراع سه و چهار باشه تا بهتر
همگرایی و سنخیت مصراعها مشخص بشه ...
همه ی قالبهای کلاسیک از جمله رباعی دارای وزن سنتی
هستند و مشخصا استفاده ی وزن هم سنتی خواهد بود آنچه
به عنوان ساختار شکنی یا مدرنیته مد نظر شماست از نظر
فقط تنها درچهار چوب محتوا قابل قبول هست نه در قالب ...

به فاطیما حکمت عزیز
از لطف و نظر شما ممنونم
این چهار رباعی رو از چهار مقطع زمانی شخصا انتخاب کردم
تا از بازتاب نظر دوستان سیر صعودی یا نزولی خودم رو بررسی
کنم . زبان ساده یکی از ویژگیهایی هست که حتی در شعر دیگران
عمده ی توجه من رو به خودش جلب میکنه از نظر من پیچیدگی
و بازیهای متداول تنها باعث سردرگمی و در نهایت بی تفاوت گذشتن
مخاطب از کنار شعر میشه ...

به نادر نظامی عزیز

حق با شماست بیشتر نقد و نظر دوستان عزیز سلیقه ای هست
و من به هیچ عنوان قصد دفاع کردن از آثارم رو ندارم تنها با
ارائه نظرات شخصی و سلیقه ای خودم به دنبال بازتر شدن
زاویه دیدگاههای متفاوت هستم احساس میکنم با این روش
اشتباهاتم نمود بیشتری پیدا میکنند تا در جهت رفعشون اقدام کنم
اگر جسارتی از طرف من شده شما به بزرگی خودتون ببخشید.

به دوستان عزیزی که لطف کردند و نظر دادند:
قبلا هم اشاره کردم به نظر من در قالب رباعی کلیت و محتوای اثر رو باید مد نظر قرار داد نه تک واژه ها و نو آوریهای زبانی یا تصویر پردازی نوین رو، چرا که حتی مدرن ترین زبانها و تصویر پردازیها دلیلی بر ماندگاری نیستند ... باز هم تاکید میکنم که زبان ابزاری ست در اختیار شاعر و شخصا علاقه ای به نو پردازی زبانی ندارم چرا که هر نو پردازی
روزی نخ نما خواهد شد و تنها محتواست که ارزش یک اثر رو تعیین میکنه به قول یکی از دوستان مصراع : سروی که فقط به اسمان میخندید حرف جدیدی نزده یا گفتند چرا سرو به اسمان میخنده خوب ...
به نظر شما چرا دراین بیت حافظ :
ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد
چرا ارغوان به جای جام به سمن دو چرخه نمیده ؟!
یا چرا به جای اینکه چشم نرگس نگران بشه عینک دودی نمی زنه ؟!
گاهی باید کشف و شهودهای شعر رو لمس کرد اینجاست که حتی نگاه
منطقی کمکی به ارتباط با شعر نمیکنه وتنها پل ارتباطی احساس هست ...
از نظر من خصوصا در رباعی در صورت وجود پیوندهای محتوایی
به ارتباط صرف زبانی مصراعها نیازی نیست چرا که واژه ها خود به
خود در عمق به هارمونی مناسب میرسند ...

به شیکا اویلی :
من نه قصد دفاع از آثارم رو داشتم و نه ناراحت کردن شما رو
فقط دوست داشتم با نقد کاملتر شما به اشتباهاتم پی ببرم که
با توضیح شما متوجه شدم که کاملا اشتباه می کنید :
(در شعر قوالبي كه بتواند سر شار از عاطفه سروده شود كم نيست)
یعنی چی ؟ خب رباعی هم یکی از همین قالبهاست یعنی یک قالب کلاسیک
و طبعا موزون که تغییر کوچکترین هجا میتونه ارزشش رو به حد صفر
برسونه. به شعر زیر نگاه کنید :
یک دسته کبوتر از کنارش پرزد
او کنج قفس نشسته و می لرزد
تحریر صدای هر (پرنده ) یعنی
ای مرگ سگت به زندگی می ارزد
چند نفر میتونن این شعر رو درست بخونن و اون
شکست وزنی رو احساس نکنن ؟ فرضا شما با
نوع خوانش بتونید این شکست رو رفع کنید تنها
کاری که از من برمیاد اینه که تعدادی سی دی از صدای
شما تهیه کنم و همراه هر کتاب یانشریه به مخاطب اشعارم
تقدیم کنم !رباعی تا هزار سال بعد از نیما رباعیه و قواعد
خودش رو داره از نظر من بد نیست مطالعه ای بر اشعار کلاسیک
و اوزان عروضی داشته باشید بعد به نقد بپردازید.

به مهدی تقی نژادعزیز
رباعی دیروز رباعی امروز ورباعی فردا غیر از قالب فقط در
یک چیز اشتراک دارند اینکه باید مضمونی مناسب داشته باشند
از نظر من زمانی که خلاقیت شاعردر زمینه مضمون پردازی
با دیدگاهی جدید اتفاق می افته نوع زبان هیچ اهمییتی نداره
چرا که زبان برای مخاطب چه امروزی و چه دیروزی مهم
نبوده و نیست اگر خود ما به زبان رباعی اهمییت می دادیم
شعر خیام رو به خاطر دیروزی بودن به فراموشی سپرده بودیم
در کل مخاطب دنبال مضمونی هست که ارزش تفکر رو داشته
باشه نه بازیهای بی ارزش زبانی امروزکه متعاقبا در شعر فردا
جایگاهی ندارند
در رابطه با تفکیک هجایی واژه ها ی (خاك، خواب و نازنين) در
مصرع( برخاک بخواب نازنین تختی نیست) به نظر من استفاده از
این واژه ها نه تنها خوانش رو دشوار نمیکه بلکه موسیقی کار
رو دو چندان کرده نمونه ی این واژه ها در شاهکارهای ادبی ایران وجود دارند
بی تو (مهتاب) شبی (باز) از (ان) کوچه گذشتم
در شعر کلاسیک حروف و از جمله (ن) در نازنین زمانی با زحمت
تلفظ میشن که در وزن ننشسته باشند درکل احساس میکنم
خوانش صحیحی نداشتید و واژه (خود) در بیت :
از پاکی اشکهای خود فهمیدم
لبخند همیشه راز خوشیختی نیست
بیان یک احساس درونی هست نه (خود شیفتگی) اگر کمی
معقول تر نگاه کنید میبینید قرار دادن( تو) کار رو تبدیل به شعری
مسخره میکنه
(شما از دیدن اشک چه کسی میتونید نتیجه بگیرید که احساس خوشبختی میکنه؟)
وباز هم یه پیشنهاد که باعث تعجب من شد در این شعر به هیچ عنوان نمی شه به جای واژه ی(خود ) (تو) قرار داد چون این دو واژه از نظر هجایی متفاوتند شاید اگر (تان) رو به کار برده بودید قابل توجیه تر بود به هر حال نشون میده که حداقل در قالب رباعی حرفه ای نیستید پیشنهاد میکنم شما هم مطالعه ای بر اوزان عروضی شعر فارسی داشته باشید.

به سروین پرویز
نه عزیزم شما منظور منو نگرفتید اگر اختراع هم شده بود جایگاهی در شعر حافظ نداشت چرا که حافظ به روزمرگی اصلا اهمییت نمیداد اوج شعری حافظ معادل با
حمله ی مغول به ایرانه شما چند بیت سراغ دارید که درش کوچکترین اشاره ای شده باشه ؟ میدونید دلیلش چیه ؟ یا چرا دایره ی واژگانیش به صورتیه که به راحتی
شعر قرن قبلش رو تضمین میکنه ؟ چون مثل شما دنبال مدرن شدن نبوده و طرح اصلی شعرش رو در محتوا پیاده کرده ...

به رویا ابراهیمی عزیز
حد اقل انتظاری که از مخاطب (خصوصا اگه شاعر باشه) دارم اینه که
اگر احساس میکنه واژه ای درست ننشسته کمی اثر رو تحلیل کنه و به
راحتی نگذره مثلا در باره ی واژه (کشتی) نظر علیرضا آذرعزیز
رو بخونید ... نمی گم من قصد ارائه ی چنین تصویری داشتم اما کاملا
مشخصه که روی تک تک واژه ها تمرکز کردن به ارتباطشون پی بردن ...
من از (حکایت) هم تعمدا استفاده کردم البته با توضیح دادن شعر مخالفم...

به سید حمید رضا موسوی عزیز
اینکه در فلان کتاب عروض فلان اختیار رو به شاعر داده از نظر من
مهم نیست امروزه بسیاری از اساتید نظر شخصی خودشون رو به قالبها
ی کلاسیک تزریق کردند و هر کس ادعای جدیدی داره برای من حتی
بعضی از وزنهای فرعی رباعی قابل توجیه نیست چه برسه به تغییراتی
که درش ضعف موسیقی رو احساس کنم پیشنهاد میکنم شعر بزرگان
رو مجددا مطالعه کنید اگر قرار بود چنین جایگزینیهایی در ادبیات ما
صورت بگیره تا امروز باید فاتحه ی ادبیات رو میخوندیم ...

به آرزو غفوری عزیز

در رابطه با محتوا که بیشتر برداشتها سلیقه ای هست و قابل احترام اما شما نمیتونید با خوانش یک اثر نتیجه بگیرید که با شتاب نوشته شده یا کم شتاب
و خواهشی که از دوستان عزیز دارم اینه که اگر با شعر کلاسیک و ساختارش
آشنایی ندارن حداقل درباره ی وزن نظر ندن...

به ارزو غفوری عزیز
من قصد جسارت به شما رو نداشتم
وقتی ما از یک شعر کلاسیک حرف میزنیم خود به خود وزن تداعی میشه
و این یعنی شعر محکوم به اهنگین بودنه تراز وزنی چنین شعرهایی رو فقط
با تقطیع میشه مشخص کرد و تنها جایی اهنگ رو از دست میده که شکست
وزنی داشته باشه آنچه که شما به عنوان اهنگ درونی مد نظر دارید مختص
کارهای سپید هست چون رباعی دارای وزن خاصی هست نیازی به این نوع
آهنگ نداره در رابطه با ایرادهای دستوری:که من متوجه نشدم چه ایرادی داشت استفاده از این تکنیکها قرنهاست انجام میشه و انجام خواهد شد در شعر کلاسیک
جابه جایی ارکان جمله یکی از ویژگیهاست ...

به شیکا اویلی عزیز

وقتی گفتم از شعرم دفاع نمیکنم دلیلش اینه که شعر نیازی به دفاع نداره خودش جایگاهش رو پیدا میکنه و توضیحاتی رو که دادم برای این بود که شما با شعر کلاسیک بیشتر آشنا بشید باوجود این اول همه ی جمله ها اشاره کردم که این فقط نظر شخصی منه از طرفی اگر شعر من شاهکار بود اصلا واسه نقد و بررسی در انجمن مجازی قرارش نمیدادم و اینکه شما شاهکار خطابش کنید واسه من هیچ لذتی نداره چرا که معمولا بررسی میکنم کسی که از کارم تعریف یا انتقاد کرده در چه سطح شعری قرار داره به هر حال من وقتی در زمینه ای اطلاعات کافی ندارم ترجیح میدم سکوت کنم

پنجم

جلسه ی آینده :

چهارشنبه ۲۵ مهرماه ۷۸

نقد اشعار نادر نظامی1

anjomanmajazi — Wed, 17 Sep 2008 18:19:18 GMT

به نام خدا

اطلاعیه:

مهلت ارسال آثار برای شرکت در نخستین جایزه ی ادبی ایران که به همت انجمن ادبیات اینترنتی ایران برگزار می گردد،تا پایان شهریور ماه تمدید شد.انجمن مجازی ایران امیدوار است که این آغاز راهی نو و منصفانه در ادبیات کشورمان باشد.

برای اطلاعات بیشتر به این نشانی مراجعه فرمایید:

جایزه ادبی ایران

اول

دوم

موضوع این جلسه : نقد اشعار نادر نظامی

خواهشمندیم که برای هر شعر مطلبی جداگانه بنویسید .

سوم

شعر اول:

تخمه ها و سربازها

آه
آه من از ترازوي پندارهاست
بمانند سرگرم شدن از خاطره ها و وقوع يك فيلم جنگي
صداي تق تق تخمه ها
خرد شدن مغزها زير دندان
و ريختن پوست ها روي بشقاب
و به همين سادگيست
فرياد آخ آخ سربازها
پروازهاي رو به آسمان
و فرو رفتن استخوان ها در زمين
و چه تلخ
آواز چرب دهان
غريو سيري لاشخورها
و سكوت ساده ترازو
آه به روزي
كه سربازها را چون تخمه ها پنداشتند
آه به روزي كه
خاطره سربازها را با تخمه ها مي فروشند

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

سروین پرویز چهارشنبه 27 شهریور1387 ساعت: 22:39

جدای همه چیز به نظرم فضا سازی خوبی داشت.درکل درک کردنش چندان سخت نبود . خوب ارتباط برقرار میکرد...فکر میکنم یک دور دیگر هم بخونم بهتر بتونم نظر بدم.

محمد همتي پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت: 2:15

تصاوير اين شعر سهل الوصولند و شاعرانه اما پرداخت واژگاني(تشبيهات و اضافات و غيره) كار به دلم ننشست.
آه به روزي
كه سربازها را چون تخمه ها پنداشتند
معمولا مي گوييم آه از ... نه آه به.
تكرار صامت خ از تناسب خوبي با فضاي خرد شدن تخمه و مغز برخوردار است.

مهدی تقی نژاد پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت: 14:42

صرف نظر از تصويري که در ذهن شاعر موجب خلق اين شعر شده است که همدردي و همراهي شاعر با يک مساله اجتماعي را نشان مي دهد و در کل تصوير خوب و قابل تأملي است و نشان از اين دارد که شاعر اهل درد است و نسبت به اطراف بي تفاوت نيست و از اين بابت بايد به جناب نظامي تبريک گفت.
شاعر دو تصوير همزمان را در اين شعر انعکاس داده است خوردن تخمه که نوعي سرگرمي و بي خيالي محسوب مي شود و همزمان تماشاي فيلمي که در آن خرد شدن مغزهاي سربازان و فرو رفتن استخوان آن ها در زمين است که تداعي کننده جهاني است که در آن زندگي مي کنيم و از اين صحنه ها فراوان در حال وقوع است.
شعر با آه آغاز مي شود و اي کاش چنين نمي شد. چرا که حس مي شود شاعر تمام انرژي خود را در اين آه ريخته تا به مخاطب القا کند که بايد تا پايان شعر آه کشيد و با شعري آميخته با حسرت و نگراني مواجه است. در واقع کلمات و سطرهاي بعد که بايد مسووليت کشيدن آه را از نهاد مخاطب به عهده بگيرند خود کلمه آه به دوش کشيده و اين چيز خوبي براي شعر نيست. بيان رو و نه تصويري در شعر که کلمات و جمله ها همگي در معناي واقعي خود نشسته اند و ايفاي نقش مي کنند از جوهره شعري اين کار کاسته و به يک متن معمولي نزديک کرده است.
شاعر در اين کار هم نقش شاعر را به عهده گرفته است و هم نقش مخاطب را! چرا که در چهار سطر پاياني با نتيجه گيري که از کار مي کند زحمت انديشه و تأمل را از مخاطب گرفته و کار را براي همه تمام شده در نظر مي گيرد. چهار سطري که در نخستين مرور و ويرايش بايد حذف شوند .(آه به روزي ...)
شاعر براي اتصال و پيوستگي جملات از (و) استفاده کرده که به نظر مي رسد قدري زياده روي شده است. منطق شعر نو توالي و پيوستگي جملات است و ساختار شعر بايد به گونه اي باشد که نيازي به (و) نباشد. کلمه (بمانند) زبان شعر را تا هزار سال عقب کشانده است و اين يعني با فضاي شعر ده قرن فاصله دارد.

شادي خوشدل پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت: 16:59

اصل شعر مقايسه دو موضوع كاملا جدا از هم است كه شايد در نگاه اوليه هيچ وجه تشابهي با هم نداشته اند اما هميشه ميگويند خلاقيت آن هنگام به بار مينشيند كه بتواني دو مطلب جدا از هم را به هم ربط دهي. خوب فكر ميكنم اولين چيزي كه از اين شعر بر مي آيد خلاقيت نهفته در آن است.اما ابتدا به تركيب واژه ها ميپردازيم كه شاعر به كار برده است: ترازوي پندارها =» اين تركيب بسيار زيبا است و زيباتر هم در شعر به كار گرفته شده است. آواز چرب دهان=»اين تركيب هرچند به زيبايي تركيب قبلي نيست اما به اين دليل كه مناسب شعر و مفهوم آن است بر آن تاكييد ميكنم چرا كه شاعر خوب ميدانسته كه چه ميخواهد بگويد و به همين دليل تركيبات مناسبي را كه به هم ربط دارند را در شعر آورده.باقي كلمات شاعر تركيب جديد ندارند و در نقش معمول خود به كار رفته اند.از نظر تصوير بايد عرض كنم كه وقتي شعر را يكبار بخواني و تمام جملات را كنار هم بگذاري و مفهوم را دريابي يك تصوير كلي در ذهن ايجاد ميشود اما خود جملات به تنهايي تصوير شاخصي ندارند جز بعضي جملات مثلا =»آواز چرب دهان غريو سيري لاشخورها و به اين دليل ميگويم كه تصوير دارد چرا كه شاعر از خورده شدن لاشه ها توسط لاشخورها به صورت مختصر سخن گفته ودرك چگونگي اين امر را به عهده خواننده گذاشته تا با تصاوير ذهني آنها را در يابد.

اما مفهوم شعر=»ببينيد شاعر قصد دارد غيرمستقيم به موضوع جنگ بپردازد و شايد بهتر آن است كه بگوييم به جنگ از زاويه اي ديگر پرداخته است بي آنكه بخواهد نامي از جنگ ببرد.شاعر نگاه منتقدانه اي به جنگ دارد و معتقد است كه در جنگ بعد انساني هرگز درنظر گرفته نميشود و در اين ميان سربازان كه بيشتر از همه با جنگ در ارتباط اند بيشتر نيز ناديده گرفته ميشوند.شاعر از ابتداي شعر افكار بشريت را كه به قضاوت فراخوانده شده اند با لحن تاسف باري خطاب ميكند و در آخر شعر هم بيان ميدارد كه همين افكار به سادگي درمقابل نابودي سربازها سكوت ميكنند.حالا چگونه در اين شعر تخمه و سربازها به هم مربوط شده اند توضيح ميدهم.شاعر معتقد است همانطور كه انسان تخمه را به طمع مغزش ميخورد و پوسته اش را دور ميريزد از سربازها هم همينطور بهره برداري ميشود كه مغز آنها كه ميتواند كنايه از عقل و هم ميتواند كنايه از وجود آنها باشد. يعني آنها كه جنگ افروزي ميكنند انسانها را به سادگي خوردن تخمه نابود ميكنند تخمه را چون خوردي و مغزش زير دندانهايت له شد پوسته اش را ور ميريزي و چون سربازها را به مرگ ميكشان جانشان را باز ستانده جسمشان را دور ريخته و حتي خاطراتشان را هم به دور ميريزند.و درواقع بند آخر شعر به زيبايي دليلي بر اين تشبيه غير معمول ميان تخمه و سرباز ميآورد .

ماندانا ابري پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت: 21:27

تشبيه عجبيب و البته جالبي هست : " تخمه و سربازها " ... ولي كاش جناب نظامي اجازه مي دادند ربط سرباز و تخمه! ، توسط خواننده انجام شود ... يعني جملات بعد از جمله ي " فرياد آخ آخ سربازها " ت ا " و سكوت ساده ي ترازو " حذف مي شدند

" بمانند " ... مي توانست " مانند " يا " مثل " ... نوشته شود ( دليل استفاده از اين كلمه رو با زباني قديمي نفهميدم )

جمله پاياني شعر بسيار زيبا و به جا بود ... در واقع جمع بندي خوبي بود كه البته با حذف جملاتي كه گفتم به ذهن خواننده تلنگر خوبي مي زند ...

محمد شعبانی جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 2:6

مقایسه و در آمیختن دو فضای متفاوت و گاهی متضاد در ادبیات کار نویی نیست و نه صرفاَ ادبیات که در هنرهای دیگر هم شیوه ای جا افتاده جهت بیان اندیشه ی هنرمند است. در این کار نیز سعی شده با در آمیختن دو فضای متضاد اما ملموس نتیجه ای متفاوت گرفت که شاعر با موفقیت این کار را انجام داده است اما ای کاش برای مخاطب قرن بیست و یکمی اینقدر ساده انگارانه کار نکنیم و قسمت هایی را به عهده ی هوش و تعقل مخاطب واگذار کنیم. شاعر با نتیجه گیری در پایان کار پرونده ی شعر را می بندد و بالی برای پرواز تخیل مخاطب باقی نمی گذارد.
شاعر سعی در هر چه مختصر کردن کار کرده که در این امر تا حد زیادی موفق بوده به جز دو جمله ی پایانی که انگار در مسیر ادامه ی کار قرار ندارد و انگار شاعر اول این دو جمله را گفته و بعد سطرهای قبلی را سروده است.
جمله ی آخر فکر می کنم اشکال ویرایشی دارد و ( که ) باید پشت خاطره یعنی ابتدای سطر بعدی قرار بگیرد.
ترکیب های ( سکوت ساده ) و ( آه به روزی ) را نمی پسندم.
ولی در کل کار یکدست و قابل تاملیست.

شیدا آرامش فرد جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 8:44

زيبا بود اما به نظرم مخاطب اين همه نياز به توضيح نداشت.گاهي بهتر است برخي از توضيحات در شعر حذف شوند تا از طريق ساير جمله ها و اجزاي شعر به ذهن مخاطب متبادر شوند.

حسین محمدی جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 11:31

شعر زیبائی را در اولین نگاه از آقای نظامی دیدم و برای ایشان آرزوی موفقیت دارم .
رساندن هدف کلمات به خواننده خوب بود اما بعضی از استعاره ها را شاید بشود با بازبینی دوباره و بهتر ساخت.
سرگرم شدن از خاطره ها
وقوع يك فيلم جنگي
آواز چرب دهان

محمد علی حسنلو جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 13:23

شعر فوق با واژه ای خاص شروع میشود و هدف از آن رساندن اندوه درونی است. که البته من فکر میکنم که چندان شروع موفقیت آمیزی نبوده . ازطرفی اشکال دیگری که وجود دارد به دوش کشیدن وظیفه مخاطب است . شاید همیشه نوعی ترس همراه اکثر ما باشد که نکند نتواند منظور ما را بفهمد . این اتفاقیست که به شعر ضربه میزند و شاعر را واردار به توجیه و بیان دلیل میکند . دلیلی که حتی ممکن است شعر به یک بیان نثر گونه نیز تبدیل کند چون شاعر تصمیم گرفته توضیح دهد .
موضوع دیگر ازبان این شعر است که امروزی نیست . البته من احساس میکنم که این ناشی از علاقه ی شاعر باشد به این نوع بیان . چون اکثر شعرهایی که از ایشان خوانده ام به این شکل بوده .
اما این شعر ویژگ هایی نیز دارد :
آواز چرب دهان / ترازوی پندارها /سکوت ساده ترازو ترکیبات خوبی هستند .
استفاده از واج آرایی در بعضی سطرها به زیبایی شعر کمک کرده .
و همنیطور تصاویری که در طول شعر بهم گره خورده اند تا معنای واحدی برسانند .
البته این تصاویر با ( و ) های کمتر نیز قابل بیان بودند .
در پایان من فکر میکنم که آقای نظامی میتوانند این شعر را بازنگری کنند. چون جای کار دارد و موضوع خوبیست که میتواند بیانی شاعرانه تر به خود بگیرد .

زهرا اسمعیل زاده جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 13:32

در پشت کلمات این شعر روایت زیبایی ست که نشان دهنده ی آن است که شاعر از دریچه ای متفاوت به مقوله ی جنگ و جهان معاصر می اندیشد.
باید بگویم با نظر دوستان درباره استفاده از آه در ابتدای شعر و نیز رو بودن شعر در قسمت آخر موافقم.
تق تق تخمه ها شکل آوایی خوبی خلق کرده اما در سطرهای پایینی "آخ آخ" درست نقطه ی مقابل قضیه است که شکلی ابتدایی به خود گرفته. و نیز پروازها رو به آسمان تصویر جدیدی نیست و برای این نوع استفاده دیگر مستعمل شده. البته اگر یک تصویر و یا معنا بارها و بارها مورد استفاده باشد، باز هم می تواند بدون آن که مخاطب را دلزده کند به کار رود به شرط پرداخت قوی و زاویه ی دید تازه؛ اما در این قسمت از شعر ما شاهد چنین نوآوری و پرداختی نبودیم. و ناپختگی در این استفاده ی تکراری غیرقابل چشم پوشی ست.

آزاده نجفیان جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 16:43

نگاه و تصاویر جدید بود اما در انتخاب کلمات و پرداخت شاعرانه دقت نشده و در انتها شعر به بیانیه و شعار بسیار نزدیک شده بود.

بهمن ارجمند شنبه 30 شهریور1387 ساعت: 0:35

شعر آقای نظامی در مجموعه شعرهای معناگرا و برخوردار از ساختاری منسجم قرار می گیرد.خودآگاه یا ناخودآگاه برخی ظرایف ادبی مانند :سمبولیسم آوایی،تشبیه و ایهام را در شعر خود بکار برده اند.به عنوان مثال:بسامد واج"ت" در مصراع « صدای تق تق تخمه ها» یادآور صدای تیر تفنگ است که با واژه های "جنگ" و "سرباز" شعر قرابت دارد.یا تشبیه "ترازوی پندار" و ایهام لطیف"مغز" نمونه هایی از ادبیت متن می باشند.
شعر از نظر معنا به دو بخش تقسیم می شود که انگار در دو زمان مختلف و در فاصله ی زمانی پدید آمده اند.البته این به کلیت معنا و زبان شعر لطمه نزده است بلکه موجب آن شده که شاعر سخن نهایی اش را با مخاطب درمیان نهد.
شاعر پس از این که در مصراع های آغازین به وصف ناظران خاموشی می پردازد که نسبت به مقوله ی "مرگ" و سرنوشت دیگران بی تفاوتند که در شعر "دکتر شفیعی کدکنی" با عنوان "انبوه کرکسان تماشا" توصیف شده اند ، در چهار مصراع پایانی بر پایه ی مرکز ثقل کلیت شعر – ترازوی پندار- که می تواند همان ترازوی وجدان خاموش تماشاگرانی بی تفاوت باشد، حسرتی هشدار دهنده را با خویش و با مخاطب در میان می گذارد:خاطره یک نسل سوخته به سخیف ترین و موهن ترین وجه کاربرد در مناسبات روزانه تنزّل می یابد.همچنانکه شاملو نیز در شعری می سراید:"و مرگ ایشان چندان موهن بود و چندان ارزان بود..."و یا در جایی دیگر هم ایشان می سرایند:« عصری که/فرصتی شورانگیز است/تماشای محکومی که بر دار می کنند؛/سپیده ی ارزان ابتذال و سقوط نیست/مبدأ بسیاری خاطره هاست.../و غیبت ها و تخمه شکستن/به انتظار که پرده بالا رود....»
آن "کرکسان تماشا" این بار در چهار مصراع پایانی همراه مغز "تخمه "ها با بلاهت خود مغز(خاطرات) سربازان را نیز می شکنند.تظاهر ِ "این همانی"شکستن تخمه ها با شکستن "سربازان"در بخش پایانی قابل تأمل بیشتری است.به این دلیل است که باید گفت عنوان شعر نیز با هوشمندی انتخاب شده است.
سخن آخر: با توجه به این که مصراع چهارم با واژه هایی " آه به روزی" شروع می گردد این برداشت در خواننده تقویت میشود که افعال را در وجه التزامی در زمان مضارع شاهد باشد، آیا افعال "پنداشتند" و "می فروشند"پاسخی بر این انتظار است؟

آمنه سیلانه یکشنبه 31 شهریور1387 ساعت: 16:54

از ترازو ی کلماتش صدای آه ورنج ودرد شنیده می شود
فضا سازی ساده ومفهومی عمیق را به دبال خود گرفته تشبیه کردن سر بازها قربا نیان جنگ به تخمه تشبیه هی قابل تامل وبه روز است سربازهایی که چون تخمه پوست هایشان بی روح ودرون پرت می شود روی زمین جنگ.
سکوت ترازو .سکوت عدالت است که در زیر صدای غریو لاشخورها شنیده نمی شود لاشخورها سیری که از سیری سربازها به غریو آمد اند
گاه لابلای شعر به ترکیباتی برخورد می کنیم که دارای تازگی خود است با این توصیف که مناسب شعر هم آمده .مثل آواز چرب دهان با حسامیزی در هم آمیخته .
بیان شعر بیانی امروزی مثل خوردن تخمه در حال نگاه کردن به یک فیلم جنگی است که باکشته شدن هر سرباز تخمه ها با شدت بیشتر بر زمین پرت می شود وهمان نیروی آه ونالهی سربازها به تخمه های پوست کنده القائ شده است.

احسان مهدیان دوشنبه 1 مهر1387 ساعت: 13:15

اگرچه نادر خیلی در آغاز شعرشان تلاش دارد وضعیت و شرایط مکانی و موقعیت را دقیقا رسم کنند که به نظر بنده شرط لازم برای شعر نیست اما به هرحال یک تفکر چنین استنباطی را می پذیرد و من هم به نادرعزیز و استنباط شخصی اش احترام می گذارم اگرچه حتی نپذیرم .

( آه / آه من از ترازوي پندارهاست )

نمی پذیرم بدلیل اینکه مخاطب امروز را نمی توان این همه دست کم گرفت و این همه شرایط خواندن را برایش آسان کرد و دسترسی به نیت مولف مرگ اثر را از نظر حرفه ای نزدیک می کند و ...
اما وقتی می رسم به این تصاویر بسیار مشمئز کننده :

(بمانند سرگرم شدن از خاطره ها و وقوع يك فيلم جنگي
صداي تق تق تخمه ها
خرد شدن مغزها زير دندان
و ريختن پوست ها روي بشقاب
و به همين سادگيست
فرياد آخ آخ سربازها
پروازهاي رو به آسمان
و فرو رفتن استخوان ها در زمين

و می بینیم که سبب ساز تاویل هستی شناسانه دیگری نیز هست ...
دقیقا فرا روی از میل مخاطب و نگاه محافظه کارانه تنبل که با گل و گیاه خود را سرگرم کرده !!
این رفت و برگشت ها که تلفیق زیبایی از چند موقعیت مکانی را تداعی می کند هیجانم را بیشتر می کند .
امروزه اگر چه در وجوه تئوریک و ادعای شعری و خلق آثاری متفاوت از قلم های زیادی شنیده می شود اما دیده ایم که با صد تا کسره و ... نشد که بتوانند مغز به جوش آمده را تصویر کنند و در شعر ها ناتوان نشان داده اند و بیشتر تحت تاثیر جریان ترجمه ناکام مانده اند .
اما در این شعر انزجار از آنچه جنگ می نامیم و آنچه تجاوز و سلطه می دانیم به خوبی با زندگی گره خورد و نمایه ای از یک بحران را ترسیم نمود که شکل بی نظیری از انزجار را بر می انگیزد .
و به همين سادگيست
فرياد آخ آخ سربازها
پروازهاي رو به آسمان
و فرو رفتن استخوان ها در زمين

نزدیک شدن به محاورگی و تغییر نحو ونوعی دگرگونی دلالت ها به متن جانی تازه داد و مرگ را با همان دیدگاه معنوی اش اما بسیار شاعرانه ... بخوانید : رو به آسمان و استخوان در زمین !!

مریم عباسیان چهارشنبه 3 مهر1387 ساعت: 0:24

تصویر ضدجنگی که قرار است شاعر بسازد به راحتی برای خواننده تداعی می شود و اگر در سطر سوم " وقوع یک فیلم جنگی " را نمی آورد ، باز این منظور شاعر القا می شد .
شعر از صدای تق تق تخمه ها به بعد به خوبی از پس یک تصویر شاعرانه ی در مذمت جنگ بر می آید و تجانس معنایی در " خرد شدن مغزها زیر دندان " و" ریختن پوست ها روی بشقاب " با " فریاد آخ آخ سربازها " روایت به ظاهر خونسردی را گزارش می کند که می دانیم اتفاقن راوی آرام و خونسرد نیست . این به نظرم نقطه قوت این شعر محسوب می شود .

کژال بهرامی چهارشنبه 3 مهر1387 ساعت: 15:28

شعر زیبایی بود فضای جنگ رو به خوبی تداعی می کرد آن هم جنگی که به سربازها نیز تحمیل شده
تصاویر هم به خوبی در ذهن مخاطب مجسم می شود شما بود
کلمات خیلی خوب در کنار هم قرار گرفته بودن اینها نکات برجسته کار شمابود و اما نکات ضعف کار این که اگر این جنگ ظالمانه وتجاوز است سربازهای این جنگ رو به آسمان پرواز نمی کنندچون آنها هم ظالم هستند.

موسی درگاهی شنبه 6 مهر1387 ساعت: 12:52

در اولین نگاه به نام شعر پندار نابرابریه سرباز با تخمه به ذهن متبادر میشه
شعر در توضیح و تفسیر شبه جمله "آه "آمده است
در واقع شبه جمله "آه "اینهمه جمله بوده است
شاعر در حال نگاه کردن به یک فیلم جنگی است که تخمه هم می شکند
و ناخود آگاه بر اساس احساس خود به کلمه آه می رسد و از زبانش جاری می شود
دو چیز در دو حالت متعارف و غیر متعارف اتفاق می افتد
یک //دو چیز در حال خروج هستند یکی آه دومی پوست تخمه
دو //و دو چیز جریان هستند یکی فیلم و دیگری احساس شاعر
و از پس است که تلفیق این چهار عنصر را در شعر می بینیم
مراعات النظیر های متفاوت در شعر و تداوم آنها این ظعر را بع شاعرانگی پیش می برد و تناسب های زیبایی که بین کلمات هست
و قاعدتا همان آه گویای ضد خشونت بودن و خود جنگ را در شعر می توان دید
و ساختار ترکیبی زیبایی هم به چشم می خورد

و سكوت ساده ترازو
پروازهاي رو به آسمان
و فرو رفتن استخوان ها در زمين

نعیمه درویشی شنبه 6 مهر1387 ساعت: 14:35

در مورد کار اول باید بگویم که:
به نظرم در شعر امروز استفاده از واژه ای همچون بمانند کمی جای تامل دارد.مانند بودن باید دیده شود ان هم نه از نگاه شاعر بلکه از درون نگاه مخاطب. من این
کار را با تصاویری سهل الوصول در درک و تدائی دیدم. روان و یک دست اما در اینکه باید مخاطب را در شعر رها کرد و از او نخواست هم پای شاعر ببیند و بخواند و در کل به امر شاعر قدمی بردارد به نظرم در این شعر باید بیشتر توجه کرد. من این موضوع را در شعر ایشان ان قدر موثر و شاخص ندیدم. و البته در این کار علاوه بر سادگی نگاه ژرفی را هم به دنبالش دیدم که نکته مثبتی برای شعرهای ثقیل امروزی است.

ریحانه فرامرزی یکشنبه 7 مهر1387 ساعت: 12:6

شعر اول شعری با درون مایه ی اجتماعی و تصاویر شاعرانه ی زیبایی می باشد.

نقد اشعار نادر نظامی 2

anjomanmajazi — Wed, 17 Sep 2008 18:15:18 GMT

شعر دوم

يك تصوير-نهال و درخت

به رفتن چشمه اي بودم
و رسيدنم به نهالي
كه به آواز چكاوكان
آبش داده ام
اكنون مي روم
در آبراهه سيماني از كنارش
مردابي مرا در آغوش مي كشد
و كمر خم شده درختم را
خيالي
كه در حجم آواز جيرجيركان
عطشش را چون برگ هاي زردش
درونم مي ريزد

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

سروین پرویز چهارشنبه 27 شهریور1387 ساعت: 22:42

به نظرم شعر دوم از نظر معنی قوی تر بود...

مهدی تقی نژاد پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت: 15:21

انتخاب قالب نو براي بيان گفته هايمان ما را ملزم مي کند که هم داراي انديشه اي نو باشيم و هم زبان و واژه هايمان تازه باشند و هم نحو جملات مان امروزي. اگر به اين کار نه به عنوان يک کار جدي و شعر بنگريم و صرفا به عنوان يک کار کارگاهي برخورد کنيم تا جنبه آموزشي داشته باشد بايد گفت که نخستين موردي که ذهن را رنج مي دهد و انتظار او را برآورده نمي کند همين زبان شعر است. اگر من مخاطب ندانم که شاعر اين کار چه کسي است و مربوط به چه دوره اي است و از من بخواهند قدمت اين اثر را مشخص کنم؛ سوال کننده را دست کم به عهد نظامي گنجوي هدايت مي کنم و نه به زمان نادر نظامي. و اين يعنی نحو جملات با زبان امروز فاصله زيادی دارد. به رفتن چشمه ای بودم ...
اگرچه شاعر در انديشه خود حرف هايي را براي گفتن مزمزه کرده است اما اين حرف ها در همان جا متوقف شده است و جملات قادر نبوده اند حرف هاي او را بيرون بريزند.

ماندانا ابري پنجشنبه 28 شهریور1387 ساعت: 22:7

با نظر جناب تقي ن‍ژاد در مورد اين شعر موافقم ...
به نظرم زبان شعر ، ضربه ي اساسي به انديشه هاي شاعر زده ... كه حتي تصاوير خوب شعر نتوانسته آن را جبران كند .

محمد علی حسنلو جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 22:11

شاید عمده مشکل شعرهای آقای نظامی زبانشان باشد که سبب میشود بعضی مخاطبان به سختی با آن ارتباط برقرار کنند و به راحتی از کنار حرف و منظور شاعر بگذرند .البته از نظر من زبان این شعر نسبت به شعر قبلی ایشان بسیار بهتر است و علتش تصاویر جاری موجود در این شعر است که شاعر را به گفتن واداشته .با خواندن این شعر آدم ناخودآگاه یاد نوع زبان سفرنامه ناصرخسرو می افتد.البته در 5 سطر پایانی زبان شعر دلپذیرتر میشود و از نظر من به زبان امروز نزدیک تر . ناگفته نماند نباید بی انصافی کرد و کل این شعر را به یک چشم نگاه کرد .سطر اول شروع کار است و من فکر میکنم همین سطر سبب شده که دوستان تمام این شعر را یه یک چشم نگاه کنند. به رفتن چشمه ای بودم ( یاد آنجایی افتادم که ناصر خسرو میگوید : به گرمابه شدم ) . اگر در اینجا منظور از( به رفتن) کلمه ی مانند بوده باشد یا چون بهتر نبود که شاعر میگفت : چون رفتن چشمه ای بودم یا حتی کمی امروزی تر : چون حرکت چشمه ای بودم( ناگفته نماند در این حالت با کمی دقت در نوع بیان سطرهای بعدی ،حتی میتوان ادات تشبیه یعنی چون را حذف کرد )
من اگر جای دوست خوبم آقای نظامی بودم اینطور میگفتم :
حرکت چشمه ای بودم
نهالی
که به آواز چکاوکان
آبش داده بودم .
من احساس میکنم که سطرهای بعدی خوب بیان شده اند و حتی اگر بخواهیم کمی آنها را دستکاری کنیم میشود اینطور آنها را بیان کرد :
اکنون می روم ( میشود جای اکنون حالا را استفاده کرد ولی من احساس میکنم که خیلی انتخاب خوبی نیست و اکنون مناسبتر است )
در آبراهه سیمانی
از کنار
مردابی در آغوشم می گیرد
و كمر خم شده درختم را
خيالي
كه در حجم آواز جيرجيركان
عطشش را چون برگ هاي زردش
درونم مي ريزد.

سطرهای بعدی نیز کاملا مناسب و خوب بیان شده اند .
هدف من از حرفهای بالا خدایی نکرده دستکاری شعر خوب دوستم نبود . بلکه قصد داشتم راهی را در مقابل چشمان شاعر قرار دهم و به جای انتقاد صریح و متهم کردن زبان و لحن ایشان به درستی را هنماییشان کنم . چون این اتفاق برای هر شاعری می افتد و رهایی از آن ممکن نیست مگر با تمرین و تمرکز بیشتر روی نحوه بیان .
ناگفته نماند که این نظرات شخصی است و ممکن است عده ای با آن مخالف باشند و عده ای موافق و نمیتوان به صراحت گفت که حرفهای من درست است .

شيدا آرامش فرد جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 8:45

شعر دوم به مراتب كم اشكال تر از شعر اول مي نمايد،اما باتصويري بسيار ساده و نگاهي بسيار ساده تر...مي توانست بيشتر پرداخته شود.و اي كاش از علائم نگارشي هم در شعر استفاده مي شد تا به دريافت و درك شعر كمك بيشتري شود.

آمنه سیلانه یکشنبه 31 شهریور1387 ساعت: 16:54

این شعر را بیشتر می پسندم به دلیل وجود عناصر عاطفی تر وطبیعی
اگر کمی از علائم نگارشی استفاده می شد شاید بهتر می شد القای معنا کند
تصویر رشد نهال چون چشمه ای جاری از لابلای کلمات جاری است
نهالی که از رشد به برگهای زرد می رسد
حسی که شاعر موقع سردون داشته حسی خوب وقابل تحسین است ونمود خود را به صورت کلماتی طبیعی نشان داده.

سولماز برزگر پنجشنبه 4 مهر1387 ساعت: 6:25

1: آنچه در وهله ی اول جلب توجه می کند استفاده ی شاعر از عناصر طبیعت برای بیان مفاهیم ذهنی خویش است. لیکن به اعتقاد من می شد واژگان و ترکیبات ملهم از طبیعت را بیشتر از دیدگاه سمبولیسم پروراند.
2بر اساس قاعده ی علمی و تجربی ارتباطی مستقیم بین گرمای هوا و صدای جیرجیرک ها وجود دارد که این نکته ی تجربی به شکل بدیع در قالب ترکیبات و واژگانی چون « حجم آواز جیرجیرک ها » و « عطش » در شعر جا گرفته بود که قابل ملاحظه است.

شادي خوشدل جمعه 5 مهر1387 ساعت: 12:57

فكر كنم اگر شعر دوم به اين صورت تغيير كند كمي مشكل زبانش كه دوستان بسياري بر آن خرده گرفته اند كاسته شود.

رفتنم چشمه اي بود
و رسيدنم نهالي
كه با آواز چكاوك
آبش داده ام
مي روم از كنارش
مردابي مرا به آغوش مي كشد
و كمر خم شده درختم را
خيالي ،
كه در حجم آواز جيرجيركان
عطشش را چون برگ هاي زرد
درونم مي ريزد

اين شعر يك حس شاعرانه و شخصي است كه براي همه پيش مي آيد . خوشحالم كه من نيز با شعر شاعر هم احساسم

نعیمه درویشی شنبه 6 مهر1387 ساعت: 14:35

کوتاه بود و موجز اما با زبانی متفاوت از همیشه روبرو شدم. جا برای کار دارد. هنوز عریان و پر شیب و فراز است. تا یکدست شدن در این واژه ها و سبک سرودن زمان می برد.

سید حمید رضا موسوی یکشنبه 7 مهر1387 ساعت: 14:55

شعر دوم اقای نظامی را چند بار مطالعه کردم حتی از وبلاگشان

با نظر تمام دوستان در مورد زبان اثر موافق هستم

اما مطالب دیگر

١ این شعر بنا به نامگذاری ان میخواهد ما را با تصویری(یا تصویرهایی) که مورد توجه شاعر بوده است

اشنا کند(البته بحث رابطه_ی_ نام شعر با خود شعر مجال بیشتری را می طلبد

ایا این اتفاق به درستی انجام شده است؟ ایا مخاطب تصویر را دیده است و لذت برده است؟یا اینکه از شاعر شنیده است ؟

این شعر گذر زمان را زیبا روایت می کند و گذشته و حال مد نظر شاعر به خوبی با عناصر مربوط به انها عجین میشود اما به اقتضای فضای ساده طبیعت پیرامون ما به نرمی و ارامی مانند اب در جریان نیست.

در مجموع

......

چهارم

۱ جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 7:30

از دوستان عزیز خواهشمند است بخاطر ظاهر خانه از آمدن داخل ، پرهيز نكنند . در باره زبان شعر بحث خواهم كرد ولي خداييش اين پيرمرد (نظامي گنجوي) با زبان دوستاني نظير شاملو هخامنشي حرف هايي براي گفتن دارد ، حتي اگر در حال زار باشد .

۲ جمعه 29 شهریور1387 ساعت: 10:4

بله تصویر همیشه ساده است ولی آیا شما تاکنون چنین تصویری را در طبیعت دیده اید .

۳ جمعه 29 شهریور1387 ساعت۱۴:۱۳

با تشکر از نظر دوستان عزیز که برای بسیار آموزنده بود و بعضی نکات خوب را به من گوشزد کردند که حتمن در نظر خواهم داشت . اينجا فعلا برايم حكم يك كارگاه شعر را دارد . با دقت گوش مي كنم و نكاتي را كه از تذكرات دوستان قبول كرده ام و مواردي را كه قبول نكرده ام را در دو تاريخ يكي در 4 مهر و ديگري در 11 مهر مفصل خواهم نوشت . البته ممكن است در بين نظر دوستان جواب هاي خيلي كوتاه بر حسب ايجاب بنويسم.

۴ چهارشنبه 3 مهر1387 ساعت: 18:52

واقعيت اين است من اين جوابيه را دو سه روز قبل آماده كرده بودم ديشب موقع خواب يك دفعه اين فكر در ذهنم آمد كه نظامي براي چه مي خواهي جواب دهي ؟! آخه مگر تو كي هستي ؟! عطر آن است كه ببويند نه آنكه عطارش بگويد !! و واقعن چند ساعتي مصمم بودم چيزي ننويسم . بعد با خودم فكر كردم گفتم خوب اين فرهنگ انجمن براي چيست ؟!‌ فرضم اين بود كه من در يك انجمن شعر مي خوانم. آيا حرف نزدن من در اظهار نظر دوستان كار درستيست ؟! اگر با اين نگاه به اين انجمن نگاه كنم كه اينجا من بعنوان يك هنرجو هستم كه در شعر در كمال نيستم بحث كردن من هم باعث ارتباط و تجربه بهتر دوستان در نقد مي شود و هم خودم در اين بحث ها به نتايج بهتري احتمالن نايل خواهم شد . براي همين در حين ترديد زياد اين نوشته را آوردم ، اگرچه شايد همين الان هم فكر مي كنم جواب دادنم كار خوبي نيست ولي مي نويسم چون فكر مي كنم نوشتنم براي بهينه سازي اعتلا اين انجمن كار خوبي است ! با تشكر از دست اندركاران انجمن مجازي .

از دوستان عزيزي كه قدم رنجه كردند و مرا قابل دانستند و با گذاشتن وقت و حوصله خويش ، در باره دو شعري كه طي دعوت انجمن مجازي اورده ام ، كمال تشكر را دارم و دست يك به يكشان را مي بوسم و تمام نظرهاي دوستان را به حساب حسن نيت آن ها مي گذارم . من نسبت به دوستاني كه زبان شعريم را كامل و پخته نمي دانند ، گله ندارم ، زيرا همانطور كه به مسئول محترم انجمن گوشزد كرده ام با وجود علاقه و مطالعه ام در شعر ، مدت كوتاهي است در حال تجربه كردن زبان شعريم هستم و با شناختي كه از خود دارم مي دانم در اينده مي توانم نواقص زباني خودم را تا حدودي بهبود بخشم ، لذا جوابيه من براي دوستان يك جوابيه نسبي به ايرادات است و حتمن ضعف كلي در بطن شعر وجود دارد و قبول دارم .

اما در باره شعر اول :
شعر اول يك بيان تراژدي از خشونت است و من در اين شعر قصد ايجاد فضاي كشف ، ابهام را نداشته ام . يك بيان حسي و ساختاري است كه خوشحالم دوستانم ، حتي آن هايي كه با ديد منفي در باره آن حرف زدند اين حس را فهميده اند ، و البته زبان شعر بيان ساده اي دارد و من خودم اعتقاد دارم در شعر، زبان گويا (خواه باصطلاح جديد ، خواه باصطلاح قديم ) در كنار ژرفاي معنا ، يك امتياز بزرگ براي آن شعر محسوب مي شود . من تعمدن زبان شعر را خشن گرفته ام زيرا معتقدم مغز هر شعري بايد با آهنگ ان شعر مناسبت داشته باشد . در باره شعر بيش از اين چيزي نمي گويم . فقط به آنچه دوستان گفته اند اشاره مي كنم :
آقاي تقي ن‍ژاد – كازروني عزيز – اگرچه به انتقادات شما بطور موردي احترام مي گذارم ولي به نحوه بيان انتقادت شما منتقدم . فضاي طنين آه را تا اخر شعر دنبال مي كني ،تازه واقعن اگر همين آه اول اينقدر قدرت دارد – كه فكر نكنم داشته باشد-شايد نقطه قوت شعر هم باشد ، مثل يك موزيك متن غمگين كه در بطن يك فيلم درام رفته باشد ! و بخاطر يك كلمه" بمانند" ساعت شعر مرا هزار سال عقب مي كشي . به هرحال ما بايد سعي كنيم در نقد شعرهاي دوستان مثل انها شعر نگوييم .
اما بحث دو جمله آخر كه شما با آقاي شعباني و خانم اسمعيل زاده با ان مخالفت كرديد و خانم ابري ، آقاي ارجمند و خانم خوشدل با آن موافق بودند ، من در اين شعر هدفم تكان دادن انسانيت بوده است و دنبال مه گويي (برخلاف شعر دومم ) نبوده ام ، لذا از روي احساسم در آخر شعر داد زدم تا مخاطب را تلنگر زده باشم ، ضمن اينكه مفاهيم شعر در دو جمله آخر به هم محكم مي شود تا به شعر جنبه مانيفيستي بدهد . تاثير اين جمله چنان بود كه ژورناليستي در وبم امد و گفت من اين جمله شما را هميشه بخاطر خواهم داشت (آه به روزي كه / كه خاطره سربازها را با تخمه ها مي فروشند ) مخالفان اگر علاقه به كشف و رو نبودن شعر و اين چيزها علاقه داشتند شعر دوم مرا كه كمي غريبانه رها شده است مرور مي كردند .

اما نكته بعدي – گير دادن دوستان به بعضي از حروف اضافه . در باره آن ها بحث نمي كنم ولي فكر هم نمي كنم مسئله آنچنان غامضي باشد كه نشود حلش كرد . واقعيت اين است من كسي را ندارم كه بتواند ايرادات ريز شعريم را بگيرد و در ايجاز بهتر آن مرا ياري كند . نه انجمني ، نه خانه ادبياتي و نه دوست رو در رو اديبي ! اغلب دوستان خوب من براي اين كار افرادي هستند كه در اين هفت ماهه با ان ها آشنايي از طريق وب دارم . شايد يك باز سرايي و يك بازنويسي با مشورت اهل فن اين مشكلات را حل كند .
اما صحبت خانم اسمعيل زاده كه صحبت پروازهاي رو به آسمان را مستعمل مي دانند مي گويند دست شعر از همان اول رو است و نيز خانم بهرامي عزيز كه آن را نقطه ضعف شعر دانسته اند از كجا مي دانيد منظور من از پروازهاي رو به آسمان سربازان بوده اند ! شايد يكي بگويد منظور نظامي لاشخورها هستند ! ضمنن به كيفيت شعر خودم در اين انجمن بصورت آماري نگاه خواهم كرد .
اما خانم نجفيان كتاب ديده ، مثل ماكسيما امدند و يك ويرا‍ژ دادند و گل پاشيدند و رفتند ، شايد حقمان باشد!
اماآ قاي حسنلو ، جواب شما را در باره قديمي بودن كلام را در جوابيه شعر دومم مي نويسم ، بيشترين ايراد فكر كنم به شعر دومم بر مي گردد .
اما دوست بزرگم آقاي مهديان ، كه دلش را خيلي دوست دارم .واقعيت اين است كه من خود در اوردن دو جمله اول كمي مردد بودم-بر خلاف انكه در اوردن دو جمله اخر اصلن ترديد ندارم- و قبول دارم كه كمي شعر را دچار مشكل كرده است ولي واقعيت اين است زماني كه اين شعر را در وبلاگم اوردم . نظرات مختلفي در باره همان دو جمله اول از اهل فن دريافت كردم و خواستم نظر بچه هاي انجمن را در باره آنها جويا شوم و جالب اينكه مي بينيم اين اختلاف نظرها باز در نظرات دوستان انجمن ادامه دارد ! به هرحال با نظرات دوستان سعي مي كنم به يك جمع بندي سر همين دو جمله اول برسم !! فراموش نكنيد من در حال ياد گيري هستم .
اما در نظر خانم عباسيان با احترامي كه براي نظر ايشان قائلم طرح تركيب وقوع يك فيلم جنگي از عناصر مهم ساختار شعر است و اصلن فكر حذف اين تركيب را به مخيله راه نمي دهم !!

لازم است در اينجا از دوستان بسيار خوبم آقايان ارجمند و مهديان و خانم هاي خوشدل و سيلانه تشكر كنم ، من اعتقاد دارم تعريف آن ها از حد حق شعر فراتر بوده است ولي به هرحال خوشحال كه مي بينم شعر من بدلشان نشسته است .
اما شعر دوم :
برخورد دوستان انجمن -آن هايي كه امدند- براي من خيلي عجيب بود ! آنقدر عجيب كه بعضي راضي نشدند حتي يك نظر در باره شعر بگويند و از آن گذر كنند ! اين گنجشك كوچولوي بيچاره گويا از يك ديار دوست به ميان قهر پرندگان غريبه وارد شده است كه با وي بيگانگي مي كنند-كاش پرنده ديگري را آورده بودم- وگرنه موقعي كه من اين شعر را در وبلاگم گذاشتم از نظر اماري نظرات مثبت در باره آن زياد بود . فكر كنم آنچه باعث غربت شعر شد ، زبان شعر بود ، ولي فكر نكنم ! فكر مي كنم فارغ از زبان شعري ، دوستان مدعي حتي زحمت تفسير و تحليل شعر را به خود ندادند ! ولي وقتي كامنت خانم سيلانه و دوست خوبم حسنلو را ديدم يك نفس راحت كشيدم كه بله هستند كساني كه شعر مرا با وجود نقصان زبان كه دوستان ديگر گفتند مي فهمند ! اگرچه نمي دانم چرا گردانندگان محترم انجمن نظر آقاي سروين پرويز را كه گفته بودند شعر دوم از نظر معني قوي تر است ، درشت نمايي نكردند!!

ايرادي كه چند دوستي كه زحمت كشيدند بر شعر گرفتند ، زبان شعر بود . زبان شعر قديمي است ، حتي دوست خوبم آقاي حسنلو ، يادي از حمام نامه ناصرخسرو كرده بودند كه برايم آموزنده بود ! من از اقاي تقي ن‍ژاد عزيز بعنوان پيشرو انتقادها ، اين سئوال را دارم ، ايشان كه در نظر بر شعر اقاي ساروي ان متن فخيمه را نوشته بودند كه بايد از دستاوردهاي زبان فارسي و افرادي مانند ...شاملو ، اخوان و ... حفاظت كنيم ، چرا از قديمي بودن زبان شعر مي نالند .-اگر ايراد ايشان به اين بود كه قالب شعري كه انتخاب كرده ام مناسب اين زبان نيست ، بهتر مي پذيرفتم -ولي اگر ايشان زبان شعري بعضي از بزرگان شعر سپيد مانند شاملو ، اخوان ، شفيعي كدكني و غيره را مطالعه كرده باشند متوجه شده اند كه آن ها از ظرفيت هاي زبان قديم استفاده زيادي كرده اند . مگر چه اشكالي دارد كه گاه ما در معماري شعر خود از اصول سنتي معماريمان استفاده كنيم . حتمن اين شعر معروف اخوان را خوانده ايد:
بسان رهنورداني كه در افسانه ها گويند/ گرفته كولبار زاد ره بر دوش/ فشرده چو بدست خيزران در مشت / ....
اين شعر را متعلق به چه دوراني مي دانند !!

غزل را هزار سال است كه مي سرايند ، باز هم اگر كسي غزل و مثنوي به سبك قديم را بسرايد باز برايش دست مي زنند ، چه شده است بعد از گذشتن قريب ده الي بيست سال از مرگ اساتيدي چون شاملو و اخوان كه در اشعارشان از قابليت هاي زبان قديم استفاده كرده اند ، ما محكوم به اين مي شويم كه زبانمان متعلق به دوره نظامي گنجوي است . البته نخواسته ام خدايي ناكرده ، خود را با اين دو بزرگ قياس كرده باشم و من براساس قضاوت دوستان انجمن-همانطور كه دوستان وبلاگم مي دانم- در باره اين شعرم فكر خواهم كرد ولي مثال هاي زيادي از استفاده از اين قابليت و ظرفيت هاي زبان قديمي در شاعران معاصر دارم كه حتي مي توانم بصورت يك مقاله آن را بنويسم(اگر زندگي فرصت دهد ) ولي چه اشكال دارد كه ما گاه از اين امكان فرهنگي كه در اختيارمان است ، استفاده كنيم . استفاده از صنايع ايهام ، قلب ، تجانس ، مراعات ا لنظير و غيره با زبان جديد بيانش واقعن مشكل است ، شايد ساليان طولاني لازم است تا اين صنايع با كلمات امروزي ساخته شوند . من اگر چه در اين شعرم از زبان قديمي شايد استفاده كرده باشم و شايد هم نقطه ضعف اين شعر باشد ولي زبان گوياست ، همينكه دوستانم به خود زحمت مي دهند و شعرم را دستكاري مي كنند ( چون مي دانند وحي خدا نيست ) نشان مي دهد كه اين شعر سهل الوصول و سهل الورود است وگرنه كي جرات دارد به اشعار افرادي كه در اين چند پست انجمن خوانده ام دست درازي كند ، چون بيان بيشتر آن ها مثل مال من صاف و پوست كنده نيست ! نمي خواهم شعرم را توضيح دهم ، اگرچه براي اينكار خيلي وسوسه شده ام !! ولي من در اين شعر شديدن خودم هستم ! (نويسنده اي بعد از خواندن اين شعر برايم شعري از آتشي در جواب فرستاد : اين رودخانه نيز/ اكنون با دهان پر از سنگ مي رود/ هرگز بجا نخواهد آورد/ كه سكه اي كه در دهان حوض جذب مي شود/ ماه است) علاوه براين من در اين شعر بار عاطفي لغات و وزن را تمرين كرده ام ( يك خوانش با صدا لطفن از شعر بكنيد)

من در استفاده از زبان قديم و جديد كه اصطلاح جديد دوستان وبلاگيم است تعصب ندارم ، مهم اين است كه بتوانم با اين زبان با قشر مناسبي از مردمم ارتباط داشته باشم . اين تعصب مثل طرفداران فارسي سره اي است كه مي گويند زبان فارسي را بايد از لغات عربي پيراسته كرد . اين هم تعصب خشكي است . بعضي قالب ها – البته شايد نه اين قالبي كه من شعر دوم را گفته ام – در بيان قديم بهتر جا مي افتد ، مثلن قالبهاي حماسي ، فلسفي و ساختاري مانند اشعار شاملو ، البته اين موضوع را قبول دارم كه نبايد آدمي ادا در بياورد . چند روز پيش كامنت آقاي خواجات را در نظر بر شعر دوست پراحساسم خواندم كه حرف قشنگي زد . به دوستم گفت شعرهاي تو مرا ياد نادرپور و ابتهاج مي اندازد و شاعر بايد شعري بگويد كه مثل اين ها نباشد و به روز باشد وگرنه اين ها كه هستند . ولي به نظر من اين به روز شدن به معناي اينكه ما متعصبانه يك روند را انتخاب كنيم – مثلن زبان حتمن زبان محاوره مردمي باشد نيست – ممكن است كسي زبان شاملو را به روز كند ، زبان اخوان را به روز كند ! و اين به روز شدن يعني به قيمت اين است شايد لازم باشد از ظرفيت هاي بيان قديم استفاده كنيم .
اما شعر تصويري شعر غريبي در دنيا نيست . در ژاپن هايكوها شعرهاي تصويري هستند كه شعرا ، شهود دروني خويش را به طبيعت تعكيس مي دهند و هايكوها براي خود مانيفيست جهاني دارند . در بين شاعران ايراني ، بيژن جلالي شهرت زيادي دارد و من در آثار اتشي ، شفيعي كدكني و غيره از اين تصاوير زياد ديده ام . نمي دانم شما اين شعر كدكني را خوانده ايد:
شوخ چشمي خزه / رودخانه را فريب مي دهد كه مي روم /ولي نمي رود / سال ها و سال هاست و......
چه شده است كه حالا كه من خواسته ام به زبان طبيعت شعري بسرايم خيلي از دوستان از پهلوي اين عرضه من بسادگي مي گذرند و تنهايش مي گذارند ! بگذريم !
ضمنن خانم سيلانه اشاره به استفاده از علامت ها داشتند ، اگر راهنمايي در باره شيوه اينكار در شعرهايم را دوستان توضيح دهند . بسيار متشكرم مي شوم .

من در اخر به اين نكته بسنده مي كنم كه شعر داراي يك سبك و سياق نيست . بنابراين بايد سعي كنيم در اظهار نظر به آثار دوستان علاوه بر نظر خودمان ، اين مسئله را مدنظر قرار دهيم و سعي كنيم تا حد امكان پيش از نوشتن نظر ، خود را حتي الامكان به شاعر نزديك كنيم . افسوس اين معضل براي من هم حل نشده است و بعضي اوقات شعرهاي دوستانم را كه حتي به زبان امروزي شعر مي گويند را خوب نمي فهمم و صادقانه اين موضوع را مي نويسم كه گاه باعث رسوايي ام مي شود .

نادر نظامی دوشنبه 8 مهر1387 ساعت: 20:11

اول از همه از گرداندگان وبلاگ انجمن مجازي(نقد شعر) تشكر مي كنم كه در انعكاس نظرات اينجانب و دوستان تلاش نمودند . ما به هرحال سنگ خود را در اين بستر روان انجمن انداختيم ، چند تا غلت زديم و صيقل خورديم و آرام بر كف آن نشستيم و خاطره شديم و مطمئنا با توجه به حجم مشتاقان در اين رود ديگر سنگ شعر نخواهم ريخت ولي آن ها همچنان بايد سنگ ديگران را بر اين بستر جاری سازند . دوست داشتم در شرايطي زيارتشان كنم تا از تصوير ديگر من را در ديدار رو در رو هم ببينند ! وشايد هم تعجب هم كنند !!

گفتم زودتر از تاريخ وعده شده بيايم تا شايد جوابيه آخر را تعداد بيشتري از دوستان بخوانند ، ضمن اينكه بنظر مي رسد سرعت منتقديين انجمن كمتر شده است. خوشحالم كه مي بينم بحث هايي كه اينجا شد برايم آموزنده بوده است و من از نظرات دوستان استفاده زيادي بردم و دست يك به يك همه اشان را مي بوسم . در اين دوره كه همه دنبال پول و كار كاسبي هستند ، دوستانم به زندگي با نگاهي ديگر مي نگرند و اين يك ارزش بسيار براي جمع اين انجمن است . آدم هايي كه واقعن جور كردنشان در يك جمعيت بزرگ سخت است . من احترام خاصي به بچه هاي انجمن يا صاحبان وبلاگ هاي ادبي و هنري دارم و همگي ان ها را دوست دارم .

البته اينكه در پاسخ قبلي گفته ام من هفت ماهه دارم زبان شعرم را تجربه مي كنم ، اين بدان معني نيست كه من هفت ماه است كه دارم شعر مي گويم ، نه من سنم از بسياري از دوستان بالاتر است . من متولد سال 46 هستم و شعر را تفنني سال ها است مي گويم ولي هيچوقت فكر ارتقا زبان شعريم نبوده ام و سعي دارم با كمك وبلاگ ها بدين تجربه دست يابم و در همين مدت كم ، ايراداتي كه دوستان بر من گرفته اند براي من بسيار مفيد بوده است .

اما نتايجي كه من از فرستادن دو شعرم گرفتم اين بود كه خوشبختانه شعر اولم توانست ارتباط خيلي خوبي با اغلب بچه ها بگيرد . فكر كنم ابتكار ، ساختار و بيان يك دغدغه مشترك در اين شعر باعث موفقيت بالنسبه آن بود . خوب ايرادات مهمي كه بر اين شعر گرفته شد توضيحات اضافه مثل دو جمله اول يا دو جمله اخر بود ولي اختلاف سليقه زياد بود . مثلا بحث همان كلمه آه اول كه آقاي تقي نژاد ان را با احساس خاصي ضعف شعر شمرده بود ، آقاي درگاهي با توصيفي كه برايم جالب بود جزو نقطه قوت شعر مي دانست ! اين نشان مي دهد خود نقد و نظر ممكن است علاوه بر بحث هاي تخصصي و فني ، بحث دلي و سليقه اي هم باشد . من در باره رو بودن دست شعر در پاسخ روز 3 مهر جواب داده ام ولي مطمئنم آنچه گفته ام كامل نبوده است و اگر موضوع دست يك شاعر تواناتر بود كه بسياري از دوستان چنين ويژگي را دارند شعر پخته تر و موجزتر بيان مي شد . ولي به هرحل نقطه قوت من در شعرهايم خيال نسبتن خوب و اشكال من زبان من است .

اما شعر دوم من ، به نظر من با وجود ارزش زيادي كه برايم دارد ، چندان مورد استقبال قرار نگرفت و نمره قبولي نگرفت. كه به نظر من دو علت مي تواند دليل آن باشد :
1- اين سبك شعر براي دوستانم ، با توجه به گذري كه براي وبلاگها دارم ، شعر غريبي است . اين شعر در واقع يك نقاشي است . من از دوست نقاشم اين طرح را پيشنهاد دادم كه بكشد و وي استقبال خوبي از آن كرد . اين طرح اين است كه رودي از پهلوي درختي رد مي شود و به مردابي مي ريزد و درختي خم شده است و برگهايش را در رود مي ريزد و رود با خود آن ها را به سمت مرداب مي برد . من محكم سر اين حرف ايستاده ام كه اين شعر از نظر معني بنيه خوبي دارد كمااينكه چند تن از دوستان بدان اشاره اي گذرا داشتند . اصل طرح اين شعر را من در زمان مرگ احمد شاملو در ذهنم كشيدم . معتقد بودم شاملو مثل چشمه اي هميشه مي جوشد ولي به افكارش در مرداب رها مي شود ولي باز چشمه اش همچنان مي جوشد و جاودانه گوارايي از وي مي ريزد . بعد اين حس به خودم تعكيس شد . كه من هم در اين زندگي جريان دارم ولي جريانم به هرز مي رود !( ولي باز اميد دارم چون جريان دارم ! ) با خانم فرهيخته اي كتاب خواني در وبلاگم تماس داشتم وي اشاره زيبايي به اين موضوع كرد كه همين حس شما را كه آقاي احمد محمود طي رماني نشر داده است –آن هم به اسم ترجمه اي از يك نويسنده عرب !! - البته برداشت ديگر كه خواننده دقيق مي تواند از اين شعر بكند نگرش به دو دوره زندگي در كودكي و پيري است و برداشت هاي ديگري هم مي شود كرد . اين ها را گفتم چون مي دانم اين شعر جايي چاپ يا نقد نمي شود . كلمه چكاوكان و جيرجيركان مفاهيم سمبوليك ذهنيم هستند و حرف "ان" بدان ها بار انساني داده است .

چكاوك به نوعي متبادر كننده صداي آب رساني به نهال و نيز وجود روز است زيرا چكاوك در روز مي خواند و جيرجيرك كنايه از وجود حرف هاي تكراري و نيز حكايت وجود شب است زيرا شب ها جيرجيرك ها يك حرف تكراري مرتب مي خوانند و اين فضا با تكرار ريختن برگ هاي زرد در وجود همخواني دارد . لذا در اين شعر علاوه بر تصوير موقعيت زمان و نيز حس دو دوره زماني هم به تصوير كشيده شده است . اما اينكه كنايه از نهالي كه درخت مي شود چيست ، آن بعهده مخاطب است مي تواند جواني باشد ، مي تواند عشق به يك سمبول مانند ميهن باشد . در بوف كور اعتقاد م.فرزانه در كتاب معروفش اين است كه كنايه از زن لكاته كشورش بوده است !! اين ها را نوشتم تا دوستان در باره اين شعر ضعيف ، كمي بيشتر فكر كنند .

2-زبان شعر دوم ثقيل است . اين را باور كردم . حرف آقاي موسوي خوب بود . يعني من تمرين وزن مي كردم ولي شايد فراموش كردم اصلن اين طرح به اين وزن نمي خورد و چنان غرق طرحم بودم كه فكر ميكردم بقيه هم با من همراه مي شدند !. با خانم ابري هم سر همين زبان بحثي داشتم و قبول كردم كه بايد زبان اين نوع شعرها را جوري ديگر گفت اگرچه باز من روي اين حرفم هستم كه نبايد نسبت به امكانات زبان شعر قديم بي اعتنا بود ولي اين سبك بيان كه من استفاده كردم شايد احتياج به اصلاح داشته باشد و اين نتيجه خوبي است كه من در اين انجمن گرفتم و در وبلاگم نگرفتم !!

البته نقد يكي از عوامل محك شعر است ولي حتي ممكن است دوستي شعري در اين وبلاگ بگذارد و شعر قوي هم باشد و هيچكس هم از ان خوشش نيايد . اين احتمال هم هست !! ولي اين دليل نمي شود كه حرف ها را نشود ، در حرف ها احتمال اينكه نكات ظريف و صحيحي كه شخص بدان دقت نكرده است يا انكه وي را تكان بدهد يا اشتباه كرده باشد ، وجود دارد .
در كلام آخر از دوستان مي خواهم فعالانه در نقدها شركت كنند ، من خود اعتقاد نداشتم كه از شعرم دفاع كنم زيرا شعر خودش پشت ويترين انجمن ، بايد خودش از خودش دفاع كند ، ولي بواقع من براي احترام به دوستان خود فعالانه وارد بحث ها شدم و به نظر من كساني كه در برابر نقد شعرشان سكوت مي كنند كار خوبي نمي كنند (حتي اگر خود را بالاتر از مخاطبان مي دانند) من خودم از دفاعيه آقاي رضوي خيلي كيف كردم ، در آن بحث داغ كه در آرشيو انجمن موجود است در باره مطالب بسيار خوبي صحبت شد و من خود متوجه شدم در نقد اوليه شعر ايشان مرتكب اشتباه شده ام . اگر ايشان سكوت مي كردند ، اين بحث ها مطرح نمي شد و از پر باري بحث هاي انجمن كاسته مي شد . ضمن اينكه دوستاني كه در بحث ها شركت نمي كنند هم كارشان درست نيست . يعني چه دويست و اندي آدم در ليست اسمشان هست ولي بايد در هر بحث بطور متوسط سي الي چهل نفر خود را متعهد به شركت در بحث ها كنند . مگر در يك فرصت دو هفته اي يك مطالعه و يك نظر چه درصدي از وقت دوستان وبلاگ نويس مي گيرد ..در ضمن من پيشنهادم به مسئول محترم انجمن مجازي اين است كه تدابيري صورت بگيرد تا بزرگترهاي ادبي اين انجمن ، كه خودشان يكي از آن ها هستند در بحث شركت كنند ، زيرا بار وزني نظرشان ارزش زيادي دارد و مي تواند براي هنرجويان اين كارگاه مفيد باشد و علاوه بر اين جمع بندي مناسبي را انجام دهند

پنجم

جلسه ی آینده: چهارشنبه ۱۱ مهر ۸۷

نقد اشعار : کیوان برآهنگ

نقد شعر فدرس ساروی1

anjomanmajazi — Wed, 03 Sep 2008 02:33:18 GMT

به نام خدا

اطلاعیه:

برای اطلاعات بیشتر به این نشانی مراجعه فرمایید:

جایزه ادبی ایران

اول

دوم

موضوع این جلسه : نقد اشعار فدرس ساروی

خواهشمندیم که برای هر شعر مطلبی جداگانه بنویسید .

سوم

شعر اول:

بعد از سنگ پرت شود
(یک عده دارند توی پس زمینه شعار می دهند )
:
کاری ندارد
باز نشسته است
عاشق ( یک ثانیه مکث کنید ) شده است
پنجره با...............ز دلش گیر است
و به این دختر اشاره کرد ( این )
خنده دار است - بلند بخندید -
نه اینقدر!
قارقار پرنده توی مغزشان پیچید
- یک توده ی سیاه ( زیر هی سیاه کسره بذار ) پر از سار و صدا را تجسم کن -
بابا آمد
زیر هندوانه بغلم کن => همین جاها ، همین اطراف ، همین دوروبرها ، همین امروز ، همین که گفتم ، همین یکبار ، همین (زیر نون هندوانه کسره بذار ) همین ، همین و آخرین همین ، همین .
دنبالش می گردم => ( همه ی همین های بالا دوباره خوانده شوند به غیر از آخری)
اجاق مادر کور است و پدر دارد تصمیم می گیرد _ من به حساب می رسم _
باید طلاقش را از پدر بگیرد
استکانها را توی سینی چید - ...ن...ن...ن...ن.. –
قلبش را توی دهن خیس کرد - @ -
حالا هنوز یک عده دارند شعار می دهند
من زخمهایم را پانسمان کردم
این از اون حرفها بود ( از اینا - اینهاش – دیدی؟ )
توبه کرد ، ششمین بار که آب ریخت عطسه می کرد
خورشتهای خوشمزه ای هم می پخت – یک دست ( زیر ت ی دست کسره بگذارید ) پخته تجسم کنید – اییییش
این حکم به موجب عدالت لایتغیر اله ی اجرا می شود
من اگر ساکتم به این خاطر است که دهانم را بسته اند _حالا همین رو چه جوری گفت معلوم نیست _
بعد که پرتاب می کردند و این متن برای دقایقی به حاشیه موکول شد
اصلا چرا باید شعر نوشت ؟
چه چیز ( زیر زیه چیز کسره بگذارید ) شاعرانه ای باقی مانده ؟
این دختر که بهانه نمی خواست _ با یک ثانیه مکث عاشق شده بود _
و جمعیت همچنان به یک دسته سار سنگ پرتاب می کردند
اسم دخترش را گذاشت شقایق
_ یک کوره اجاق دیگر که سهراب پشت آن خودش را گرم کرد _

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

محمد همتی پنجشنبه 14 شهریور1387 ساعت: 12:20

در نظر اول اميدوارم شعر همانطور كه مدنظر شاعرش بوده- به لحاظ محلهاي شكستن سطرها و ظواهر ديگر-درج شده باشد و محدوديتهاي وبلاگ روي درج فرم صحيح شعر در وبلاگ انجمن تاثير نگذاشته باشد.اگر حس اوليه براي جناب فدرس ساروي مهم باشد بايد بگويم با شعري سرشار از تصوير روبرو شدم و لطيف كه حتي يك قدم مخاطبش را رها نمي كند نه عقب مي ماند و نه جلو مي زند.اين بيان پرتاب سنگ به سار را من هم در يكي از كارهاي آخرمم آورده ام اميدوارم آقاي ساروي نگاهي هم به كار من بيندازند چون مواجه با تعبيري كه خودت يك بار استفاده كرده اي در شعر ديگري حس خوشايندي برايم داشت.به خصوص كه شاعر از اين تصوير در جاي مناسبي هم استفاده شده باشد.اين حس اوليه ام بود با نظر دقيقتر بر مي گردم.

مهدی تقی نژاد پنجشنبه 14 شهریور1387 ساعت: 14:58

شعر امروز تصوير است. داستان امروز تصوير است. نمايشنامه امروز تصوير است. همان طور که عکس، فيلم، نقاشي و ساير هنرها تصويرند.
به نظر مي رسد تصوير(خيال پردازي) يکي از وجوه مشترک هنر مدرن است. هنرهايي که با کلمه ساخته مي شوند مانند شعر، داستان و نمايشنامه اگرچه عناصر سازنده شان کلمه است ولي به طور حتم داراي ساختاري متفاوت هستند. ويژگي هاي منحصر به فرد هر کدام از اين گونه هاي ادبي، خالق آنها را مقيد مي کند که درچارچوب الزامات هرکدام از اينها دست به خلق اثر بزند.
در کاري که از جناب فدرس ساروي شاهد هستيم به رغم تسلط شاعر بر فضايي که ايجاد کرده و شروع خوب و پايان خوب تري که مي بينيم حس مي شود که شاعر براي انتقال فضاي ذهني خود به مخاطب مجبور شده است علاوه بر استفاده از علامت هاي جورواجور و پرانتزهاي متعدد و غير ضرور، فضاي کار را مانند صحنه نمايش شرح و بسط دهد و البته در اينجا نه براي بازيگران نمايش بلکه براي تماشاگران (به ويژه در شروع شعر). و اين به نظر مي رسد شکستن مرزهاي حساسي است که مي توان ميان شعر و نمايشنامه قايل شد. بافت روايي و ساختار کلي کار هم شانه به شانه داستان حرکت مي کند و همين؛ کار را معلق بين سه فضاي شعر، نمايشنامه و داستان رها ساخته است.

ماندانا ابري پنجشنبه 14 شهریور1387 ساعت: 22:2

اينها فقط نظري شخصي هست ... نه كارشناسي :

پشت اين كلمات فضاي ذهني شاعري هست كه حرفهايش را در برزخ مي زند ... و به نوعي با شعور مخاطبش بازي مي كند ... علامت ها و پرانتز ها به جا و مناسب استفاده شده اند ...
شعر پر از تصوير است ... و شروع و پايان بندي مناسبش تسلط شاعر را به رخ مي كشد ...

میترا اقدسی جمعه 15 شهریور1387 ساعت: 3:31

روي هم رفته اثري درخور توجه است .سروده خلاق وخیال انگیز و جالبی بود ...
برای بهتر شدنش: گمانم اگر کمی محتوای منسجم تر و روشن تری می داشت بهتر از این هم می شد ...بطور کل : لازم است به مخاطب عام بیشتر بها داده شود ...
و به تاثیر و تحول ناشی از مطالعه هرشعر ...
آنچه که یک اثر را محبوب و ماندگار می کند چیست ؟!
این راز و کلید را باید بیشتر بکار بست ...

رجب بذرافشان چهارشنبه 20 شهریور1387 ساعت: 14:20

شكل نوشتار آقاي فدروس ساروي با گونه هاي رايج فرق دارد. اين تفاوت، در نوع نگاه شاعر به جهان متن قابل تشخيص است. رويه اي كه خود فدروس پيش نهاد داده و از ظرفيت روايي بالايي برخوردار است. اما شعرها، در حوزه ي تركيب از همساخت كردن سازه ها .. منطق مكالمه يي دارد كه بازنمودي از آواهاي مختلف است.
شعر اول؛
بعد از سنگ پرت شود
(یک عده دارند توی پس زمینه شعار می دهند )
.
.
کاری ندارد
در سطر اول با يك جمله امري مواجهيم كه جنبه ي اخباري هم دارد. يعني اتفاق قرار است ((بعد از ... )) عمل رخ بدهد. اين عمل در فرايند ((بعد از ... )) تعيين مي شود. شايد منظور همين متن باشد، و يا پرتاب سنگ به سارها ... سطر دوم - در پرانتز - شكل نمايشي جنبه ي اعتراض آميزي را منعكس مي كند. آيا يك عده، همان جمعيت داخل گيومه ي پايان بندي اند؟ خب! پس از ثبت داده هاي آغازين روبروي مكث و فاصله اي ايستاده ايم. گرافيگ اين فاصله بصورت پلكاني تعبيه شده است. زيرا براي نشان دادن رابطه ها، نياز به تعليق و علامت گذاري مي باشد. و ايضا؛ شاعر هياهوي درون پرانتز را - بيرون از اتفاقات درون متني - با علايم گرافيگي رها مي كند، ولي هياهو و اعتراض جزيي از شالوده ي متن مي باشد. در نتيجه، با اين كه راوي در حال روايت است، اما طنين صدا و يا صداهاي مختلفي در جريان متن حاضر و مداخله مي كنند.((كاري ندارد)) در واقع دو عمل انجام مي دهد. 1 - هياهوي پس زمينه ي در پرانتز را جمع مي كند كه به اعتباري تمام برش هاي داخل پرانتز متن را شامل مي شود (و نمي شود). و يا به بيان ديگر، با بخش ها و بريده هايي از متن همسو و مكمل است. 2 - دو اين كه شاعر با اندك نقطه گذاري روايت شعر را ادامه مي دهد.
سطر چهارم و پنجم را هم مي شود جمع كرد و ((باز نشسته است عاشق شده است)) خواند. و هم بطور جداگانه ... البته همانطور كه توضيح دادم (يك لحظه مكث كنيد) را مي توان مرتبط با پرانتز ابتدايي شعر دانست. و يا موقعيتي متناسب با ظرفيت روايت در نظر گرفت.
((پنجره با........... ز دلش گير است.)) اين سطر منطقي دوگانه دارد. اول اين كه اين تصوير، باز بودن پنجره و در قاب پنجره ايستادن شخصيت (به سبب عاشقي) را مي رساند. و هم دلگيري پنجره را توامان. ضمنن نوع نوشتار قابل ملاحظه است.
و به اين دختر اشاره كرد (اين)
خنده دار است - بلند بخنديد -
نه اينقدر!
وووووو....
با اينهمه، اهميت كار در استفاده متفاوت از روايت و شيوه ي روايتگري است. روايتي كه در پي مكث ها و تعليق هاي پي در پي (ظاهرا) سويه هاي مشخص و انسجام يافته اي بدست نمي دهد. و بنظر مي رسد شاعر آنچنان نظارتي بر كليت و سازمان بندي كلمات و سطرها ندارد. اما متن در عين پراكندگي ... حامل بار اجتماعي و فلسفي است كه تمام مفردات و گزاره ها وجهي نشانه اي و دلالت گون گرفته اند.

البته گرايش به زبان گفتار و توجه بيش از حد به وضعيت دال ها، موجب شده كه بعضي از سطرها تنها در چارچوب روايت تعريف شوند، بل كه بيرون از كليت به تعابير معنادار ديگر پهلو مي زنند. براي نمونه؛ ((اجاق مادر كور است و پدر دارد تصميم مي گيرد - من به حساب مي رسم - / بايد طلاقش را از پدر بگيرد))
كه قابل قياس با اين سطر نيست؛ ((استكانها را توي سيني چيد - ... ن ... ن ... ن ... ن .. -)) و يا سطرهايي كه زيباشناسي متن را تامين مي كنند.
زمانمندي شعر با توجه به فعل ربط، حال، استمراري معمولا در زمان حال (اكنون) مي گذرد. و از نظر مكاني، فضا و جغرافياي مختلفي در لايه بست سطرها وجود دارد كه به شعر حالت مي دهد.
((و جمعيت همچنان به يك سار سنگ پرتاب مي كردند))

نادر نظامی سه شنبه 26 شهریور1387 ساعت: 11:25

شعر اول:
من فکر می کنم آقای ساروی بدنبال یک بیان جدید تصویری و احساسی بوده است ولی من به موفقیت ان مشکوکم . شعر خود بیان خوبی و خیالی مناسبی دارد اگرچه در اواسط شعر یک گرایش روایت گونه مشاهده می شود و من در باره آن بحث نمی کنم ولی من همینکاری که آقای ساروی با شعرشان را کرده اند من می توانم با شعرهای زیادی که سروده شده اند بکنم یعنی فضای شعر را با کشیدن حروف واژه های احساسی به همین فرمت بسرایم . نمی خواهم بی ادبی کرده باشم وگرنه یک نمونه شعر می آورم و با این سبک با آن بازی می کردم . من به این حرف بازی کشیدن ها و علامات گیومه و .... فعلن قانع نشده ام .

نقد شعر فدرس ساروی2

anjomanmajazi — Wed, 03 Sep 2008 02:32:18 GMT

شعر دوم:

فرض کن یو آر مای فرست لیدی دارد پخش می شود
مجلس ختم پدربزرگ لاله است _ در رنگهای زرد و قرمز و احتمالن کمی سفید _
تا خورده ام و افتاده ام و یک گوشه را لیس می کشم
من سردم است و هوا یک ابر تویش گیر کرده است
به زمین و آسمان می مالد و با شلنگ رویش آب می ریزم
کشتی دارد می رود توی عرشه
یک ملوان و یک ناخدا :
لنگر توی آبفشان نهنگ گیر کرد دارم می کشم
مرد درد دارد
نوک عرشه را سوهان می زنم
براده پاشیده باشد و تصویر چند صدم ثانیه
متوقف شده ام
این آخرین خوابی بود که دیوید دید و ترسیدم

بابا دیروز تماس گرفته گفت زنده مرده شده نخواسته تازه باشه کهنه شده شاده غمگینه ریخته پاشیده دنده به دنده ساییده شنیده که راه راه ماهه شاهراهه دسته دسته زمینه سفینه داره بفرسته خسته خسته آزاده ... آزاده ... آزاده ... فید تو وایت اند آیم استیل هیر ... کام آن گرل!

گود زورخانه است
مردم جمع شده اند و دارند - یکدست می زنند -
پهلوان پهلوان پهلوان
ریتم اوج گرفته ، درست مثل حالا که لاکپشتت را گندیده پای درختچه های گل یخ پیدا کنی غذا در انتظار بادمجان است با قیمه های دل و روده و تو هفتاد هزار بار تا شب بالا می آوری بالای سرت با لای موهایت با لاله های گوشهایت با بال بال زدنهای تمام روزهای عمرت ...

هوا سرد است این را از زن هواشناس پرسیدم
گفت من زن هرکس ، زن هر ناکس
اوه دمن آی واز یور فرست لیدی ایون بیفور مای بیرث دی
تو چی گفتی؟
گفتم که ... من ... من ... من ...
نگفتم ؟
هوا گرم است
این را مرد هوانشناس پدر دار دار دار می کند

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

مهدی تقی نژاد جمعه 15 شهریور1387 ساعت: 14:25

يکی از کارکردهای مهم و رسالت های اساسی شعر حفاظت و پاسداری از زبان است. در واقع شاعران راستين در هر دوره زمانی پاسداری از زبان را از وظايف مهم خود می دانسته اند. فردوسی بزرگ سی سال رنج را تحمل می کند تا زبان پارسی را زنده نگه دارد: بسی رنج بردم در اين سال سی/ عجم زنده کردم بدين پارسی. سعدی، حافظ و مولانا و شاعران ديگر نيز به نوبه خود و به شکل های ديگر در اين پاسداری نقش ايفا کرده اند و اين رسالت را به انجام رسانده اند و اين گونه است که ادبيات فارسی پويا و بالنده به راه خود ادامه می دهد. اگرچه شعر به عنوان کلام برتر بخش قابل توجهی از اين رسالت را به دوش دارد اما اين وظيفه تنها به عهده شاعران نبوده است. چنان که تاريخ بيهقی از غنی ترين و استوارترين متون ادب فارسی شناخته می شود. در روزگار معاصر نيز يکی از دغدغه های شاعران و نويسندگان بزرگ، پاسداری از زبان و حفظ بالندگی آن بوده است. با نگاهی به آثار شاعرانی چون نيما، اخوان، شاملو و ... ميزان تعهد آنها را نسبت به زبان آشکارا مشاهده می کنيم.
نوگرايی، سلامت زبان، گستردگی واژگانی، ايجاز، ترکيب سازی، پاکيزگی و ... از ويژگی های مهم زبان است که شاعر می تواند با اهميت بخشی به آنها سهم خود را در پاسداری از زبان ايفا کند.

با اين مقدمه به سراغ شعر می رويم: شعر را می توانيم يک فضای کلی بگيريم که در درون آن صحنه های متعددی قرار داده شده است. صحنه هايی که شاعر ايجاد کرده و در سطرها پراکنده است: هوا يک ابر تويش گير کرده است/ مجلس ختم پدر بزرگ لاله است.
(فرض کن يو آر مای ... فرست ليدی دارد پخش می شود) اين سطر هم جزو کار محسوب می شود و هم محسوب نمی شود. جزو کار محسوب می شود چون در ابتدا آمده و هيچ جا اشاره نشده که جزو شعر نيست. جزو کار محسوب نمی شود چون توضيحی برای مشخص کردن فضای کلی است و از ويژگی های شعری چون خيال انگيزی نيز برخوردار نيست. اين سطر در واقع آغازی است بر تصوير (صحنه) کلی.
با ورود به سطرهای بعدی کار نوعی سياليت و معلق بودن واژه ها و سطرها را شاهديم که در فضا رها شده اند و ترکيبی ناهمگون و بی هدف را ايجاد کرده اند. ترکيبی که هيچ شباهتی به شعر و ادبيات سرزمين ايران ندارد.
به نظر می رسد در پروژه جهانی سازی – و نه پروسه جهانی شدن- که قرار است شاعران ايران و چين و ژاپن و فرانسه و ... شبيه بدامن سازهای امريکا شعر بگويند و شعر از ماهيت و هويت خود فاصله بگيرد و تنها دارای فرم – و آن هم نه فرم مبتنی بر معيارهای زيبايی شناختی خودی – باشد؛ رسالت شاعر در پاسداری از زبان، محتوی و ساختار شعر فارسی سنگين تر و اجتناب ناپذيرتر است.

سولماز برزگر چهارشنبه 20 شهریور1387 ساعت: 5:1

۱:حالت روایی شعر انسان را به خوانش متنی می نشاند که گاه احساس می شود بیش تر داستان است تا شعر«بابا دیروز تماس گرفته گفت زنده مرده شده...» ،گود زورخانه است
مردم جمع شده اند و دارند - یکدست می زنند -
پهلوان پهلوان پهلوان »
2 : «هوا یک ابر تویش گیر کرده است» تحسین برانگیز است به ویژه این که در انتهای شعر نیز صحبت از هوا و هوا شناسی ست و این مفهوم آفرینی شعر را بیش تر می کند.: آن چه جلب توجه می کند واژه های «آن طرف آبی» ست که -به اعتقاد من- در شعرفارسی جایی ندارد حتا اگر تعمدی در کار است می شد از واژگان ساده تر ی استفاده کرد.
4 طنر پنهانی احساس می شد که به قوت اثر کمک می کرد."این را مرد هوانشناس پدر دار دار دار می کند
5: با وجود تصویر و موقعیت های مختلف ارتباط عمودی اشعار حفظ شده و در نهایت در عین جلوگیری از تشتت مضمون واحدی را القا می کند."
6: شعر ، شعر اعتراض است ؛ از جای جای این شعر صدای فریاد شاعر شنیدنی ست
بال بال زدنهای تمام روزهای عمرت،هوا سرد است
دل و روده و تو هفتاد هزار بار تا شب بالا می آوری»

رجب بذرافشان چهارشنبه 20 شهریور1387 ساعت: 14:24

فرض کن یو آر مای فرست لیدی دارد پخش می شود
مجلس ختم پدربزرگ لاله است _ در رنگهای زرد و قرمز و احتمالن کمی سفید _
تا خورده ام و افتاده ام و یک گوشه را لیس می کشم
من سردم است و هوا یک ابر تویش گیر کرده است
شعر با جمله اي خبري و روايتي مستقيم آغاز مي شود. با اين كه تمايزي آشكار در بيان روايي اپيزودها بچشم مي آيد كه در صورت اوليه و روند كار تغيير ايجاد كرده، اما آسيب جدي به ساختار نمي زند. ((فرض كن ...)) بازتاب بخشي از احتمالات است كه وقوع آن با واقعيت هاي متن در تعارض مي باشد. زيرا هيچ گونه تناسب و همخواني با مثلا؛ مجلس ختم، احساس گوشه گيري، نفس سرد و هواي ابري ... ندارد!خب! اين متن احتمالا تن به تكنيك هاي خطي و يك سويه نمي دهد كه - پي در پي - توالي زمان و مكان را در هم مي ريزد. حالا اگر بگوييم؛ اين يك متن سيال است كه رابطه ها را در شناوري مناسبات متني و لايه هاي روايي گم و پنهان مي كند. لازم است دقيق تر و عميق تر بخش هاي نامتعارض را جدا، و وادار به بيان نماييم. زيرا شاهد توازي و تبديل شوندگي چند روايت گسسته در يك متن ايم.
اگر شاعر محترم به دل نگيرد كه به احتمال قوي چنين است. براي ساده كردن مسير خوانش پيش نهاد مي كنم؛ اول دو تكه ي كولاژ گذاري شده ي اواسط كار را بر داريم. آنوقت متن از پيچيدگي در آمده و به سهولت تن به تاويل مي دهد (پس از قرائت - لطفن - كولاژها را به زمينه ي سپيد بر گردانيد).
با اين توضيح كه؛ روايت هاي گسسته با كنار گذاشتن بندهاي مذكور باز هم وجود دارد، اما آن گونه نيست كه رابطه ها محو و بي رنگ باشند.
در واقع، اين شعر به نوعي فلسفه ي حيات را تداعي مي كند كه در پس زمينه - بواسطه ي پخش آهنگ - جريان دارد. و گاه اثرات آهنگ از پس زمينه به بدنه و متن متصل است. ((فید تو وایت اند آیم استیل هیر ... کام آن گرل!)) حتا مي شود پذيرفت كه تداخل متني در سراسر متن پخش شده است. ((اوه دمن آی واز یور فرست لیدی ایون بیفور مای بیرث دی)) و تقريبن تا پايان شعر ادامه دارد.
اگرچه وجود شعري عاشقانه در زمينه اي سپيد ... و قبل از بدنيا آمدن .... جالب است. جالب است چون كه خواننده هنگام مطالعه ي شعر، آهنگ مورد نظر مولف را از فرامتن وارد متن كرده، و يا حتا مي تواند زمزمه اي ذهني داشته باشد (البته بطور ضمني). و جالب تر اين كه ترانه - تصنيف وطني / كاباره اي ((من زن هرکس ...)) كه در فرهنگ عامه معادل اصطلاحي دارد به تعارضات متن اضافه شده است.
اما سوال اين است كه؛ آيا انسان از بدو تولد با دنيا ازدواج مي كند؟ دنيايي كه بقول حافظ؛ مجو درستي عهد از جهان سست نهاد / كه اين عجوزه ي عروس هزار داماد است.
و ايضا؛ در اينجا شرط عاشقي بر سر اولين پيماني است كه دو طرف قضايا با هم بسته اند. حتا بروايت متن؛ قبل از اين كه بدنيا بيايم - عاشقت بودم.
و اينهمه، فرض است ...

نادر نظامی سه شنبه 26 شهریور1387 ساعت: 11:25

سبک شعر دوم آقای ساروی شباهت به سبک شعرهای جدیدی دارد که در وبلاگ با ان ها آشنا شده ام و اتفاقن یک وبلاگ به نام حلقه ارتعاش هم دارند که در آن چکیده آثارشان دیده می شود . گسست جملات در کنار پیوند معنی که باید مخاطب خود آن ها را پیدا کند و به هم بدوزد . اگرچه تصاویر بدیعی در شعرشان می بینم ولی واقعن حلقه های شعریشان سنگین است و من در وقت محدودم متاسفانه موفق نشدم این حلقه ها را به هم بدوزم . شاید این نشان از ضعف درک من از این سبک شعر باشد ولی من شعرهایی شبیه این سبک در میان دوستانم مانند خانم حکمت نیا یا باران سپید یا فخرایی خوانده ام که از این شعر ملموس تر و به نظر من زیباتر بوده اند .

در مجموع

آزاده نجفیان جمعه 15 شهریور1387 ساعت: 12:17

با تذکر این مطلب که بنده با اشعار پست مدرن آشنایی دارم باید بگویم به نظر من شعر اول صرف نظر از تصاویر جدیدی که ارائه می داد بیشتر به یکی از نمایشنامه های ابزورد بکت شبیه بود تا شعر!
شعر دوم هم شبیه یک فیلمنامه!

فاطیما حکمت شنبه 16 شهریور1387 ساعت: 12:32

قاب نقاشی فدرس ساروی همیشه سرشار از تصاویر متعددی است که با وجود کثرت به خوبی ازپس وحدت اش هم برمی آید !
به نظر من توضیحات بین متنی اش ، نمایشنامه را برایت زنده تر و دیدنی تر می کند و همین رسیدن به نگاه مخاطب ،مخاطب را هم به نگاه شاعر نزدیک می کند و این تعامل ؛همان چیزی است که از یک اثر هنری انتظار می رود ! این نگاه خلاقه به یک روایت شاعرانه ، شاید گاهی با فضاسازیهای خاص شاعر، مخاطب را کمی معلق نگاه دارد اما معمولا چندان به کلیت کار آسیب وارد نکرده و درنهایت تجربه حسی تازه را برایت به ارمغان می آورد !

عارفه دهقانی شنبه 16 شهریور1387 ساعت: 13:30

بیشتر از اینکه شعر باشد به داستان کوتاه نزدیک است
اگرچه شاعر حرف تازه ای برای گفتن دارد
اما نمیتوان آرایه ها و عوامل ذوقی را در شعر نادیده گرفت
و شعر سپید بیش از هر قالب دیگری به آن نیازمند است
دوم اینکه اشعار طولانی هستند و مخاطب را ملول میکنند و آن چنان جذابیتی و کششی ندارند که خواننده را تا آخر بکشانند
از عوامل شعری بیشتر استفاده کنید و زبان را تغییر دهید.

مریم حقیقت شنبه 16 شهریور1387 ساعت: 14:37

تصاویر پیاپی دست اندازهای زیبا زبان منسجم واندیشه ی فلسفی هنر همه وهمه مرا وادار به لذت خواندن می کند.

سروین پرویز شنبه 16 شهریور1387 ساعت: 15:9

به نظرم شعر اول بهتر کار شده بود.درسته که شاید به نظر شعر شلوغی بیاد اما به نظر من بازی ها ی جالبی داشت که اگر این بازی ها هدفمند بودند بهتر بود.
در شعر دوم (به نظر من) ضرورتی نداشت که از زبان بیگانه استفاده شود. مگر در موارد نادری که به درک شعر کمک کند و به فضای شعر بخورد.که این جا این گونه نبود.در کل از شعر اول بیشتر لذت بردم.

نازلی فردوسی یکشنبه 17 شهریور1387 ساعت: 10:57

باید اعتراف کنم که این نوع نوشتن می تواند سبکی جدید را ارائه دهد
شعر می تواند در قالب کلمات موزون ویا نا موزون باشد که هر کدام سبک خود را دارندو شاعر گرام از آن برای بیان دیدگاهها و احساسات خود استفاده میکند
دوشعری که خواندم جدید بودو قابل تامل
شعر اول درونمایه خوبی داشت اما ای کاش کمی از گسیختگی فاصله گرفته بودو مطالب منسجم تر بود تا به زیباییش بیفزاید
شعر دوم
منظور شاعر محترم را از واژگان انگلیسی نفهمیدم
ولی تصویر های خوبی داشت
مثل ابر گیر کرده در گلوی هوا و....
در کل سبک جدیدی بود در قالبی قدیمی و جذاب.

منیژه رزاقی دوشنبه 18 شهریور1387 ساعت: 0:52

چیزی که در هر دو کار مشهود بود کشش مخاطب به ادامه سطر اول و نهایتن تا پایان کار است که این روزها توی کم کاری می بینیم ... دومین مساله زبان ساده و روان کارهاست که مخاطب احساس فاخر بودن یا ... نمی کند و این یعنی ارتباط راحت تر اما ضعفی هم که این زبان دارد امکان لغزش به سطح ابتذال است که فدرس با این که گاهی می لغزد اما گاهی خوب از پس زمامش بر آمده!... اینکه یک متن به مرزهای شعر و فیلمنامه نمایشنامه داستان و ... قدم بگذارد و از هر کدام طرفه ای برگیرد چیز بدی نیست اما اینکه بتواند طوری روی این مرزها راه برود که از هیچ یک نشانه ای نداشته باشد مهم است!... به نظر من فدرس این مرزها را به خوبی می شناسد و حتی اگر هم فرض را بر این بگیریم که پا از مرزها فراتر گذاشته چندان چیز غریبی نیست.. ورود شعر به همه حوزه ها مجاز است به شرطی که بار خودش را بردارد و تاثیر خودش را بگذارد...
و در آخر بازی های فدرس ساروی مثل همه بازی های دیگر پایانی ندارد و مخاطب زمانی توان ادامه بازی را خواهد داشت که خود را مسلح کرده باشد!

حمیدرضا شروه سه شنبه 19 شهریور1387 ساعت: 9:48

بازی با کلمات باید تاثیر گذار باشد .شعر اجراست وشاعر باید آن را بازی کند .ولی در این اجرا من شاعر باید بدانم چه میکنم !

رجب بذرافشان چهارشنبه 20 شهریور1387 ساعت: 14:24

معمولا شعرهاي فدروس عزيز داراي بار عاطفي و فلسفي است كه در ساده ترين شكل بياني طرح و ارائه مي شود. اما با توجه به اين كه هر دو شعر از منطق روايي واحدي سود مي برند، ريتم حركتي شعر اول تند تر و سريع تر است. و شعر دوم با اين كه شروع كار با پخش موسيقي همراه مي باشد، ولي در متن ريتم و موسيقي ملايم و كند تري در حركت است. اين مساله - حتا - در شيوه ي روايي شعرها تاثير گذاشته است. لذا در شعر دوم (بر خلاف شعر اول) ديگر آن شتاب تماتيك و تعليق هاي مكرر و بي وقفه را نمي بينيم.
در واقع، پيوند روايتي در شعر اول پيچيده، اما قابل تفكيك. و در شعر دوم با اين كه روايت به سمت سادگي مي رود، اما رابطه ها كد گذاري شده ... شخصي ترند. با اينهمه، در هر دو شعر، بين روايت هاي شخصي و عمومي مي توان رابطه اي بر قرار نمود. ووو ...

شادی خوشدل سه شنبه 26 شهریور1387 ساعت: 13:14

ببينيد من كاري به موج جديد كه در ادبيات ما ايجاد شده ندارم چون كلا باهاش مخالفم شما نگاه كنيد ما داريم ميگيم شعر ، پس بايد تفاوتي با نثر داشته باشد بايد با فيلمنامه نمايشنامه قصه متن ادبي داستان گپ فرق كند.
اين كه يه عده آمده اند گفتار روزمره شان را كرده اند شعر و يه عده اي ديگر هي هندونه زير بغلشون ميگذارند و ميگن به به و چه چه دليل نميشه كه بخواهيم بپذيريم كه كارشون درسته و گفته هاشون شعره
شعر كه فقط تصوير نيست كه بخواي با يه سري گفتمانهاي اجق وجق چندتا تصوير هم خلق كنند. نابايد از حق گذشت كه خيلي از شاعراني كه به سبك پست مدرن اينجوري شعر ميگويند در خلق تصاوير و به كارگيري واژه ها تبحر دارند اما نبايد فراموش كرد كه تنها يكي از ويژگي هاي شاعر سخنوريه و بايد ويژگي هاي ديگر را هم داشته باشد .شاعر بايد به زبان مادريش متعهد باشد و نبايد به خاطر يه سري مسائل كليت گذشته ادبياتي كشورش را كنار بگذارد.
سعر بايد يا موزون باشد چون غزل يا خيال انگيز و موجز باشد چون سپيد
و شاعر هنرمند آن است كه درد يا مسائل يا حرف امروز را در همين قالبها با ايده هاي نو بياورد وگرنه اينگونه نوشتن را همه بلدند.
يادمان نرود كه ما بايد به دنبال فرهنگسازي درست باشيم نه فرهنگ ستيزي.
مخاطب من همه پست مدرنيسمهايي هستند كه حرف هيچ كس هم در كله شان فرو نميرود چرا كه فكر ميكنند همه آنهايي كه با نوع سرودنشان مخالفند درواقع با پيشرفت و نوگرايي مخالفند درحالي كه كاملا درغلط اند.

نادر نظامی چهارشنبه 27 شهریور1387 ساعت: 7:43

از دوستان خواهش می کنم با دقت کامنت ها را بخوانند تا در نوشتن جوابیه اشتباه نکنند. اگر منظور آقای منصور از اینکه می توانم مثل آقای ساروی بسرایم من هستم ! بگویم من اصلن چنین چیزی نگفتم و اتفاقن از فضای بیانی و خیالی شعر اول تعریف کرده ام . با دقت بخوانید . منظور من استفاده از حروف غیر معمول در شعر است ، آن هم گفته ام فعلن شك دارم و اينطوري فكر مي كنم ولي ممكن است سال بعد قانع شوم و خودم از اين روش استفاده كنم و گفته ام مي توان يك شعر گفته شده را مي توان با اين حروف غير معمول آراسته كرد ! وگرنه شما دقت كنيد من در دو شعر ايشان هيچ توهيني به سبك شعري ايشان نكرده ام و تنها نظرم را نوشته ام و ضمنن اينجا محل نقد است و آقاي ساروي اجازه جواب داشته اند و البته من همانطور كه براي بعضي دوستان مي نويسم بعلت آشنايي اوليه احتمال اشتباه در قضاوت وجود دارد و ممكن است سال بعد اين موقع من شعرهاي آقاي ساروي را بخوانم اصلن نظر ديگري را بدهم كه در تناقض با نظر اول باشد و شايد در آن سال خودم از حروف نمايشي به سبك ايشان استفاده كنم .

چهارم

پنجم

جلسه ی آینده: چهارشنبه ۲۷ شهریور ماه ۸۷

موضوع :نقد اشعار نادر نظامی

نقد شعر بهرام کمالی1

anjomanmajazi — Wed, 03 Sep 2008 02:09:18 GMT

به نام خدا

اطلاعیه:

برای اطلاعات بیشتر به این نشانی مراجعه فرمایید:

جایزه ادبی ایران

اول

دوم

موضوع این جلسه : نقد اشعار بهرام کمالی

خواهشمندیم که برای هر شعر مطلبی جداگانه بنویسید .

سوم

شعر اول:

کوتاه بیا راه

این یک اقتباس ساده از دستهای کسی ست
که رنگ روسری اش آبی
و
موهاش از گردنه های حیران می گذرد.
پیرمرد بیچاره!
جایی برای تو نیست
من از چشمهای دلکش زنم می آیم:
< وای از چشم رهزن تو
خون من بر گردن تو ...>
روی این تیله ها سوارم
و انگشتهای تو از لاک قرمزی ست
که توی تاتی تاتی تصادف من ترانه می خواند ...
جلو بیفت
این عشق هرچقدر هم سگی باشد
می رقصم
دستهایت را به من بده ...

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

کژال بهرامی پنجشنبه 31 مرداد1387 ساعت: 21:49

به نظر من این شعر خیلی ساده وبا مضمونی پیش پا افتاده سروده شده
که این امر از زیبایی شعر کاسته .
این گونه مضامین هر چقدر پرده دار تر سروده شود به زیبایی کار می افزاید
در سرودن اشعار عاشقانه اگر به جنس خاصی اشاره نشود بهتر است چون دراین صورت مخاطب می تواند با توجه به موقعیت خود از شعر برداشتی آزاد داشته باشد.

مهدی تقی نژاد جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 2:27

نمی دانم چرا در مواجهه با يک شعر به خود حق می دهيم که آن چه شاعر مرتکب شده را درک کنيم. نمی دانم حق با من مخاطب است يا با شاعر. با من که دوست دارم با خوانش شعر دست کم با بخش هايی از آن احساس همراهی داشته باشم يا با شاعر که دوست دارد آن قدر من مخاطب را در گردنه های حيران بپيچاند تا هوش و حواس مرا ببرد. شعر اول بهرام کمالی دارای واژه های دشواری نيست که برای درک آن به لغتنامه دهخدا مراجعه کنم اما برای کشف حکمت های آن حتماً امثال و حکم را نياز دارد. واژه هايی که در اين شعر حضور دارند هر روز همه ما در زندگی آنها را لمس می کنيم. دست، مو، چشم، گردن و انگشت که در سطرهای شعر پراکنده شده اند را می شناسيم؛ همين طور که پيرمرد، زن، روسری، لاک و ... را. صرف نظر از تلاش شاعر برای خلق تصاوير ملموس (موهايش از گردنه های حيران می گذرد) و يا پراکنش (دست، مو، چشم، گردن و انگشت در شعر) و يا ارتباطی که بين(آبی و قرمز) می توان ايجاد کرد و همچنين (گردنه و گردن) و (ترانه و وای از چشم ...) که آشنايی شاعر با تکنيک های رايج در شعر گذشته را آشکار می کند و سعی او برای حفظ ساختار و ارتباط عمودی شعر را نشان می دهد و می تواند لذتی اندک را به مخاطب منتقل کند خستگی ذهن و چشم را بر او چيره می کند هرچند اين سفر برای راهی کوتاه باشد.

ماندانا ابري جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 8:15

شروع و انتهاي شعر واقعا گيراست ولي شعر در بين راه با تمام تابلوهاي راهنمائي آن : گردنه حيران - رهزن - تصادف ... زياد پيچ و تاب خورده
ارتباط لاك قرمز با تصادف و رنگ روسري در شروع شعر جالب بود ...
فكر مي كنم بعضي از شعرها ارتباط خيلي مستقيم با ذهنيت و خاطرات شاعر دارند كه من مخاطب با اينكه از خواندنش لذت مي برم ... ولي در حيراني باقي مي مانم .

امیرحسین رجب زاده عصارهاجمعه 1 شهریور1387 ساعت: 14:11

قدر مسلم،واژه ها به دقت انتخاب شده اند، اما ارتباط برقرار کردن نیازمند خوانش چندباره است. ارتباطی که شاید اصلا برقرار نشود! و این همان قصه ی تکراری مخاطب یا مولف است که کدام ارجح است؟ رساندن معنی با توجه به مخاطب و یا نوشتن به قصد خود و برداشتهایی که -هرچند متناقض- مخاطبین ممکن است داشته باشند.

آزاده نجفیان جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 20:4

شعر اول بسیار زیباست و بیش از هر چیز مدیون تخیل قوی شاعرانه و چیدمان خاص کلمات است که مضمون تکراری آن را تازه و زیبا جلوه می دهد. به خصوص آغاز شعر که بسیار هنرمندانه خواننده به درون اثر سُر می دهد.

نادر نظامی جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 23:15

نظر دادن و انتقاد کردن در باره شعر دیگران برایم سخت است ، چون من با اشعار و سبك شاعراني كه در اين انجمن آشنا مي شوم گاه قربت زيادي ندارم و مي ترسم با برداشت اشتباه باعث كدروت دوستانم گردم . اميدوارم دوست عزيز آقاي كمالي در جوابيه خود با حفظ احترام به دوستان نقاط مبهم و انتقادي كه به نظرشان درست نيست روشن سازند
اما شعر اول- اول اينكه بنظر من شعر سپيد بخصوص اشعاري كه حالت طرح يا كاريكلماتوري ندارند اگرچه فاقد توازن وزن و قافيه هستند ولي اينطور هم نيست كه اصلن وزن را فراموش كنيم . سخن اهنگين شعر توان شعر را بالا مي برد . متاسفانه من در اين شعر ايشان وزن پخته اي نمي بينم لذا خواننده با انبوه اي واژه هاي طراحي شده در بستر خيال شاعر روبرو مي شود كه فرمت زبري بخود مي گيرند و از لطافت شعر كاسته مي شود . دوم اينكه بيان اين عاشقانه در حين سادگي بطن ان ، باعث حيراني خواننده مي شود و بنياد منطقي محكمي از خود نمايش نمي دهد . من در بحث هايي كه با دوستانم حتي در اين انجمن داشته ام معتقدم نبايد به بهانه اينكه مخاطب بايد خود بفهمد سخن را آنقدر ثقيل كرد كه خواننده خود را بيشتر اسير درك ارتباط واژه ايي كند تا ارتباط معنايي .

آمنه سیلانه شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 2:29

شعری با مفهوم عاشقانه کمی معنا پیچیده شده ولی از تکرار صامتهایی همچون "ت"که در توی تاتی تاتی تصادف من ترانه می خواند
بیشتر احساس می شود حس ترانه خوانده به خواننده دست می دهد
عاشق در نهایت عشق سگی هم که باشد هم گام با معشوق می رقصد
از لحاظ زیبایی واژه ها می توان به سجع های لطیفی اشاره کرد که لابلای این شعر آمده
راه کوتاهی است آغاز شعر اما به حق بعضی قسمت ها از گردنه ای باریک وخطرناک گذشته حیران وار.

عارفه دهقانی شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 14:4

شعر سپید به دلیل محروم بودن از وزن و قافیه,باید از آرایه ها و کنایات و سایر اجزای شعری قویتر استفاده کند و آقای بهرامی خیلی در این زمینه موفق نبودند
در شعر اول کشفی اتفاق نیفتاده
و این مضمون را مکرر در دهه های اخیر و در شعر شعرای معاصر دیدیم.

مرضیه کامکار شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 16:25

راستش من با نظر دوستان که میگویند این مضمون تکراری شده است موافقم اما اینکه بخواهیم شعری را بخاطر تکراری بودن موضوع آن مورد نقد قرار دهیم درست نمیدانم.
ببینید به فرض مثال عاشق شدن یا جدایی از کسی که دوستش داریم در همه تقریبا یک حس بخصوص ایجاد میکند..
و ما نه میتوانیم به جرم تکراری بودن دیگر از عشق نگوییم و نه میتوانیم از احساسی که نداریم ولی بکر هست بگوییم...!
به همین دلیل من فکر میکنم قدرت و دایره ی لغات یک شاعر باید آنقدر گسترده باشد که بتواند یک مفهوم هرچند کهنه .. قدیمی و تکراری را با ترکیباتی نو و بکر ارائه دهد! زیرا که همه ی اینها واقعیت های وجودی همه ی ما انسانهاست.
من در شعر اول ایشان قدرت بیان خوبی دیدم..
هر چند که معتقدم میتوانستند با کمی تامل کار را بهتر ارائه کنند..
بعضی از قسمتهای شعر پراکنده بود و این (از آنجا که شعر تقریبا کوتاه سروده شده) مخاطب را گیج میکرد!
ولی در کل کار خوبی بود.

سامان بختیاری شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 21:32

گاهی منثور نوشتن آنچنان با خود می بردت که فکر می کنی شعر می گویی . اما غافل از اینکه مسیر را به اشتباه رفته ای این شعر آغاز خوبی دارد و در عین سادگی شعریت خودش را حفظ می کند اما در ادامه دچار لغزش نثر نویسی می شود . اگر چه شاعر با بومی گرایی و نگاهی" لوکال" در جهت جهانی کردن جغرافیای ترسیمی در شعر خویش پیش می رود اما گردنه ی حیران شعر فقط در حد همان گردنه می ماند و این مناسب نیست . ربط دادن واژگان تنها به صرف معرفی زنانگی معشوق دردی از کار دوا نمی کند چون چفت و بست مناسبی ندارد مثلن آنجایی که از چشمهای همسر گفته می شود بی جهت صدایی ترانه وار به میان می آید تا بتواند شاعر را به رقص در بیاورد آن هم با عشقی سگی . که واژه ی سگی کجای این متن حل می شود . بماند و یا ارتباط دادن لاک قرمز با خون که به تبعش باید برای خونریزی تصادفی هم در کار باشد . در کل اینگونه چینش ها در سطح قرار می گیرند و کلمات را از چند سویگیشان به ساحت های تک معنایی سوق می دهند.

رامین چمن یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 1:47

به نظر من هر شعر نوشته ای در مرحله ی نخست نیاز به تصویر ی گویا و در عین حال چارچوبی که اصطلاحن به آن قاب و یا شکل ذهنی می گوئیم دارد.در واقع این تصویر و تصاویر ناگزیر باید دارای یک زیستگاه طبیعی و در عین حال عاطفی هم باشند.شعر اول دارای هیچ کدام از این موارد که نوشتم ...نیست .انگار نویسنده اش بر حسب یک رفع نیاز آنی تعدادی واژه را با عجله به دنبال هم کشیده و در این مورد از حداقل توانائی شعر نویسی هم غافل مانده.

صدیقه زارع یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 7:59

با توجه به آشنایی بیشتری و قرابتی که نسبت به دوستان با آقای کمالی دارم ، با این فکر که شعر عاشقانه است و موضوع تکراری مخالفم... آقای کمالی عاشقانه های زیادی دارد اما این شعر عاشقانه نیست ( البته درونمایه های عاشقانه دارد). این شعر یک سکانس با یک برداشت است که دنبال مولفه های تصویری می گردد و ذهنیت شاعر کاملاَ سینمایی ست: به نام فیلمهایی که در شعر امده توجه فرمایید: روسری آبی ( رخشان بنی اعتماد ) جایی برای پیرمردها نیست ( برادران کوئن) جلو بیفت ( نام کارگردانش یادم نیست با بازی آنتونیو باندراس ) عشق سگی ( الخاندرو گونزالس ) و حتی آبی و قرمز ( کیشلوفسکی) و یا تصادف ( سودربرگ). حالا این شعر با کوتاه بیا راه شروع می شود که می شود کمی لوکیشن جاده ای با توجه که موسیقی گوش می کند و به تصادف نیز اشاره می شود و ایت تاب بازی های ذهن شاعر که دنبال موضوعی ست حتی عاشقانه... این شعر را بخاطر سادگی اش دوست دارم.در ابتدا مرجع ضمیر سوم شخصه.بعد دوم شخص میشه و در انتها هم دوم شخصه.

الهه جعفری یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 21:25

به نظرم (و انگشتهای تو از لاک قرمزی ست) مخاطبش شخصی هست که در ابتدا از اون صحبت کرده در صورتی که با اومدن ضمیر به صورت دوم شخص ابهام ایجاد میشه که منظور کیه چون در مورد پیرمرد هم از ضمیر دوم شخص استفاده شده.
و اینکه به نظرم(موهایش) بهتر از (موهاش) باشه.

محمد همتي جمعه 8 شهریور1387 ساعت: 1:16

شعري كه با جمله زيباي كوتاه بيا راه خواننده را گرم مي كند و بعد با آمدن كلمه اقتباس و كمي بعدتر روسري آبي كليد خوبي به دست خواننده مي دهد براي احتياط بيشتر در مواجهه با دالهاي بيروني واژه هاي شعر و هم ذهنيت خواننده را به سمت قابهاي سينمايي مي برد.شعر اول جناب بهرامي سركش تر از شعر دومشان است .

نیلوفر صالحی دوشنبه 11 شهریور1387 ساعت: 16:21

خواستم اينبار هم بلافاصله نظر خودم رابنويسم تا احيانا كپي برداري از نظر ديگري نباشد ولي بعد ديدم حيف است از بحث هاي انجمن به دور باشم و واقعا هم برايم مفيد بود
ابتدا به آقاي بهرامي تبريك مي گويم شعر نخست نكات قابل تأملي داشت ،هرچند اگر موضوع تكراري باشد و مگر زندگي ما چه چيزي جز تكرارهاي بي پايان علايم حيات است اگر با هنرمندي رنگي نو به آن ندهيم؟! به نظرم شاعر جاهايي موفق شده است ولي با اشاره به نكته راه گشايي كه خانم صديقه زارع در مورد رمز شناسي سينمايي اثر ارائه داده اند ميبينم تلاش شاعر براي ماندن در اين مدار به كارضربه زده است انگاراين تلاش مانند چارچوب هاي عروضي دست شاعر را بسته است،ولي جايي كه شاعر حتي از مضمون فيلمي مثل آبي هم در فرم كلي روايتش استفده مي كند خيلي كار را قوي تر مي كند تا اينكه دو تركيب كلمه پيرمرد بيچاره و عشق سگ سرا عريان آورده است،البته اعتراف مي كنم شايد اگر فيلم پيرمرد بيچاره را ديده بودم نظرم تغيير مي كرد،آنچه مسلم است بينامتنيت موجود در كار قابل تأمل است
بايد اضافه كنم كه از تصوير سينمايي حاكم برخود كار بسيار خوشم آمد مخصوصا وقتي كار دو صدايي مي شود و در كنار تمثيل هاي شايد روشنفكرانه تري در مورد معشوق،بيتي از ترانه ايي عامه پسند آورده مي شود كه هم گستره اين شيوه دوست داشتنها را مي تواند وسعت بخشد وهم احساس حركت وسيله ي نقليه عمومي از گردنه ايي و طويلي احساسي كه مي گذرد.

محسن رضوی چهارشنبه 13 شهریور1387 ساعت: 7:52

در همان خوانش اول؛ این شعر برایم جالب بود. تصویری سینمایی در ذهنم نقش بست که از نیمه ی راه با موسیقی متنی که از خارج به آن القا شده بود همراه شد.(دلکش)اما اصلا دوست نداشتم بنشینم و فکر کنم که شاعرنام چند فیلم سینمایی را ردیف کرده.حق هم داشتم.بدون اندیشیدن به این اسامی هم شعر دارد با آدم حرف می زند .این در مرحله ی اول ماجراست و از محاسن کار.من شاید به شخصه از کارهایی از این دست که بیاییم و خود را مقید کنیم که موضوعات یا کلماتی را در شعر بیاوریم گریزانم چون احتمال خطر و افتادن به ورطه ی تفنن و یا تکلف و دور شدن از شعر بسیار است اما انصافا در این شعر اگر کسی به نام های برده شده از فیلم های مختلف و احتمالا مورد علاقه ی شاعر توجه نکند باز هم می تواند از روانی و زیبایی شعر لذت ببرد.همین!این جای تبریک دارد . از دیگر نکات خوب شعر وارد شدن همان صدای خارجی است که پاره ای از خوانندگان اثر را با موسیقی همراه می کند .با این کلمات:
< وای از چشم رهزن تو
خون من بر گردن تو ...>

البته بحث موسیقی شعر و کلمات و بود و نبود و لزوم و عدم لزوم آن جداست!
من این شعر را بیشتر از شعر دوم موفق می دانم.زیرا شاعر توانسته آنقدر روان و طبیعی رفتار کند که مخاطب تقید ها را نبیند و با آن راحت ارتباط برقرار کند تا حدی که عده ای فکر کنند مضمون خیلی پیش پا افتاده است و ...

زهرا اسمعیل زاده چهارشنبه 13 شهریور1387 ساعت: 11:29

در مورد شعر اول با دوستانی که می گویند شعر در کشمکش بین مخاطب و مولف است مخالفم. این شعر را باید مثل هر سپید دیگری چندین بار خواند تا هر مخاطب به سهم خودش - که در حد بضاعت دریافت او و نیز بضاعت شعر است- از شعر برسد.

نقد شعر بهرام کمالی2

anjomanmajazi — Wed, 20 Aug 2008 20:35:18 GMT

شعر دوم

آنوقتها که شکار می رفتم

اسلحه ام

کمی آب روی آهو می پاشید

حالا که من آهو شده ام

دنیا

با موشکهای هسته ایش

پاره پاره ام می کند و

مشکم بوی تعفن می دهد...

گذشته تقاص خوشایندی ست

هر چه مورچه شکار کردیم

با کودکی دستهایمان

حالا قسط و اجاره

دامی پهن کرده به وسعت دماوند

اصلاً دنیا حق دارد

از خواب گازهای زیرزمینی بیدارم کند

پدرم

که کم کم پیر شده

هنوز چند تا قسط به پدربزرگ دنیا بدهکار است

و مادرم

چشمانش را از گره های قالی

به دنیا داد

تا زمین بچرخد

و اقساط کوتاه و بلند مدتش را

از عرش و فرش جمع کند

و چقدر قلب مادرم درد می کند...

دنیا حق دارد

سوالم را بگیرد

که پیراهن زردم

باد را می چرخد که چه؟

شاید دزد چشمانش برق نداشت!

آنوقتها هرچه نداشتم

دلم وسعت عاشقانه بود و شعر

حالا هرچه ندارم

دلم نیست

و

هنوز

بدهکار زمینم که آب را تا عمق آخرش بلعیده ست...

نقد و نظر شما هم به تدریج در این قسمت مطرح خواهد شد.

مهدی تقی نژاد جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 2:27

شعردوم بهرام کمالی تصويری است از زندگی امروز همه ما. او در چهار صحنه مروری دارد بر زندگی گذشته، گرفتاری های روزمره، نگاه به دنيا و افسوس و مقايسه گذشته و حال.
در مورد اين کار:
1.به نظر می رسد شعر از ايجاز لازم برخوردار نيست. در سطر اول می توان عبارت (که شکار می رفتم) را حذف کرد. همين طور در سطر چهارم عبارت (که من آهو شده ام) را. در سطر يازدهم می توانيم(کودکی) را ناديده بگيريم، همين طور می توانيم از سطرهای چهاردهم و پانزدهم صرف نظر کنيم( اصلا دنيا حق دارد/ از خواب گازهای زيرزمينی بيدارم کند). در سطر هجدهم عبارت (پدر بزرگ) را می توان حذف کرد. در قسمت انتهايی نيز می توان شعر را با عبارت(دلم نيست) به پايان رساند و از خير بقيه گذشت.
2.حرف های شاعر در اين کار بيان دردهای مشترکی است که در قامت آرايه های ادبی ارايه شده اند. شاعر کوشيده است در مرزهای شعر حرکت کند اما شايد کمی ساده انگاری باعث شده مجوز ورود او صادر نشود.

ماندانا ابري جمعه 1 شهریور1387 ساعت:8:15

اين شعر شعر خيلي خوبي ست با بياني گيرا از زندگي امروز ... ارتباط عمودي و تصاوير نشان از ذهن خلاق شاعر دارند .
كودكي در شروع شعر به زيبائي به تصوير كشيده شده ... همينطور در قسمت شكار مورچه ...

فقط فكر مي كنم اگر شعر كوتاهتر بود گيرائي بيشتري داشت ... مثلا با حذف قسمت " دنيا حق دارد " ... لطمه اي به شعر وارد نمي شود كه هيچ ... بهتر هم مي شود .
در جمله آخر شعر هم نقش كاربردي " آب " را نفهميدم !... ( شايد منظور شاعر اشك بوده ...)و به نظرم اگر شعر با " بدهكار زمينم " تمام مي شد ، خيلي بهتر بود .

امیرحسین رجب زاده عصارها جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 14:9

مقایسه ی گذشته و حال، مقایسه ی فضای نوستالژیک و فضای مدرن و در نهایت رویکردی پست مدرن به اتفاق های امروزی، همراه شده با انتخاب واژه های وزین و گویا. شعری زیبا که به راحتی حرف خود را منتقل می کند و تا آخر مخاطب را همراه خویش می برد.
از جمله واژه های زیبای به کار برده شده، کلمه ی دنیا در عبارت زیر است:
پدرم

که کم کم پیر شده

هنوز چند تا قسط به پدربزرگ دنیا بدهکار است

که به زیبایی هم فضای اصلی شعر را حفظ می کند و هم گریزی به ماجرایی ست شاید عشقی، شاید هم نه! ولی به خوبی از اینکه دنیا نام دختر هم می تواند باشد استفاده شده است.

آزاده نجفیان جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 20:4

شعر دوم بازی گزارش گونه ای با کلمات است که بدون تخیل و احساس شاعرانه و صرفا با حس نوستالژی درونی شاعر پیش می رود.شعر دوم- بیان توصیفی و مقایسه ای بین دو یا چند عرصه زمانی است که در بستر اندیشه سبزی سروده شده است .

نادر نظامي جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 23:23

این شعر توصیف ساده وزیبایی در این قیاس ها وجود دارد که از نکات بسیار خوب شعر ایشان است اگرچه من از نحوه بیان دغدغه ایشان در بند اول جایی که اشاره به موشکهای هسته ای می کند با توجه به خاص بودن مطلب چندان لذت نبردم ولی در بند دوم از جایی که می گویند گذشته تقاص خوشایندی است شعر بیان خیالی خوبی بخود می گیرد و یک جورهایی سبک و مایه شعرهای فروغ در شعر ایشان دیده می شود . اگرچه پیشنهاد من این است این شعر هنوز جای کار دارد ، اميدوارم نظرات دوستان بتواند يك براي انديشه بلند آقاي كمالي مثبت باشد .

جلیل قیصری جمعه 1 شهریور1387 ساعت: 23:23

شعر دوم شعر ساده ای است با مضمونی که با کودکی های راوی و گاه کودکی مخاطب در -اشتراک معنایی-همخوان است نمایه ی شاعر کودک یا راوی کودک و نوستالوژی این نمایه در شعر به گمانم جزئی نگری در بند اول -بخصوص - و برخی از بند های دیگر را سبب شده است چرا که کودک به جزئی نگری و تعریف جزبه جز متمایل است چنانکه بی نظر داشت این جزئی نگری -شکار می رفتم و من آهوشده ام -می توانند حذف شوند وشعر این گونه نوشته شود :
آنوقت ها اسلحه ام /کمی آب روی آهو می پاشید /حالا /دنیا با موشک های هسته ایش /پاره پاره ام می کند و/مشکم بوی تعفن می دهد .که در این شکل واژه ی -مُشک-آهو بودن را تداعی می کند و -مَشک-آب را اما نمایه ی راوی-کودک و تعریف جز به جز بند اول شعر را در این سیمایه ترسیم کرده است و -کودکی دست ها - را هم با این نگرش می توان قبول کرد چرا که تقابل کودکی و بزرگسالی راوی محور اصلی شعر است با توجه به این که ادامه ی بند اول -دنیا با مشک هسته ای....رو ساختی و شعار گونه می نماید .شعر تجاهل العارف می نماید در بند سوم شکار مورچه ها در کودکی دستاویز می شود ...اگر چه این شکار با معصو میت و کودکی ناساز نیست اما -این تقاص خوشایند -گمان می کنم با نظر به تجاهل العارف بودن شعر پوشش می گیرد در بند سوم شاید -قسط و اجاره کوهی شده به وسعت دماوند خوشتر بنشیند چرا که در این صورت حضور -اصلن دنیا حق دارد از خواب گاز های زیر زمینی ...-موجه تر می شود .که این اتشفشان زیرین قسط و اجاره است که باید راوی را ویران کند وهم گمان می کنم -پدرم قسط قسط پیر شده -خوشتر بنشیند چرا که در حالت عادی همه یا بیشتر ادم ها کم کم پیر می شوند .در ضمن -مادرم چشمانش را در گل قالی به دنیا داد -گویا زیباتر است به جهت تداعی تصویری و سیمایه ی چشم در گل قالی .بند چهارم که حلقه ی رابطی است به بند اخر و ارجاعی به بند های پیشین بودنش لازم می نماید اما به گمانم ساحت تاریکی دارد و باید تعدیل شود از-دنیا حق داردتا پا یان همین بند - مگر این که من منظور این بند شعر را در نیافته باشم .بند اخر تداعی خوبی دارد و با ارجاع به بندهای پیشین بخصوص بند اول سیمای شعر را روشن تر می کند .در کل سوای موارد ریز مخل که گاه قابل چشم پوشی هستند به گمانم شعر می توانست از این موجز تر باشد شاید زبان ساده و حضوری و گرایش نوستالوژیکی و...باعث مطول شدن شعر شده اند که شاعر محترم می تواند با نظر داشت بسامد نظرات همگون و هم ،نظر خود ،شعر را در همین قواره یا قواره های احتمالی دیگری بنشاند .

آمنه سیلانه شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 2:29

این شعر تصویر از دنیای بی رحم امروزی است تصایر جالب وزیبایی دارد اما گاه احساس
گیجی معنایی هم در خواننده ایجاد می شود طوری که مجبور می کند به دوباره خوانی واندیشیدنی هرچند اندک
شاعر خود را درگیر یک نوع مکافات عمل می بیند که سخت تر از عملش گریبانگیر جهان شده جهانی که آب را تا عمق آخرش بلعیده ست... وهنوز هم خودش را بدهکارش می بیند
کلماتی به کار رفته که مخصوص امروز است ودرد دارد دردی جهانی.

عارفه دهقانی شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 14:4

شعر دوم دلنشینتر است و کلمات صیقل داده تر اند و قالب مضامین جدیدتراست
در کل ایشان میتوانند با تلاش در این زمینه و استفاده از ذوق بیشتر و زبان راحتتر و قابل فهم تر موفق تر باشند.

مرضیه کامکار شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 16:25

این شعر دارای مضمونی اجتماعی است.
و از واقعیت زندگی منشا گرفته..
من فکر میکنم سرودن چنین اشعاری که تقریبا خالی از خیالپردازی ( که یکی از عوامل سروده های بکر و نو است ) است کاری سخت است و نیازمند جستجوی بیشتر در گنجینه ی لغات شاعر!
این شعر از نظر من خوب سروده شده و بیان مفهوم به نحوی زیرکانه انجام شده که مخاطب را با خود همراه میکند..
اما قسمت ابتدایی شعر را خیلی نمیپسندم!
کمی از شاعرانگی دور شده هرچند اگر بیشتر با واژه ها بازی میشد این موضوع قابل پوشش بود هر چند که من فکر میکنم شاید بهتر بود برای آغاز شعر از موشکهای هسته ایی نمیگفتند شاید همان بند گذشته تقاص .. میتوانست آغاز بهتری باشد.
و در قسمت انتهایی کار هم اینکه منظور شاعر از آب چه بوده را نتوانستم درک کنم!
شاید اگر در میانه ی شعر اشاره ایی کوتاه به آنچه که آب را نمادش میدانند شده بود برای مخاطب ملموس تر میشد!

سامان بختیاری شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 21:32

این شعر در آغاز با حسی نوستالوژیک فراخوانی ساده به مخاطب می دهد اگر چه معناهایی ما بعدی در پی دارد و مخاطب را به فکر فرو می برد در واقع فراخوانی است برای اندیشیدن اما متاسفانه در ادامه شاعر با بیانی توصیفی و از هر دری سخنی این حس را به بیهودگی محض می کشاند . آنجا که مورچگان با دفترچه ی قسط تقابل می یابند و در ادامه تا آخر شعر به این سرطان دچار است حال شاعر می توانست شعر را بعد از سطر چند قسط به پدر بزرگ دنیا بدهکار است نقطه گذاری کند که نکرده است در واقع مشخص است که شاعر نتوانسته از تمام سطور چشم بپوشد به صرف آنکه پدر را به شعر کشانده برای اینکه دچار عذاب وجدان نشود مادر را نیز کشان کشان به متن آورده است . فکر می کنم اگر کمی موجز تر این کار را ویرایش کنیم می توانیم به شعری با کلیتی منسجم برسیم .

رامین چمن یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 1:47

در مورد شعر دوم که به گمان من باید از ماشین های آی بی ام ..به نوعی کمک گرفت تا مفهوم و معنای اش را فهمید.

صدیقه زارع یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 7:59

مشکلات و درد اجتماعی این روزها در زندگی همه ما یه نوعی مشخص است و هرکداممان به نوعی در جنگ و مقابله و برد و شکست برابر این مشکلات هستیم... این شعر هم درد شاعر است و حالا چه با رگه های اجتماعی و چه با حس نوستالوژیکی ، درد درد است دیگر... بیشتر ما ایرانی ها هنگام غصه و غم و ناراحتی هامان بیشتر شاعریم تا هنگام شادی و سرخوشی امان، باور کنید زمان ناراحتی بهتر شعر به جوش می آید. این شعر هم به این گونه ست گمان می کنم شاعر احساسات توام با درد را نوشته که توی زندگی خصوصی اش وجود دارد... شعر با تقابل شروع می شود با مقایسه گذشته و امروز ، کودکی و حالا و ... کشمکش همه جای شعر است و شاعر به نوعی دارد تخلیه می شود ( اگر بشود)
از قسط و اجاره می نویسد و گاز و برق و آب و بدهکاری... این شعر را بیشتر از شعر اول می پسندم ، آقای کمالی از سمت و سوی عاشقانه هاش دارد به سمت و سوهای دیگری می رود و این را از چند شعر آخرش در وبلاگش می شود فهمید.

سمیرا قطب یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 13:53

شعر دوم زیباست و تصویری بسیار امروزی را بیان می کند اما مضمونی مثل دادن قسط بیش از حد کش داده شده و شاعر می توانست خلاصه تر این مطلب را بیان کند و در عین حال از بزرگی آن کم نکند.

الهه جعفری یکشنبه 3 شهریور1387 ساعت: 21:25

قسمت اخر گنگ بود.شاید به این خاطر بود که اجزای جمله سر جای خودشون نیومده بودن.البته تو شعر همینطوره به شرطی که منظور رسونده بشه و ابهامی ایجاد نشه.
و اینکه (چند قسط) فکر کنم بهتر از(چند تا قسط) باشه.

نیلوفر صالحی دوشنبه 11 شهریور1387 ساعت: 16:21

فكر مي كنم روايت گري ساده اي كه در كار است به كار ضربه مي زند و هرچند با نظر آقاي همتي موافقم كه نمي شود به راحتي نشست و گفت بايد اين قسمتهاي شعر را حذف كرد ولي حشوياتي در شعر وجود دارد كه دوستان هر يك به نوعي گفته اند البته نبايد قسمتهاي درخشان شعر را فراموش كرد ،به نظرم ايده ي شكار كودكي با تفنگ آبپاش بسيار زيباست(آنقدر برايم زيبا بودكه لحظاتي سبب فلاش بكي درازمدت شد برايم )ولي اطاله كلام و گاه توضيح دادنهاي بيش از حد به شكلي كه ديگر به مخاطب اجازه انديشه ويژه خويش را نمي دهد به ايده ي زيباي كار لطمه مي زند
به نظرم انتخاب اين دو شعر در كنار هم خوب بود از اين منظر كه بدانيم اين شاعر فقط عاشقانه يا فقط اجتماعي شعر نمي گويد.

محمد همتي چهارشنبه 13 شهریور1387 ساعت: 1:58

در مورد شعر دوم جناب كمالي و نقدهاي دوستان:
يكي از انواع نگاه به اثر ديدن يك اثر هنري در طول بقيه آثار هنرمند است كه قبلتر هم گفتم من اين نوع نگاه را ترجيح مي دهم.با اين نگاه به اثر هنري آنچه با يك بار ديدن ضعف به نظر مي رسد در صورت تكرار به سبك هنرمند، به امضاي هنرمند تبديل مي شوند.در هنر مينياتور پرسپكتيو نداريم اين نقص است يا ويژگي؟در ميان نقاشان معاصر بسياري به عمد بر اصول آناتومي انسان چشم بسته اند،يكي پرتره مي كشد اما دست را نيمه كاره رها مي كند ،يكي پيكره برهنه مي سازد تناسبات را رعايت نمي كند.در نظر اول و با ديدن يك كار نمي شود مهر ايراد به كار زد.تفاوت قايل شدن ميان سبك و نقطه ضعف دقيقا از همين جا ناشي مي شود كه شما كاري را از يك شاعر براي اولين بار مي بينيد يا با ويژگي هاي كاري شاعرش از قبل آشنا شده ايد و مثلا مي دانيد كه اين تمايل به ساده سرايي يا به قول خانم نجفيان غلبه حس بيانيه نويسي بر شاعري در كارهاي آقاي بهرام كمالي از ويژگيهاي سبكي ايشان است. بقيه اش بر مي گردد به خود شاعر كه چه قدر ايرادها را وارد بداند و مسير شاعريش و اين كه آيا واقعا به سبكي دست پيدا كرده و رويش اصرار دارد يا داستان همان بيانيه نويسيست.در مورد جناب كمالي همانطور كه خودشان گفته اند روي اين سبك اصرار دارند.
نوع ديگر ي از نگاه هم وجود دارد و آن همين نگاهيست كه دوستانم به كار داشته اند يعني نگاه به هر اثر در عرض بقيه آثار . در مورد اثر دوم جناب كمالي اگر من هم بخواهم اثر را مجزا از بقيه كارهاي شاعر ببينم و مولف و مولفه هاي سرايش شعر را ناديده بگيرم شاهد تكرار يك مضمون مشابه در چند برش هستم با پرداختهايي متفاوت. بار حسي اصلي شعر روي برش اول است .تصويري كه تا پايان شعر مخاطب ر ا رها نمي كند و همه حرف شعر را به بهترين وجهي زده و اصلا تصويري ترين قسمت شعر همين جاست و به همين دليل هم بار اصلي شعر را به دوش مي كشد.آنچه در برشهاي بعدي اثر اين برش تصويري را تضعيف مي كند كم شدن بار تصويري اثر از بالا به پايين است. گويا درد شاعر را رها نكرده و شاعر ادامه داده.

يكي از تقارنهاي موجود در اثر در دو كلمه آب و زمين است .دو جا توي شعر كلمه آب آمده كه يكي در برش اول است كه پاشيدن آب به آهو كه يك بازي كودكانه است اما دومي كه در برش پاياني شعر هم هست تلخ تر است و واقعي تر . زمين هم دوبار آمده و البته در هر دوبار در همان نقش طلبكار .

محسن رضوی چهارشنبه 13 شهریور1387 ساعت: 7:53

این شعر را من به گونه ای دیگر دیدم:شعری که در آن شاعر دوست داشت راحت حرف بزند اما از طرفی مایل بود که تکنیک هایی را هم در آن استفاده کند و رنگ و رویی بزک کرده به آن بدهد .این اتفاق در بعضی سطور افتاده بود و در بعضی نه !می خواهم بگویم درونی نشده بود.قسمت های لذت بخش هم داشت.تفنگ آب پاش و.....ماجرای مورچه ها و یا بدهی به پدر بزرگ دنیا .
رگه های اندیشه ای که در این کار دیده می شد و گهگاه در انتقال هنرمندانه شان موفق عمل نشده بودهم از محاسن کار بود.

(مقایسه شلیک با آب پاش و شلیک موشک)(مقایسه ی شکار مورچه و دام قسط و اجاره)( آنوقت ها و هر چه نداشتم و حالا و هر چه ...) این تکنیک شگردی بود که در دهه ی گذشته و تا همیین چند سال پیش در بیشتر طیف سپید سرا ها به کار می رفت . نمی خواهم بگویم دیگر دوره ی آن تمام شده اما استفاده ی چندین باره ی آن در یک شعر به نظرم به کار لطمه می زند.

حرف برای گفتن بسیار است اما وقتم کم است.در پایان چند قسمت موفق کاررا برای خودم زمزمه می کنم :
دنیا حق دارد

سوالم را بگیرد

که پیراهن زردم

باد را می چرخد که چه؟

شاید دزد چشمانش برق نداشت!
(چو دزدی با چراغ آید گزیده تر برد کالا ......)

پدرم

که کم کم پیر شده

هنوز چند تا قسط به پدربزرگ دنیا بدهکار است( که البته باید بگویم که کم کم تنافر حروف ایجاد می کند و ...)
آنوقتها که شکار می رفتم

اسلحه ام

کمی آب روی آهو می پاشید

حالا که من آهو شده ام

دنیا

با موشکهای هسته ایش

پاره پاره ام می کند و

مشکم بوی تعفن می دهد...(با ایهام هایی که دارد از جمله مشک )

زهرا اسمعیل زاده چهارشنبه 13 شهریور1387 ساعت: 11:29

این شعر از ایجاز بهره ی زیادی نمیبرد. به علاوه این که پرداخت ساده ای شبیه به گزارش دارد.

در مجموع

مهدی شجاعی دوشنبه 4 شهریور1387 ساعت: 3:7

من فکر می کنم کمی دیر رسیده ام
اما خب بعد از صدیقه زارع من نسبت به دیگران شناخت قدیمی تری نسبت به بهرام کمالی دارم
از آن روز ها که در کرمانشاه می خواندمش سالها گذشته
بهرام مدتی نبود و برگشت
و من نبودم
حالا هستیم.....
با توجه به شخصیت بهرام کمالی و ذهنیت اش نسبت به مسائل پیرامون اش چه اجتماعی و سیاسی و چه رمنتیک خیلی خوب در شعر هایش تبلور پیدا می کند
اگر پست آخر وبلاگ اش را بخوانید متوجه حرف من می شوید
بنظر من
بهرام کمالی جزو معدود شاعرانی است که صادق است و کلامش اش هویدا از عشق و درد هایش.
برای خوانش بهتر بهرام باید خودش را بشناسید
هنوز تصویر ناب بهرام از این شعر در ذهنم هست
بانوی ترک خورده ترین شاعر دنیا
منم
ترک خورده ترین شاعر دنیا
اینجا ما با تکرار واژه ی ترک و شاعر و دنیا رو به رو می شویم.
اما اینکار هیچ ضربه ایی به شعر ناب بهرام نزده بود.
برای نقد این دو کار هم باید بگویم
کمی با خانم ابری موافقم.

حمید رضا اکبری شروه دوشنبه 4 شهریور1387 ساعت: 9:30

شعر باید جریانی باشد در روند تکامل اجتماعی وشعری مخاطب پیدا می کند که حرفی برای گفتن داشته با شد . ساختار یک شعر نیز مهم است که همان شکل هندسی شعر و... می تواند با شد حال شاعر ما باید بداند که ایجاز در شعر ویا بطورکلی در یک اثر هنری باید به فهم خواننده کمک کند والبته نه آنکه خواننده را تنبل کند .بایستی اصل تفکر را تقویت کند .تناسب نیز مهم است با ان نخ نامریی که در پیوستگی ساختار از آن به همیشه سخن گفته ام .

محمد همتي جمعه 8 شهریور1387 ساعت: 1:17

به نظر من سادگي نمي تواند نقص شعر باشد اگرچه امكان انتخاب دادن به مخاطب براي تعبير هاي متفاوت و متنوع و چند لايه گي هم مي تواند امتياز شعر باشد.اما لزوما به دليل فقدان يا كمي اين چند لايه گي نمي توان مجوز شعر بودن كاري را باطل كرد.فكر مي كنم ما همه جا با صدور مجوز مشكل داريم و اين به ادبيات هم سرايت كرده. شعر دوم جناب كمالي به دلم نشست و بيشتر از چند بار خواندمش.من را ياد شعري مي اندازد كه شاعرش را نمي شناسم اما حس مشابهي به من داد :
هر روز در آفریقا، غزالی که از خواب برمیخیزد
میداند
که اگر سریعتر از تیزپاترین شیر دشت ندود، کشته خواهد شد
آنجا هر روز، شیری که بیدار میشود
میداند که اگر نتواند از کند ترین غزال دشت سریعتر بدود از گرسنگی خواهد مرد
اینجا فرقی ندارد که شیر باشی یا غزال
صبح که میشود باید شروع کنی به دویدن.سبك نگاه دوستاني را كه به محض مواجهه با يك اثر صحبت از حذف قسمتهايي از اثر مي كنند كه بله: اينجايش اضافيست،اين قسمت قبلتر مي آمد بهتر بود،خوب حالا درست شد ديگه بهش دست نزن نمي پسندم.من ترجيح مي دهم شعر را همانطور كه هست بپذيرم.خوب بديهي است كه مثلا :
"آب را گل نكنيم "سهراب براي من ايراني قايل به قداست آب و من كوير نشين يك معنا داشته باشد اما براي اروپايي كه از همه چيزش قداست زدايي كرده يا شمالي هميشه برخوردار از آب بار حسي كمتري داشته باشد. فاكتورهايي مثل تفاوت محيط زندگي و درجه حساسيت شاعر و مخاطب،پيشنه مطالعات ادبي اين دو و بسياري عوامل ديگر هستند كه خود را همين جا نشان مي دهند .شاعر كاري را با دو خط تمام شده مي داند اما خواننده احساس مي كند شعر جاي كار بيشتري داشته.جاي ديگر كاري را در بيست سطر مي نويسد مخاطبي از طولاني بودن كار گله مي كند.
فكر مي كنم فضاي انجمن اجازه كمي تغيير حال و هوا را مي دهد به همين خاطر در پايان حكايتي را كه ايبسن در اثر فوق العاده اش پرگنت با ترجمه دكتر بهزاد قادري از آن الهام گرفته و در پاورقي همين ترجمه از زبان رولف فيلده و جان نورتهم آورده برايتان نقل مي كنم . براي حفظ امانتداري عين پاورقي را اينجا درج مي كنم:
در حكايت اصلي،پس از آن كه دلقك به خاطر تقليد صداي خوك جايزه اول را مي ربايد،روستايي خوك واقعي را از زير قبايش بيرون مي كشد و تماشاچيانش را با اين كلمات سرزنش مي كند:
ببينيد شما چه جور منتقداني هستيد. رولف فيلده
-پرگنت تماشگران خودش و همينطور ايبسن را به مبارزه مي طلبد كه نمايشنامه را صرفا با معيارهاي زيبا شناختي اش نسنجند بلكه به واقعيت هاي اساسي و دردناكي كه از راه صورت برساخته نيز متقل مي شوند توجه كنند. جان نورتهم.

نازلی فردوسی شنبه 9 شهریور1387 ساعت: 14:58

وقتی پای نقد شعر میاد وسط هر کسی اون چیزی رو که خودش برداشت میکنه ودوست داره مینویسه که این کاملا قابل احترامه
ولی.... آیا نقد هایی که نوشته میشود آیا همان نقطه نظرات شاعر بوده؟؟؟؟
یه هر حال بگذریم
شعر اول شروع خیلی مبهم و کنجکاوانه خوبی داره رنگ آبی روسری منو یاد فیلم روسری آبی انداخت
و مصرع (موهاش از ...)خیلی خوب به تصویر کشیده شده
مصرع (انگشت های تو...)به نظرم میتونست بهتر از این شکل بگیره
شعر دوم
پر بود از تعبیر های واقعا زیبا و متفکرانه وام ،قسط،مورچه ها ،پدربزرگ دنیا و...
شاید اگر خلاصه تر بود زیباییش چند برابر می شد.

آزاده نجفیان سه شنبه 12 شهریور1387 ساعت: 18:33

الان که تازه اتفاقی سر زدم دیدم که بحث بالا گرفته!
در مورد مطلبی که فرمودین: عزیزجان شاملو و اخوان و نیما و شمس لنگرودی و... خیلی های دیگه هم شعر اجتماعی گفتن که هم تلخ بوده و هم شعر بوده! دوست من در شعر دوم این کمالی بیانیه نویسه که داره می نویسه نه کمالی شاعر! بحث فقط سر این قضیه است والا من به هیچ وجه مخالف ورود مسائل خشن سیاسی به شعر نیستم!

چهارم

۱ شنبه 2 شهریور1387 ساعت: 18:13

از آنجائیکه من اعتقاد دارم انجمن جای گفتگوست و شاعر از همان ابتدا باید به تبادل نظر با دوستان منتقد بپردازد، بر خلاف بیشتر دوستانی که شعرشان در این انجمن مجازی به نقد نشسته و دیرتر به جواب آمده اند سعی می کنم از ابتدا با دوستان به گفتگو بنشینم:
شعر اول:
ممنون از دوستانی که تا این لحظه تشریف اورده و نظرات مفیدشان را بیان نمودند؛ در مورد شعر اول دوستان عزیز کژال بهرامی ، مرضیه کامکار و آزاده نجفیان و ... به تکراری بودن و پیش پا افتاده بودن موضوع شعر اشاره نموده اند که به گفته خاتم کامکار عشق تکرار نمی فهمد و مرتب در حال رخ دادن و رخ گرفتن است هر چند بشود این شعر را عاشقانه نامید؟ من اینچنین فکر نمی کنم.
آقای نظامی عزیز ، در مورد وزن شعر گمان نمی کنم این انجمن مجال گفتگوی کامل را به ما بدهد ، با اینکه با صحبتتان موافقم اما اعتقاد من به وزن و موسیقی در این شعر به حداقل می رسد یعنی اینکه باید بیشتر بحث کنیم که اصلاَ جایگاه وزن و موسیقی در شعر سپید کجاست و چقدر استفاده می شود؟ این شعر موسیقی اش را سعی می کند با دلکش پر کند.

آقای تقی نژاد و آقای رجب زاده ، فکر می کنم مخاطب در درک و برداشت شعر کاملاَ آزاد است و لزومی در درک ارتکاب شاعر نمی بینم هر چند شاعر در قبال مخاطب وظیفه ای دارد چون شعر ارائه شده متعلق به دو طرف است ، در ضمن من اعتقاد دارم شعری که بیشترین و متنوع و متفاوت ترین برداشت ها را به مخاطب برساند از قدرت و استحکام بیشتری نسبت به شعرهائی برخوردارند که درک و برداشت به بک نظر می رسد.

شعر دوم :
تقریباَ بیشتر دوستان از حس و گرایش نوستالوژیکی شعر صحبت کرده اند که نشان از دقت و فهم بالای مخاطب را نشان می دهد. با اینکه در مورد ایجاز با دوستان موافقم اما این شعر ساده تر و راحت تر از این حرفها شروع می شود یعنی سعی شده جرقه اول در تفاوت نوستالوژی و مدرن زده شود و نبود اسلحه و آهو و موشک هسته ای کمی شعر را عقیم می کند ( البته با احترام به نظر دوستان).
اما سوال من از خانمها نجفیان و کامکار است که فرموده بودن شعر عاری از تخیل و خیال پردازی ست ؛ واقعاَ اگر مثلاَ یک شعر را بشود شعر اجتماعی نامید و کمی زبر و خشن باشد خالی از خیال پردازی و احساس است؟ یعنی احساس در شعر اجتماعی نقش ندارد؟ بهتر است این بحث را ادامه بدهیم و حضور و عدم حضور تخیل و احساس را در شعر ( چه اجتماعی و عاشقانه و ... ) را بیشتر تحلیل کنیم.

۲ دوشنبه 4 شهریور1387 ساعت: 16:53

شعر اول:
آقای بختیاری عزیز ممنون از نظرتون... مسیر شعر و نثر مشخص است و در ابتدای هر مسیر علائم راهنمایی و نشاندهنده فراوانی وجود دارد و شاعر حتماَ این مسیر را می شناسد. در مورد زنانگی معشوق شعر مشخصاَ معشوق را در ابتدا معرفی می کند و هیچ گونه چفت و بستی رو دوست ندارد در تاکید بیشتر زنانگی معشوق بکار ببرد و اما واژه سگی را به جلو بیفت بسپار دوست من شاید مثل سگ دو زدن و یا ...!
آقای چمن عزیز ممنون که مراحل شعر نویسی را نوشتید اول تصویر و بعد قاب و اینکه تصویر باید دارای زیستگاه طبیعی و عاطفی باشد ، اما این که شما می گویید شعر نیست احتمالاَ یک تابلو نقاشی یا یک عکس است دوست من... شعر گفتن رفع نیاز نیست عین نیاز است برای من و درست گفته ای که از حداقل توانایی شعر نویسی غافل مانده ام درست است چون من شعر نویس نیست سعی می کنم شاعر باشم.

شعر دوم :
آقای بختیاری این شعر خود من و زندگی من است و تمام اینها در زند گی و شعر من وجود دارند و هیچ اجباری برای امدن پدر و مادر و دیگر چیزها نیست حضور پدر و مادر در این شعر جایگاه مخصوص خود را دارد.
آقای چمن احتیاجی به ماشین آی بی ام و غیره نیست شما اگر کمی دقت کنید می بینید با همین ماشینهای پی سی هم می توانید معنا و مفهوم را بکشید در نتیجه ذهنتان را آزاد نگه دارید...

۳ سه شنبه 12 شهریور1387 ساعت: 11:4

شعر اول :
سرکار خانم صالحی نقدتان را می پسندم و کلاَ از اینگونه نقدها لذت می برم ، مطمئناَ اگر فیلم جایی برای پیرمردها نیست را می دید حتماَ بهتر شعر را دریافت ذهنی می کردید هرچند که برداشتتان خوب و درخور می باشد ... در مقوله تکرار هم من با تکرار موافقم اما با تقلید نه... تکراری که متفاوت از دیگرانباشد و حرفی برای گفتن داشته باشد خوب و بجاست.
شعر دوم :
در مورد سادگی هم برای آقای همتی توضیحات کوتاهی دادم که پیشنهاد خوانش را به شما نیز می دهم...

شعر دوم :
جناب آقای همتی ممنون از حرفهای حساب شده اتان... من با این بحث که شعر شاعر نباید توسط مخاطب دستخوش تغییرات بشود موافقم ، لزومی ندارد اگر یک مخاطب از سطری لذت نمی برد حذف شود و یا بحث ایجاز به وسط کشیده شود شاید از همین سطر مخاطب و خواننده دیگری لذت ببرد و حتماَ شاعر از این سطر و هر سطری قصدی و نیتی دارد ... در مورد صدور مجوز همه جا این بدبختی وجود دارد و به قول شما اینجا به ادبیات هم رخنه کرده است اما براستی این صدور مجوز در شعر چه گونه صادر می شود و چه مولفه هایی را دارد باید بیشتر در این موردها صحبت شود و اما در آخر سادگی : من سادگی شعر را دوست دارم و عمیقاَ سعی می کنم ساده بنویسم و به گفته شما این نقص شعر نمی تواند باشد سعی می کنم شعر را با تمام سادگی اش به مخاطب القا کنم.

در مجموع :
آقای شجاعی عزیز ممنون از لطفتان... من فقط حرفت را تکمیل می کنم بله درست است من سعی می کنم صادق باشم و شعرم پر از عشق و درد و خیلی صریح و راحت حرفم را می زنم چون عشق که حاشا ندارد ( رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون ) و درد هم خودش می آید چه بخواهی چه نخواهی اصلاَ درد یکی از سوژه های مهم شعر امروز شده است و شاعران مشغول سرودن شعر درد هستند.

برای روز آخر این جلسه حرفهایی دارم که باید بنویسم ، نمی دانم چرا بعد از 26 جلسه هنوز بحث پرسش و پاسخ در کار نیست ما در این انجمن نقد یکجانبه که نمی نویسیم ، مثلاَ نقد سینمایی بنویسیم و در مجله ای چاپ شود و تمام حالا اگر در شماره بعد کسی جوابی داشت بدهد و نداشت هیچ... اینجا محل گفتگو ست و باید یک یا چند مساله مورد بررسی قرار بگیرد که نمی شود، از بدو شروع انجمن تنها یکبار این بحث بوجود آمد که در مورد شعر آقای محسن رضوی بود و آنهم در قسمتی از کار و به خاطر کمی وقت جلسه عقیم ماند ، پیشنهاد من گفتگوی بیشتر است من اگر یک جای شعرم را مخاطب نمی پسند و حرفش را می زند و من جوابی به ایشان می دهم مسلماَ در بازگشت مجدد مخاطب حرفهای خوبی زده خواهد شد و گره های بسیاری باز خواهد شد... پس بیایید سعی کنیم برنامه گفتگو را جدی تر بگیریم.

نکته بعد در مورد شعار انجمن مجازی شعر است آنجا که می گویند : ( برای دیگران وقت بگذارید تا برایتان وقت بگذارند). من نتیجه گرفتم که همه اینها فقط شعار است و بس چون من به شخصه سعی کردم به این شعار عمل کنم اما در جواب به نتیجه ای که می خواستم ابداَ نرسیدم مثلاَ از ابتدای شروع انجمن در جلسات این دوستان شرکت کرده ام و حتی چند خطی نقد نوشته ام به اسامی توجه فرمایید : 1- سیامک بهرام پرور 2- الهام میزبان 3- علیرضا عاشوری رودپشتی 4- امیر محمد اعتمادی 5 -مریم حقیقت 6 - احسان مهدیان 7- سیروس عبدی 8- اصلان قزللو 9- رضا آسیایی 10- سید محمد آتشی 11-محسن رضوی 12- زهرا اسمعیل زاده 13- محمد همتی... خب حالا به نظرتان از این 13 نفر کدامشان در مورد شعر من به جز آقای محمد همتی صحبتی کردند؟؟؟ به نظر می رسد این دوستان بعد از نقد شعرشان ثید انجمن را زده اند و فکر نمی کنم یاران وفاداری بوده اند ! اگر قرار است بعد از نقد اشعارمان دیگر در انجمن حضور نداشته باشیم که می شود رفع تکلیف.

هرچقدر که انجمن شلوغ تر و پر گفتگو تر باشد منفعتش را خودمان می بریم و بس... مگر اینجا جای یادگیری نیست؟ دوستانی که شعرشان نقد شده لطفاَ برای نقد شعرهای دیگران قدمی بر دارند تا بقیه دوستان از نقد و صحبتهایشان پشیمان نشوند... ممنون.

پنجم

جلسه ی آینده: چهارشنبه ۱۳ شهریور ماه ۸۷

موضوع: نقد اشعار فدرس ساروی